Drag Me to Hell (2009)

De terugkeer van Raimi naar het horrorgenre kan maar voor een deel bekoren. De effecten en af en toe hilarische momenten zijn leuk gevonden maar lang niet zo bevredigend als in zijn eerdere werk. Een ander positief punt was Lohman. Met haar Bambi oogjes was zij ideaal voor deze rol.

Helaas is Drag Me To Hell niets meer dan een formulefilm volgens Raimi-recept. Gelukkig blijft zijn stijl uniek maar eerlijk is eerlijk Raimi kan beter dan dit.

Redelijk

Nou moet je weten dat ik wat betreft dit soort films echt een bange poepert ben maar ik ben nergens echt bang geweest. De effecten van Lamia kwamen soms net zo nep over als in een spookhuis op de kermis.

Wel zaten er wat goeie ranzige scene's in. Ikzelf ben daar absoluut geen fan van maar ik weet dat sommige mensen dit wel kunnen waarderen. Yuk, wat een smerig oud mens. Brrrrrrrr.

Het verhaal vond ik ook niet zo heel erg origineel en ik vond het einde erg afgeraffeld. Ze gaat helemaal naar een medium en ondergaat een hele sceance en weet ik veel wat en op het einde blijkt het zo simpel te zijn als het teruggeven of weggeven van de knoop. Geen briljant slot waar je door verrast word helaas.

Yeah, Evil Dead 4! Een zelfde interessante combinatie van schrikmomenten, over the top slapstick humor, wat gore (niet veel bloed, maar ik wil kotsende oude vrouwen zeker als smerig bestempelen en een heerlijk sfeertje maken deze film wat mij betreft een perfecte opvolger van de oude reeks, het enige wat ontbrak was Bruce Campbell!

Raimi grijpt in enkele gevallen duidelijk terug naar zijn oude manier van regisseren met de snelle close-ups en de afwisseling van hectische scenes met complete sereniteit. Het was iets gepolijster dan Evil Dead 2, maar nog steeds onmisbaar Raimi stijl. En dan die heerlijk zieke scenes die tegelijkertijd gewoon als pure humor gezien kunnen worden: heerlijk!

Lohman blijft geen heel erg groot actrice, daarvoor komt ze toch net iets te liefjes over in praktisch al haar rollen, maar ze benaderde Bruce Campbell hier qua mimiek af en toe behoorlijk goed. Alleen grofgebekt zijn gaat haar niet goed af, daarom is bijvoorbeeld de scene op de begrafenis net iets minder sterk als hij had kunnen zijn. De verdere cast was eigenlijk erg goed, helemaal Justin Long was een aangename verrassing.

De special effects hadden een grotere nadruk op CGI dan vroeger, maar kwamen niet hinderlijk over. De enkele shots die we van de Lamia kregen waren angstaanjagend en de weergaloze eindscene was ook zeker goed gemaakt.

Ik heb me uitstekend vermaakt. Drag Me To Hell mag dan misschien wel iets minder gory zijn dan de Evil Dead reeks, in feite zitten er zoveel stijl- en scriptovereenkomsten in de films dat het wat mij betreft een vierde deel genoemd mag worden. Erg leuk Raimi, graag meer 'horror'films de komende jaren!

Ik heb ooit Evil Dead gezien van deze regisseur en daar was ik al niet van onder de indruk en van deze horrorfilm nog minder ondanks dat Alison Lohman er in meespeelde die toch tot mijn favoriete actrices behoort. Dat wat voor schrikmomenten moest doorgaan heb ik al zo vaak gezien en wekte hier bij mij eerder de lachlust op. Ik vond de openingsscène eigenlijk nog het beste. Wat deze film voor mij helemaal de das omdeed was het slappe verhaal. Ik vond het tig keer niks en het kostte mij daarom behoorlijk wat moeite deze film af te kijken. Ik denk dat ik mij in het vervolg maar niet meer waag aan horror van Raimi die toch duidelijk niet aan mij besteed is. Van mij mag Raimi weer zo'n film maken zoals "A Simple Plan", een schitterende film die voor mij altijd nog verreweg de beste film is die ik van hem gezien heb.

1,0*

Mooie horror/thriller. Het verhaal is goed verzorgd en de acteerprestaties zijn ook goed. Soms zag het er nog wat te nep uit en het einde is naar mijn mening ook tegenvallend. Al had ik dat wel enigzins verwacht. Maar toch een leuke en verzorgde film.

Geinig filmpje!

Niet zozeer bloederig of gruwelijk, ook niet zo heel erg eng, maar op bepaalde momenten wel lekker ranzig. Vond het er viseel alvast dik in orde uitzien. Dat oude besje is geweldig! Hoofdactrice Alison Lohman kwam niet altijd even goed uit de verf, maar ach, ze zag er tenminste leuk uit. Verhaal heeft verder weinig om het lijf, maar vond ik positief, niet te veel poespas, lekker rechttoe rechtaan.

Heb toch een aantal keer smakelijk moeten lachen om de onsmakelijke scènes!

Viel me 'n beetje tegen. Goedkope schrikmomenten. Spanning zakt vaak weg. Wel mooie overgangen tussen scenes ( bijvoorbeeld via haar gezicht bij graf, dan naar de douche op hetzelfde gezicht gericht en van die handlezer naar haar huis, op het boek gericht). Verhaal wordt verder niet echt interessant, en haar vriendje is er ook wat ondoordacht bijgezet. En hoe zat dat met die knoop, want er was gezegd dat het niet uitmaakte als ze die weggaf, omdat ze de eigenaar bleef. Ook stroomt het graf erg snel vol en die achtergrond daar ziet er op 't einde nogal oranje-achtig uit terwijl het s'nachts was. De autoscéne in het begin was wel grappig trouwens.
Gelukkig geen happy end, maar wel een beetje vreemd uitgewerkt.
Aangetroffen in top tiens, maar daar kan ik me niet in vinden. Redelijk.

Niet slechte horror (eigenlijk is mijn smaak niet ) film. Ik vond laatste stukje spannend,
het is wel jammer dat knoopje komt weer terug.
Prima, 3,5 ster!

Om te voorkomen dat ik mezelf in slaap zou huilen na het zien van het verschrikkelijke Yamagata Scream besloot ik om nog even een horror er in te gooien waarvan ik zeker weet dat hij me wél kon bekoren. Het was tijd voor een herziening van Drag Me to Hell!

Sam Raimi is natuurlijk vooral bekend door zijn Evil Dead films. Ook Drag Me to Hell is een horror die doorspekt is met zwarte komedie, precies de humor die ik in een horror wil zien. Geen flauwe situaties, maar ernstige zaken die zo over de top worden gebracht dat het grappig wordt. Dat was briljant gedaan in Evil Dead en dat wordt weer briljant gedaan in deze film.

Het verhaaltje is leuk gevonden al stelt het niet gek veel voor. Het is echter de uitwerking die deze film geweldig maakt. In veel bovennatuurlijke horrors wordt subtiel kennis gemaakt met een geest. Een wapperend gordijn, kloppen op de muur of een verschuivende stoel moet de kijker doen geloven dat er een vreemde verschijning in de buurt is. Daar had Raimi blijkbaar geen zin in want in Drag Me to Hell komt het kwaad met volle vaart keihard in je smoel. Niks wordt aan het toeval overgelaten. De special effects zijn zodanig hard dat je niet schrikt van de beelden maar van het geluid. En soms van beide, wat me meer de bedoeling lijkt. Soms een tikkie irritant want dan zet je de tv wat harder om de gesprekken te kunnen verstaan en vervolgens mag je hem weer zachter zetten door het enorm harde geluid. Dat geluid en de manier van filmen werkt wel mee aan de chaotische sfeer die zo'n geest scene met zich meebrengt. Een beetje zoals Evil Dead dat ook heeft. Lawaaierig.

Het acteerwerk vond ik vooral van Lohman uitstekend. Ze is sowieso leuk om naar te kijken maar ik durf best te stellen dat ik haar deze film net zo vond dragen als Campbell een Evil Dead draagt. Ik vond Christine af en toe naar een vrouwelijke Ash neigen. Eerst bang maar uiteindelijk stoer met een dosis zwarte humor waar ik meerdere malen om heb gelachen. Long heb ik niks mee, die staat vaak een beetje op de automatische piloot heb ik het idee. Raver als oude heks is geweldig gecast en is vanaf het begin tot het einde heerlijk creepy.

Om toch maar even schoolvoorbeeld Evil Dead er weer bij te halen; Drag Me to Hell bevat eigenlijk alles wat de beroemde klassieker heeft. Sommige shots en zooms zijn typisch Raimi, de make-up van de demons lijkt echt als twee druppels water en de stem van de geest is hetzelfde evenals sommige zinnetjes. Ook wordt de Evil Dead-auto in deze film weer gebruikt. Maar ik ben vooral over de humor erg te spreken. Die is niet voor iedereen weggelegd maar Raimi weet naar mijn mening precies de juiste toon aan te slaan. Als je de humor in Evil Dead kunt waarderen dan zit je hier ook goed; heerlijk overdreven. Neem bijvoorbeeld de scenes bij papa en mama aan tafel of op het werk. Heerlijk moment ook met het aambeeld, erg cartoonesk waar ik goed om heb gelachen. Ook zitten er weer genoeg geniale oneliners in.

Het einde is mooi gevonden al weet het niet echt te verrassen. Ik ben me er van bewust dat ik veel de vergelijking maak met Evil Dead, maar daar ontkom je niet aan. Ik zou ook haast zeggen dat we hier met Evil Dead 3.5 te maken hebben. Heb me in elk geval geen seconde verveeld. Ik denk dat ik binnenkort die trilogie ook maar weer eens ga herzien. Drag Me to Hell krijgt er een halfje bovenop. En nu bidden dat Raimi horror blíjft maken.

Horrorfilm die goed in mekaar zit. Verhaaltje, aankleding, acteurs, het klopt. De hoofdrolspeelster heeft heel wat te doorstaan maar blijft kalm en is als het moet doortastend. Zoals bij het poesje.

De seance in het landhuis hadden ze van mij wel over mogen slaan,hoewel ik die geit wel geinig vind.

Enfin, een aardige film met fraai einde.

drie en een ½ sterretje.

Beter bij herziening. Die Raimi heeft het horrorgenre wel lekker in de vingers zeg. Jammer alleen van wat onnodig komische scènes. Verder prima vertier dat audiovisueel echt dik in orde is. Een van de fijnste horrorposters ook van het laatste decennium.

4*

Een heel goede film met bovennatuurlijke krachten.Meer kan ik daar eigenlijk niet over zeggen.

Deze gisteren bekeken.
Geinig tussendoortje van Raimi, die hier gewoon een zeer geslaagd en bij vlagen eng horrorwerkje aflevert.
Knap hoe spanning en humor -vaak zelfs in een en dezelfde scene- afgewisseld worden.
Zo schrik je je verrot en zo zit je je kapot te lachen, vaak ook met lekker grof geweld.
Denk bv aan de scene in de auto zich afspelend in de parkeergarage. Erg goed gedaan!
Wel is het zo dat praktisch alle schrikeffecten komen door middel van het plotseling in beeld brengen van creepy persoon, in dit geval vooral de zigeunerin. Dat is wel de makkelijkste vorm van de kijker schrik aanjagen.

Acteurs doen het goed, zeker de bekoorlijke Lohman, maar het is toch echt Raven, die als oude zigeunervrouw, de show steelt en bij je de haren op je armen overeind laat staan (zelfs als ze al dood is, haha!).

Hier en daar is de film wel wat voorspelbaar (lees: je hebt het al eens eerder gezien):

Zo had ik al wel door, toen hoofdrolspeler in huis van oude vrouw kwam, dat die laatste al was overleden
en zo gauw ze in de auto de envelop had laten vallen was de kans groot dat ze de verkeerde zou pakken. Je kon er op gaan zitten wachten, dat dat helemaal op het eind uit zou komen.

Toch zeker leuk om gezien te hebben en film biedt aardig vermaak en is af en toe behoorlijk creepy.

Een acht, ofwel vier sterren.

Op veel fronten is een film als Drag Me To Hell niet bepaald uitzonderlijk, gewoon een dertien in een dozijn horrorfilmpje voor tussendoor. Maar het gaat hier om de terugkeer naar het genre van Sam Raimi, die zich de afgelopen jaren vooral met een webslingerende superheld heeft beziggehouden. Maar blijkbaar is hij het allemaal nog niet verleerd en met Drag Me To Hell keert de maker van de Evil Dead trilogie terug naar het horrorgenre. Hiervoor gebruikte hij een script dat hij al jaren had liggen, welke schijnbaar vooral is gebaseerd op de film Night of the Demon uit 1957. Mij deed het uitgangspunt overigens ook veel denken aan Thinner.

De film heeft op zich alles in zich om een vrij standaard tussendoortje te zijn. En het lijkt in het begin ook allemaal vrij gewoontjes. Eendimensionale personages. Simpel uitgangspunt. Gewoon een niets-aan-de-hand horror. Maar op een gegeven moment trekt Raimi zijn bekende trukendoos open en worden de wat serieus getinte scènes ineens afgewisseld met typische over-the-top Raimi momenten. Dus rondvliegende ogen, een kotsend lijk en rondspuitend bloed passeren de revue. Een nogal vreemde gewaarwording om dit ineens voorbij te zien komen, zeker voor kijkers die niet zo bekend zijn met het werk van de regisseur. Deze humoristische over-the-top momenten voelden vaak nogal vreemd en ongepast aan, maar aan de andere kant zorgden ze wel voor leven in de brouwerij. Want verder is Drag Me To Hell toch vooral gewoon de zoveelste horror die met jump scares aan elkaar zit geplakt en nergens echt bijzonder wil worden.

3,5 sterren.

Gisteren op TV gezien. Ik vond het een aardige, vlotte horror met best een spannend plot, het laatste half uur zelfs erg leuk.

De effecten vielen soms tegen (in het begin een beetje lachwekkend) maar het verhaal vond ik prima in orde. Ook de sfeer was fijn.

Heerlijk film. Die oma is wel vet. En goede verhaallijn en superspannend toppie!

gisteren dit filmpje gezien, en moet zeggen dat ik danig onder de indruk ben. Ja, er wordt met een knipoog scènes geplukt uit pakweg Paranormal Activity en the Exorcist, maar dat stoort geenszins omdat Raimi toch zijn eigen touch eraan geeft. Ja, het verhaal voelt misschien raar aan als ge erover nadenkt, maar ook dat stoort niet, simpelweg omdat je wordt meegedragd in het verhaal. Ja, het einde is licht voorspelbaar (tot op zekere hoogte), maar toch is het weer net origineel genoeg om eruit te springen. Ja, er worden 'komische' momenten gebruikt, maar in tegenstelling tot andere horrorkomedies voegde dit een zekere waarde toe aan het verhaal.

Kortom, zeker een must see voor de trouwe horrorliefhebber, en voor al de rest... gewoon zien

3.5*

Drag Me To Hell, hij lag al lang in de kast, in een mooie steelcase wel te verstaan. Maar het kwam er pas na lange tijd van, het moment moet goed zijn en zo lekker laat in de avond, in het donker, op mijn 50" plasma TV samen met mijn vriendinnetje, dat leek het juiste moment te zijn.

Drag Me To Hell is gewoon een geweldige horrorfilm, als je alleen al de intro ziet waar een klein jochie naar de hel gaat, vanaf dat moment wist ik al dat dit geweldig ging worden. Want als de intro al zo goed was.. De special effects waren erg mooi en ook de acteerprestaties zijn prima.
De film zelf is doodeng, alleen het oude omatje met haar ene witte oog is al doodeng. En je wordt vanaf minuut 1 in het diepe gegooid, waar het omatje even later in de auto van de hoofdrolspeelster zit.

Het einde is helaas wel wat voorspelbaar, en dat is jammer. Maar geniaal is het wel, en dat mag gezegd worden. Daarnaast is de film de gehele 100 minuten doodeng te noemen, en blijf je op het puntje van je stoel zitten. 4 dikke vette sterren.

Ik vond het een leuke film om te zien, hier en daar wat schrik momenten, maar echt spannend/eng vond ik hem helaas niet, want dat was eigelijk wel wat ik ervan verwachte! Ik geef em 3*

Sam Raimi keert erg lang na Evil Dead weer terug naar het oude horrorgenre. Tussendoor kennen we Darkman en Spiderman ook nog. Maargoed, met Drag me to Hell schoteld hij wel weer iets heel moois voor. Toch is dit niet zomaar even een slasher, bloed, boe-schrik filmpje. Raimi haalt hier wel zowat alles uit de kast. Nu maar eens het ouderwetse thema "hel" een geheel modern jasje geven. Allison Loman speelt om te beginnen al erg goed als Christine Brown, een vrouw bij de belastingdienst, die wel een hele eigenaardige maar ook griezelige bezoeker krijgt, namelijk dat ouwe wijf Sylvia Ganusch, weer een van de hoogdepunten in de horror-iconen gebeuren. Man man man wat was dat wijf eng. En laat het nou net zo wezen dat Christine haar niet kan helpen met de financiele problemen. Ze word vervloekt door haar... letterlijk, in het de garage scene, die ijzingwekkend eng begon maar toch nog best wel humoristisch uitpakt. Zo kent de film nog wel vele andere momenten die huiveringwekkend zijn. Maargoed, Christine is vervloekt en ze dreigt op een dag meegesleurt te worden in de hel. Wat nu?

En zo krijgen we te maken met een race tegen de klok en komen de rituelen en het waarzeggerij naarboven. En natuurlijk het verleden van Ganusch, allemaal the same old story maar evengoed wel mooi gemaakt. Welke scene wel een behoorlijke afknapper was was die exorcism-scene, en dan met name met die pratende geit en vele andere hillarische spreuken zag er allemaal erg debiel uit.

En ja, dacht je dat ze film zo mooi eindigde. Slaan we de plank even heel erg mis. Tis trouwens ook een einde waar je best depri van word. Kan slecht tegen dit soort einde's.

Maar voor de verder rest een uitstekende doodenge horrorfilm. Sam Raimi mag door naar de volgende ronde.

4,0*

Heerlijke horrorkomedie waarin Raimi het clichématige van de klassieke suspense scènes en schrikeffecten ontstijgt en zelfs enigszins ridiculiseert door het gebruik van Tex Avery-achtige uitzinnigheden. Gelukkig is noch de humor noch de gore te prominent aanwezig, waardoor de film nooit dreigt te vervallen in een hopeloos zelfbewuste gimmick. Ook de cast draagt hiertoe bij: de personages van Alison Lohman en Justin Long lijken het ironische van de situatie niet eens door te hebben.

Redelijke horrorfilm waarin een bankmedewerkster vervloekt wordt door een klant. Een vrij klassiek verhaal. De horrorscenes zijn redelijk spannend, maar door het overdreven karakter ook wel grappig. En deze mix is op zich wel geslaagd hier, maar op een gegeven moment wordt het toch wat eentonig. En ook al is het niet bijster origineel, het einde is heerlijk.

Dit vond 'k best een goeie film. Het is een mooie mix geworden tussen horror/thriller en komedie. Het eerste uur vond 'k erg goed, het laatste stuk ietsje minder, omdat de humor toch een tikkeltje over the top gaat. Ook ligt de nadruk dan meer op de seance en dat beviel me iets minder. 'k leefde wel mee met de personages ('k vond dat dat meisje die zware vloek totaal niet verdiende), dus werd er uitstekend geacteerd.

'k heb een aantal keren moeten lachen (bv die oude vrouw met dan dat nietje in haar hoofd ) en toch ook genoeg horrorelementen, dus 'k vond hem wel geslaagd en eigenlijk wel een aanrader in z'n genre.

Redelijk dramatische horrorthriller... Ik ben al niet meteen de grootste fan van bovennatuurlijke toestanden, maar ik wou deze film toch eens een kans geven. Jammer genoeg heeft de film deze kans verprutst: het was allemaal eerder lachwekkend dan spannend. Het verhaal is gewoon te dom voor woorden, naast het feit dat er gewoon niets van spaning in de film zit. Dan wel weer goed zijn de vertolkingen, met een Alison Lohman die overtuigend overkwam.

ik had hoge verwachtingen maar helaas viel Drag me to Hell mij beetje tegen.
natuurlijk zijn er een paar goede scenes maar al met al was het mij toch een beetje teveel
'Boze Heks met kromme vinger',
de hoofdrolspelers spraken mij niet aan, de rol van de waarzegger kwam niet uit de verf, gelukkig was er geen happy end al zag ik het trucje met de knoop en het muntje van mijlenver aankomen 2.5 vlieg voor deze film

Best eng. Mahr dat komt misschien omdat ik niet zoveel horrors kijk, ik hou er eigenlijk niet zo van. Zeker niet op een groot scherm - dat wordt me allemaal veel te levensecht en veel te griezelig.

Alison Lohman is op zich goed aan het spelen - steekt zeker boven de rest uit. Maar verder ben ik niet zo weg van haar. M'n type niet, denk ik.

Een extra pluspunt voor het einde. Leuk.

Erg tegenvallende film die niet echt serieus te nemen is vanwege de onbedoelde(?) komische scènes als Christine een bloedneus krijgt en de geit bij de seance. Als er de tag comedy bij had gestaan, dan had ik het nog wel enigszins begrepen.
Maar dit wordt toch echt gebracht als een serieuze horror en in deze film is echt geen greintje spanning te vinden, tenzij je bang gemaakt wilt worden door de geluidseffecten. Plus het oude vrouwtje vond ik echt lachwekkend slecht. "Choke on this bitch."

Gelukkig eindigt de film goed en gaat ze dood.

Ik heb trouwens de Unrated versie gezien, maar die kan ik niet echt spectaculair noemen...

1,0 Sterren.

Deze film is een prachtig voorbeeld van hoe goed horror-comedy kan werken. De balans is perfect, ik ben me doodgeschrokken en heb hartelijk gelachen. De acteurs hebben prima werk neergezet en ik hoop dat Sam R. met meer van deze pareltjes komt in de toekomst. Old school horror zoals we van hem gewend zijn.

Zeer clichématig allemaal en het einde is volkomen voorspelbaar, maar Reimi komt er mee weg.

De 'Boom in yo face' horrorelementen zijn misschien wat goedkoop, zeker in samenspel met

die plotse geluidseffecten, maar de film is charmant en zelfs vrij lachwekkend op verschillende

momenten. De suspense wordt evenwel niet vaak onderbroken en de film biedt op zich geen

mislukte horror. Reimi weet hoe hij scènes in beeld moet brengen, hoe hij het hele

verhaal uit de doeken moet doen. Drag me to Hell is zodoende zonder meer in zijn opzet geslaagd.

3.00

de eerste keer (een paar jaar geleden) dat ik hem zag vond ik hem een stuk enger en beter in elkaar gezet dan toen ik hem voor de tweede keer zag.

nog steeds zeker niet slecht, maar je gaat toch op een paar dingen letten en dan is de film eigenlijk best komisch.

al met al toch een aanrader en daarom een 3,5