Drag Me to Hell (2009)

Woehaa , dit was een flits terug in de tijd toen ik nog bij de lokale video-boer VHS cassettes ging lenen met totaal onbekende en lage budget horror-films. Alles van toen komt hier in terug ... het kantelend filmen bij spannende momenten (yep ook in Evil Dead gebruikt ! DE horror film voor mij tot in de eeuwigheid) , de vleesmaden , de opwaaiende herfstbladeren,de uitploppende ogen, het uitbraken van de dode kat, de in de mond penetrerende arm .... enz.

Sommige scenes zijn bijna slapstick : de scene in de auto waar de oude Mevr. Ganush haar vals gebit verliest en dan ligt te kwijlen op de onderkaak van Christine ... schitterend. Het uit haar kist tuimelen van de dode Mevr. Ganush zodanig dat het rottend kwijl over Christine haar gezicht loopt en haar doet kokhalzen ... meesterlijk. De vlieg die bij Christine een vreselijke neusbloeding veroorzaakt ... onweerstaanbaar.

Ik heb het allemaal al eens gezien ... de schrikmomenten zijn tot in den treure al eens gebruikt ... het einde was zo voorspelbaar ... Maar in deze tijd zijn de echte horror/griezel (klein nuance) films maar dun gezaaid. T'is allemaal tegenwoordig footage cam films en paranormaal gepiemel. Dan is Drag me to Hell een verademing en een garantie voor een avondje lekker ordinair beetje griezelen en grinikken

Dijenkletser voor mij was het moment dat Rham Jas het voorstel aangeeft om een dierenoffer te doen , waarop Christine verbouwereerd protesteert met de woorden : "Ik ben vegetarier ... seg" ... Hehehehehehe tijdloos

Conclusie : Elke horror/griezel liefhebber moet deze gezien hebben. Puur uit nostalgie

4*

Dit was een matige film met goede en slechte aspecten. De goede aspecten van deze film was het acteerwerk en het visuele gedeelte. Eng kon ik deze film over het algemeen niet vinden en was in sommige scenes zelfs komisch te noemen. Ook het verhaal vond ik mager. In het begin vond ik het verhaal nog wel oké, maar hoe verder in de film hoe minder ik het verhaal vond. Zeker de laatste minuten mochten ze van mij meer aandacht aan schenken.

Lomp en leuk, alhoewel hoe het verhaaltje vorm en kleur wordt gegeven me niet helemaal aanspreekt. Buiten Lamia om een beetje halfslachtig. Zit dichter tegen een iets te onnozel sfeertje aan dan dat het daadwerkelijk lollig wordt. Zo hoef je het ook niet serieus te nemen, dat scheelt dan weer.

Het past heel wat beter wanneer Raimi met de vloek aan de haal gaat. Vooral vanwege de geagiteerde, vurige en furieuze stijl waarmee hij z'n horror inpakt. Driftige klankband eronder en zo staat het intro al meteen bol van de agressie. Vervolgens heeft het met Ganush een dikke troef in huis.

Eng wijf op kantoor, nog enger in de parkeergarage. Lekker sabbelen. Geweldige scène met het nietje en het gebit. Dat wordt helaas niet meer overtroffen, maar met dat krediet op zak blijft het voldoende voor wat heftige horrorgein met een knoopje, een duivels dilemma en een mekkerende geit.

Prima horror filmpje met een vleugje humor en gore.

En het einde vond ik ook sterk.

Niet mijn soort horror maar heb hem toch tot het einde gekeken. Echt eng vond ik hem dan ook niet maar toch aardig...een 6 minnetje geef ik.

Leuke horror. Drag Me to Hell is een film die enkele effectieve schrikeffecten heeft en ook een zekere mate van smerigheid. De film voelt vrij origineel aan en hierdoor krijg je niet het idee dat je deze film al eens eerder hebt gezien. Toegegeven, de film moet het vooral hebben van een sterk eerste deel. Eigenlijk alle film tijd met de "charmante" mevrouw Ganusch is erg goed. Engheid en smerigheid wisselt elkaar af. Daarna wordt het helaas wat minder en krijg de film naar het einde van de film zelfs een komische noot. Iets waar ik persoonlijk niet zo blij van word.

Prima rol van Alison Lohman. Duidelijk een van haar betere rollen. Mevrouw Lohman heeft de gave om, naarmate de film vordert, niet irritant en eentonig te worden. Dat wil nog weleens gebeuren bij vrouwelijke slachtoffers in horrorfilms. Lorna Raver steelt de show als de mysterieuze vrouw Ganusch. Wat moet dat een interessante rol zijn om te spelen zeg: een vies, oud, creperend en eng vrouwtje. Haar plezier in de rol zorgt voor de meest interessante scènes in de film.

Drag Me to Hell is een film die ik als horror fan kan waarderen. De insteek van de film is toch net iets anders dat de gemiddelde horror. Er zit een vaart in de film die er voor zorgt dat het niet verveelt. Het simpele verhaal is goed uitgewerkt en de aankleding is prima. Tevens zijn de special effects ook goed, al zagen ze er soms nep uit. De sfeer is in ieder geval duidelijk aanwezig. De film eindigt zoals een horror moet eindigen. Ja, ik heb me prima vermaakt met deze film.

3,5*

Horror is niet mijn genre. Enkele klassiekers als The Shining, The Exorcist en Hellraiser kan ik dan nog wel waarderen. Niet zozeer omdat ik ze zo eng vind, maar voornamelijk door de geweldige sfeer. Vroeger meed ik de films uit dit genre uiteraard vanwege de slapeloze nachten die het gevolg waren, maar tegenwoordig eerder omdat ik ze vermoeiend vind. Dan denk ik vooral aan die films met schreeuwerige tieners waar ik wel eens flarden van voorbij zie komen. Toch kreeg ik van de week spontaan zin in een horrorfilm.

..En dat werd Drag Me to Hell. Ik was van tevoren niet op de hoogte van de zogenaamde stijl van Sam Raimi, omdat ik The Evil Dead nooit gezien heb (wel zijn Spider-Man films). Ik kreeg echter halverwege wel al zo'n vermoeden dat er met opzet humor in verwerkt was. Hoe het ook zij, ik vond het niet echt bijzonder. Ik zie wel dat de regisseur iets anders doet dan de gemiddelde horrorfilm maken, maar het sloeg niet aan. Doe mij dan maar een film die zichzelf volledig serieus neemt. De humor die erin zat vond ik niet lachwekkend en de horror was niet angstaanjagend... Dan houdt het voor mij natuurlijk gauw op.

Het verhaaltje en de poster vond ik best wel veelbelovend, maar bij die eerste scène namen de twijfels al toe. De film beleeft een kleine opleving op het moment dat Christine het aan de stok krijgt met die oude vrouw en als ze net vervloekt is en daar de eerste gevolgen van ondervindt, maar daarna wordt het allemaal behoorlijk flauw. Hier en daar zitten wat goedkope jump scares om je eraan te helpen herinneren dat je nog steeds naar een horrorfilm zit te kijken, maar het wordt er niet bepaald beter op. Het acteerwerk is verder niet van het hoogste niveau, maar gelukkig nog wel redelijk. Alison Lohman doet het goed, evenals Lorna Raver. Van het visuele gedeelte was ik persoonlijk ook niet onder de indruk; ik vond het er bij vlagen zelfs behoorlijk nep uitzien. Wel een complimentje betreffende de uitstekende make-up van Raver.

Nee, Drag me to Hell was niet helemaal mijn ding. Ronduit slecht wil ik het nu ook weer niet noemen; er zitten immers hier en daar best aardige momenten in. Zo'n twist op het einde kan ik dan bijvoorbeeld nog wel waarderen (a had ik helaas wel al zoiets verwacht). Bovendien schijnt er een publiek te zijn die deze combo van horror en komedie(?) te gek vindt, maar ik kan mij daar niet bij aansluiten. Het grote gebrek aan spanning zorgt ervoor dat ik het eigenlijk maar een suffe bedoening vond.

2*

Best een origineel filmpje, maar te makkelijke scares. Beetje lawaai maken en dan zal er altijd wel iemand schrikken. Meh, mij niet meer. Maar de film heeft best zijn momenten. Enkele leuke ideeën die vooral best grappig zijn en de muziek maakt het een best sfeervol geheel. Het einde is wel echt te simpel en gewoon niet leuk. Kleine voldoende.

Drag Me to Hell

Ik vond deze titel niet bepaald speciaal, hoewel mijn kameraad zei dat dit echt een topper was vond ik hem nog wel mee vallen (en hij achteraf ook). Deze film kent gelukkig zijn jumpscares, zo ben ik op geen moment geschrokken maar zat de pit er goed in. Toch doen de Jumpscares als : Het vliegend doekje bij de auto, in de parkeergarage wel spanningen in de film brengen maar echt ‘spectaculair’ was het natuurlijk niet!

Ik ben de laatste paar dagen weer volop films aan het kijken, erg leuk maar de meningen komen nu allemaal tegelijk en dat is best wat op 1 zo’n dag, dus ik houd deze even lekker kort!

De film begint eigenlijk heel erg lekker, we volgen Christine Brown een medewerker van de bank die een mysterieuze vrouw ontmoet: Mrs. Ganush. Een vrouw met lange kalknagels en een oog ‘veminkt’ oog dankzij een infectie. Mrs. Ganush komt langs om te vragen of ze nog uitstel kan krijgen op haar betalingen van haar huis. Christine weet dit niet zeker of het kan en vraagt het na aan haar manager, die daarop wijst dat ze zelf mag bepalen wat er gebeurd met haar huis. Om een bepaald functie te kunnen bemachtigen slaat Christine het verzoek af van Mrs. Ganush, die daarop heel overdreven begint te bidden. Wanneer Mrs. Ganush een beetje te aanstotelijk word roept Christine de secuirity die vervolgens Mrs. Ganush verwijderd.

Wanneer de werkdag voorbij is komt Christine de auto van Mrs. Ganush tegen waarna een gevecht ontstaat in Christine haar auto, tussen haar en Mrs. Ganush. Mrs. Ganush vervloekt Christine als een soort ‘Payback’ en die word nu bezeten door een kwade demoon die haar het leven zuur wilt maken. Christine wilt natuurlijk de kwade vloek van haar afkrijgen en bezoekt hier verschillende mensen voor, en toen eenmaal die geit kwam hielt ik het bijna niet meer droog, geniale scene! Toch is dit de enigste scene die echt een beetje mijn aandacht wist te werken.

Eigenlijk een best simpel verhaal waarvan mijn nekharen niet meer rechtop gingen staan, het was niet bepaald bijzonder. Toch was het kijken niet misselijkmakend en kon je de film prima wegkijken, al is dat het wel zo’n beetje. Acteerwerk was prima.

2.5*

Dat maak ik toch niet vaak mee, een film die het stempel van Sam Raimi draagt zonder dat hij spannend, eng, grappig of onderhoudend is, terwijl zijn beste films dat soms allemaal tegelijkertijd zijn. Naast de enigszins voorspelbare plotontwikkeling heeft dat voor mijn gevoel vooral te maken met Alison Lohman, die ik gewoon niet interessant genoeg vind om anderhalf uur lang naar te kijken (laat staan om mee mee te leven), maar ook door de merkwaardige sfeerloosheid van het geheel, alsof alle lokaties en sets keurig volgens het boekje zijn gemaakt of uitgezocht zonder dat ze binnen het verhaal een meerwaarde krijgen (hetgeen zelfs geldt voor het huis waar de séance plaatsvindt). Zelfs voor de vechtpartij in de auto kan ik niet warm lopen : een nietje in je oog, een kunstgebit met scherpe tanden, een liniaal dwars door je mond, het zou allemaal op een heerlijke manier tegelijkertijd moeten doen gruwelen èn de lachspieren kietelen, maar het doet me niet veel. Wellicht ligt alles er te dik bovenop.

Deze film gisteren avond weer gezien op Fearonica, elk jaar zenden ze hem rond Helloween uit maar ik kan hem blijven kijken. ik vind wat erin gebeurd erg goed. het is een verassend verhaal en de film zit goed in elkaar.

laatst The Conjuring gezien maar daar vond ik helemaal niks aan terwijl er iemand was die dat de beste horrorfilm aller tijden vond wat ik weer niet kan begrijpen, maar goed smaken verschillen nogal ,ook gezien er personen zijn die deze film maar een 1,0 geven snap ik dan ook niet. en ik vond die vechtpartij in de auto wel heel erg goed. vooral toen Christine die heks even buiten de auto wist te houden en riep ik win bitch kon ik er wel om lachen. maar goeie film gewoon .heb hem nu al 3 of 4 keer gezien en ga hem volgend jaar zeker weer kijken.

“You'd be surprised what you'll be willing to do, when the Lamia comes for you.”

Vermakelijke horrorfilm van Sam Raími. Drag Me to Hell is niet bepaald origineel, maar spannende en absurde momenten (de geit) zitten er zeker in. Alison Lohman is ook een uitstekende hoofdrolspeelster. Ze is niet bepaalde sympathiek, maar toch wil je haar wel blijven volgen. Het is op zich wel verfrissend dat je een hoofdrolspeelster hebt waar je niet gelijk sympathie voor voelt. Het materiaal wordt ook met een knipoog benaderd, en het einde is perfect.

Grappig uitgangspunt- krijg je als bankbediende een vervloeking aan je broek omdat je geen uitstel van betaling verleent. Dat zorgt vanaf het begin voor een komische ondertoon waardoor het lekker wegkijkt, maar nooit echt griezelig wordt. Ook qua smerigheid viel het wel mee omdat Raimi wel een meester is van de overdrijving wat de ranzigheid bijna cartoonesk maakt.

De vrouwen stelen de film, zowel Lohman als Raver zijn prima en hebben er duidelijk lol in, de mannen (Long en Rao) acteren matigjes. De CGI ziet er wel wat goedkoop uit, en Raimi bedient zich soms van gemakzuchtige schrikmomenten, maar het spelplezier en de milde ironie maken veel goed. Drag Me to Hell is een vermakelijk filmpje met een geslaagd einde, al kon je dat wel zien aankomen na dat gedoe met de envelop.

Ik vraag me eigen af; waarom is deze film toch zo goed? Is het een sentimentele reis naar de onschuldige jaren tachtig, toen horror nog griezelen met een knipoog was? Is het omdat echte horror/griezel films maar dun gezaaid zijn? Is het omdat bankfunctionaris Christine (Alison Lohman) een bepaald gevoel weet over te brengen? Die leuke meid die het niet verdiend om zoveel ellende mee te maken en die je maar wat graag wil helpen? Of is het toch het tegendraadse van Sam Raimi,? Een echte crowd-pleaser is het nu ook zo gauw weer niet! Ondanks dat het op een cartoonachtige manier werd gebracht, is er een flinke dosis smerigheid te zien. Alhoewel bloed maar schaars werd vergoten. Het is ook alles behalve een origineel idee qua concept en dan laat de film je ook nog menigmaal aan Evil Dead denken! En toch... Het plezier spat ervan af! Pretentieloos maar verfrissend dat is wat deze horrorfilm is. Met erg fijne grafhumor, gêne en walging. Raimi laat ook regelmatig zien dat hij de schrikmomenten die men heden ten dage zo graag ziet (of eigenlijk meer hoort) beter beheerst dan menig ander. Dat was wel jammer want hij het als regisseur helemaal niet nodig! De broers Raimi (Sam's broer Ivan schreef het script) zorgen met fijne humor, een flinke vaart zonder slepende sub-plotjes en een fantastisch einde voor een zeer degelijke bijna onweerstaanbare horrorfilm.

Sam Raimi neemt een situatie zoals die elke dag kan voorkomen en mengt deze alledaagsheid met elementen die zo uit een griezelig sprookje zouden kunnen zijn gestapt. Het resultaat is een vermakelijke mix van sprookjeshorror en real-life horror, met daarover heen een laagje humor.

Het is een ongecompliceerde film. Het verhaal is begrijpelijk en behoorlijk rechttoe rechtaan. De personages zijn prettig oppervlakkig. De dingen die hun overkomen zijn niet ingewikkeld. De film voelt fris en ongekunsteld dat maakt de film goed kijkbaar.

Ook het filmverloop is eenvoudig. De film hanteert een gemakkelijk ritme dat zich steeds herhaalt. Er is een fase van rust, die wordt onderbroken door het inzetten van dreigende muziek die onverbiddelijk aanzwelt. Dan is er rumoer. Lawaai. Een deur die dicht slaat. Een raam dat klappert. Een jumpscare. Het zijn de bekende truukjes. Maar ze werken wel.

Er staat dan ook iets tegenover. En dat is echte horror. Soms wordt een scène met behulp van snelle montage uitgebouwd tot iets dat op verontrustende wijze nog lang nagalmt. Iets ijzingwekkends. Iets engs. Niet altijd mondt aanzwellende muziek uit in een onzinnige schrik. Gelukkig niet. Soms is er echte horror. En ook dan verandert het ritme niet. Ook dan volgt steeds weer een fase van rust en is het wachten tot de volgende golf van opwinding zich aandient. Het klinkt weinig subtiel en dat is het ook. Het is immers een eenvoudig ritme. Het werkt echter wel.

De humor werkt ook. Het kwaad wordt humoristisch neergezet. Het kwaad is een oude zigeunerin die als een verwarde gekkin wordt gepresenteerd. Overdreven authentiek met een afzichtelijk uiterlijk en met bizarre en vieze gewoontes. Ze is eng en belachelijk tegelijk. Een pluim voor de make-up.

En zo is 'Drag me to Hell' een prima film vol momenten van opwinding, van humor en van theatrale walging. Leuk dus!

Een eigenaardige mix deze film met de nodige goor, humor, schrikmomenten en evengoed vrij luchtig. Lorna Raver zet een indrukwekkende zigeunervrouw neer die je de stuipen op het lijft brengt. Alison Lohman doet het niet slecht, maar meer dan het 'blondje' dat de pineut is, mag ze helaas niet zijn. Zeker met daarnaast zo'n typisch figuur van de vriend/echtgenoot die uiteraard nooit iets heeft gezien en alles weg lacht of zegt dat ze overdrijft. Een metafoor voor een slechte relatie. Justin Long speelt die rol vrij irritant. De film is niet slecht, al mist het net genoeg spanning om echt horror te zijn. En is het te luchtig om echt serieus genomen te worden. Volgens mij was Sam Raimi niet bepaald de man op de juiste plaats.

Ondanks de goede speciale affecten is en blijft het verhaal wat té zwak.

Deze film hangt tussen horror en komedie, en wordt dan ook nooit echt eng. Ik heb Drag Me to Hell gezien op aanraden van een vriend. Justin Long is typisch zo'n acteur wiens gezicht je wel herkent, maar waarvan je je niet kunt herinneren in welke film je hem hebt gezien.

Hij is dan ook een acteur die geen indruk maakt en die je zo vergeten bent. Alishon Lohman heeft niet veel meer charisma, maar zij heeft tenminste nog een leuke snoet. Ze is niet zo stoer als Ash uit Evil Dead, maar doet een leuke poging als ze zo ongeveer de bekende woorden van Ash ("Come get some!") herhaalt, maar dan met een kleine twist: "I'm gonna get some!"

Drag Me to Hell is een leuke horror die af en toe eens uit de bocht gaat op een goed manier. Het gevecht in de auto tussen Christine (Lohman) en mrs. Ganush (Lorna Raver) bijvoorbeeld is een grappige verrassing. Je ziet niet zo vaak hoe een oud vrouwtje de valse tanden uit de mond wordt geslagen of met een nietjesmachine wordt aangevallen.

Halfje eraf na herziening. Regisseur Sam Raimi behoudt nog altijd een amusante en luchtige toon over zijn horrorkomedie, die het uiteindelijk eerder van het absurdisme en de droogheid moet hebben dan van de gruwel en/of spanning. Alison Lohman is perfect gecast als hoofdrolspeelster, die de energieke trekjes van haar personage overtuigend bijbeent. De overige rollen vormen vooral bijzaak, maar zitten de voortgang gelukkig verder niet in de weg. Het problematische van Drag Me to Hell is het gebrek aan vernieuwend materiaal, waardoor zeker het middenstuk na enige tijd een vermoeiend effect krijgt. De speciale effecten zijn verder ook niet best, maar desondanks vermaakt de film prima.