Nanook of the North (1922)

Ik vond het eerlijk gezegd niet zo heel bijzonder.

De eskimo doet alles wat ik verwacht dat hij doet. Ik heb wel eens wat meer over eskimo's gezien op tv.

Je kunt aan de beeldkwaliteit zien dat het oud materiaal is, maar verder dacht ik niet zo aan die datering. 50 jaar later zullen er nog steeds zulke eskimo's geweest zijn.

Het is wel fascinerend om te zien hoe Nanook vis vangt, die hij meteen na vangst in zijn mond dood bijt...

Het bouwen van de iglo was ook leuk om eens te zien. Vooral hoe hij ook even een raampje in weet te bouwen, met extra lichtinval. Het is ook wel grappig als er meerdere mensen uit die kayak (?) komen.

Wel interessante documentaire, maar heel bijzonder vond ik het niet.

3 sterren - Tsjidde bedankt voor het lenen!

Als je wilt weten hoe iglo's gebouwd worden, kijk deze film, echt geniaal om te zien ! De eerste (lange) docu ooit geschoten en het is echt boeiend, prachtig tijdsdocument. Ik ben wel benieuwd hoe groot de verschillen zijn tussen de huidige inuit en de inuit van toen.

Nanook of the North is een film die mij heel erg is meegevallen. Zowel qua verhaal als techniek. Hoewel ik een beetje weet over de ontstaansgeschiedenis van de film, doet dat wat mij betreft weinig af van het eindresultaat.

De film kent een aantal zeer sterke scènes. Verder kent de film prachtige afwisseling tussen komische en gevoelige momenten. Daarnaast is de film ook interessant en boven alles puur te noemen. De confrontatie tussen mens en dier is zelden zo goed in beeld gebracht. De overlevering aan de natuur deed mij denken aan Grizzly Man. Net als bij die film is er uiteindelijk één overwinnaar en dat is de natuur zelf.

Ik sluit me geheel aan bij kappeuter. Technisch gezien een geniaal staaltje werk. Echter is het allemaal niet zozeer integrerend te noemen. Het pakte mij niet zoals het zou moeten. Desalniettemin fijn om een keertje te zien.

Die versie heb ik gekocht en ik ben er wel redelijk tevreden mee. Ik ben in eerste instantie erg tevreden dat deze film in Nederland wordt uitgebracht. Living Colour krijgt daar sowieso al mijn respect voor! Daarnaast schijnt het een kopie te zijn van Criterion, dus het beeld is kennelijk niet veel beter te vinden (ik heb betere kwaliteit gezien bij restauraties, maar het is allemaal prima te volgen ) De score van Timothy Brock klinkt ook helemaal toppie. Enige grote nadeel is dat de dvd echt hélémaal kaal is (er staat zelfs geen menu op de dvd)! Dus als je geen subtitle knop op je afstandsbediening hebt, kun je de subs niet uitzetten.

De film zelf was echt een genot om naar te kijken. Het gaat eigenlijk niet echt ergens over: Nanook+gezinnetje doen hun ding met af en toe wat intertitles. Toch kwam het geheel echt heel interessant over: de vreemde gewoontes, maar vooral de vrolijke onschuldige mensen. Heel puur, zoals Co Jackso ook al aangaf. En dus erg aangenaam om naar te kijken. Het mag dan wel grotendeels in scene zijn gezet, maar dat neemt niet weg dat het wél echt het ijslandschap is, en dat alles wat gebeurd in de film dus echt voor de camera is gebeurd. En dat wekt indruk. Alles is vanaf statief gefilmd maar deze beperking van bewegingsvrijheid is helemaal niet zichtbaar omdat alle handelingen van Nanook+ meteen mijn aandacht hadden. Al met al oogt Nanook als een "kleine film" die erg goed wegkijkt. Een erg toegankelijke stille film die ik vast nog een keer ga opzetten.

De allereerste documentaire (van normale lengte) ooit gemaakt. In de jaren '10 van de vorige eeuw trok Robert J. Flaherty naar het noorden van Canada om verslag te doen van het leven van de Inuit. Zijn kopie van de film brandde op door een sigaret die tegen de nitraatrollen aanviel.

In 1920 ging hij terug om de film opnieuw te maken en hij filmde ditmaal het leven van Nanook (eigenlijk niet Nanook geheten). Zijn vrouw en kinderen in de film zijn niet zijn eigenlijke vrouw en kinderen, en een groot gedeelte van de documentaire is dan ook in scene gezet. Maar maakt dat deze documentaire minder invloedrijk en waardevol? Geenszins! We zien het dagelijkse leven van de Inuit prachtig voor onze ogen voltrokken worden. Hoe bouw je een iglo, hoe vang je een walrus.

Mooie film met weinig spectaculaire momenten die er bovenuit steken, maar al met al kijkt het makkelijk weg en als je deze film in zijn tijdsbeeld plaatst is het een knap staaltje van doorzettingsvermogen. De eerste docu ooit en dan meteen maar naar de Eskimo's gaan, ik vind het knap. Ze hadden ook kunnen kiezen voor een katoenfabriek in Louisiana.

Weer is wat anders dan de standaardfilm die op tv wordt uitgezonden.

Van tevoren wist ik niet dat de film in scene was gezet. Ook al is het in scene gezet, ik vond het een mooie en harde film. Gelukkig hadden ze er nog wel een muziekje onder gezet, anders zou het mij toch iets te stil zijn geweest.

Tja, je ziet hoe de Inuit leefden in misschien de 18e/19e eeuw. Fascinerend om te zien hoe hard ze moeten werken voor iets simpels als voedsel. En zo'n iglo bouwen....in het filmpje wordt gezegd dat Nanook er slechts 1 uur over doet, in denk dat westerlingen daar 3 dagen voor nodig hebben.

Al met al was het een fasinerende documentaire, die soms misschien wat in elkaar gezet overkwam. 3,5 sterren.

Indrukwekkende documentaire van Robert J. Flaherty. Op een behoorlijk sterk tempo trekt hij de kijker goed mee in de vele observaties. De film is erg scherp gemonteerd en pakt sfeervol en meeslepend uit. Het kijkje in het leven van eskimo´s zou snel surrealistisch lijken ware het niet dat Flaherty ook vele kleinigheden in de film stopt die de authenticiteit van de film enkel ten gunste komen. Nanook of the North is een erg goede documentaire.

Hoeveel Eskimo's passen er in een kayak?

Een sfeervol en, ondanks de kou, warm portret van een Eskimogezin. Speciaal voor deze film samengesteld, hetgeen amper afbreuk doet aan het geheel. Niets hoogstaands qua cinematografie, maar wel interessant om te zien. Ook de tekstintermezzo's zijn prettig en voegen soms een vleugje droge humor toe.

Goed.

Na 80 jaar nog steeds een uitstekende film. Waar een saai en suf werk verwacht werd krijgt men een vlot verteld verhaal, dat nauwelijks aan kracht heeft ingeboet.

Dik 3,5*

Leuke documentaire, die vlotter overkomt dan ik had verwacht.

Ik wist ook niet zo heel veel van eskimo’s af en dan is het ook wel leuk om er eens wat echte beelden van te zien. Het viel me vooral op hoe primitief ze in feite leven en hoe afhankelijk ze zijn van een vangst voor eten. Geen vis of walrus betekent gewoon keihard geen eten en als dat een paar dagen duurt, dan slaat de honger wel toe. Nanook is in ieder geval een sympathie Nanuit. Erg mooi om te zien hoe ze vissen vangen, een walrus vangen en vooral hoe een iglo gebouwd wordt. Erg vakkundig moet ik zeggen en vooral dat ijs, dat gebruikt wordt als raam is geweldig om te zien.

Best interessant dus, met af en toe ook wat leuke info tussendoor en als documentaire zeker geslaagd.

3,5*

Het was mooi Het leven van enkele Eskimo's werd in de jaren '20 tot in de kleinste details vastgelegd. De muziek en de teksten tussendoor maken er een verhaal en daarmee eigenlijk een speelfilm van. Ik vond het informatief, af en toe verrassend en erg mooi qua arctic beelden. Jachtende sneeuw over ijsheuvels bv. Na een poosje kijken gaat het echt fascineren.

De film geeft vooral de 'struggle for life' weer, in de barre kou. Het vergaren van voedsel (vis, zeehond, walrus) en de huiden om kleding en bv visdraad van te maken, het samenwerken met de honden, het bouwen van de iglo's. Het is een compleet, interessant en fraai plaatje. Ik vind dit een waardevol document over een unieke cultuur van 100 jaar geleden.

Dit is prachtig!

Zo puur en authentiek; de eskimo is ontwikkeld dier, die letterlijk in de huid kruipt van zijn opponenten.

Bij ieder lapje tekst werd ik zowat verbaasd door de inventiviteit van de mens in de natuur, iets dat wij verloren zijn geraakt. We kijken naar een mogelijke vorm van ons vroegere 'ik'.

Van de relatie met de ontwikkelde wereld en de 'white man' tot aan het jagen op al wat leeft, het is werkelijk wonderlijk gefilmd en sterk begeleidt door de muziek. Wellicht slokt het visuele gedeelte al alle aandacht op en wordt het auditieve bijzaak.

Inheemse volkeren zoals deze zijn al interessant genoeg om boeken over te lezen, laat staan een feature length documentaire uit 1922.

Heel aangenaam verrast door deze prent. Subliem!

Niet helemaal politiek correct in dat de inuit een beetje neergezet worden als de nobele wilden die nog een primitief bestaan leiden. Veel van wat we zien is dan ook in scene gezet, met als meest schrijnende moment wanneer de familie extatisch reageert op de westerse grammofoonspeler. Een van de inuit probeert zelfs een plaat op te eten. In werkelijkheid blijken ze gewoon geweten te hebben wel doel het apparaat diende en gaat het hier om een wat denigrerend grapje om het onbeschaafde van de eskimo´s te bevestigen.

Toch blijft er bij mij iets van ontroering bestaan dat Flaherty in ieder geval geprobeerd heeft om de kijker in aanraking te brengen met de inuit en hun leefwijze. Hij heeft daarvoor dingen moeten ensceneren, maar vergeet ook niet dat het camerawerk destijds nog eens stuk statischer en minder flexibeler was dan vandaag de dag, en dat het daarom ook essentieel is dat sommige elementen erbij verzonnen zijn. Het levert in ieder geval een paar mooie plaatjes op die de tand des tijds hebben doorstaan.

Na een jaar op tien op de watchlist te hebben gestaan bleek vandaag een goede dag om dan toch eindelijk 'moeder der docu's', Nanook of the North te gaan zien. En ik moet zeggen, ik heb er zeker van genoten.

Dat Nanook niet onder cinema verité valt, is de meeste kijkers wel duidelijk, maar het blijft iets wat toch altijd wordt aangehaald en meestal in negatieve zin: Flaherty zou zich wat staging betreft echt teveel vrijheden hebben veroorloofd. Zoals Ebert echter in zijn Great Movies essay over de film aanhaalt, bestond dat onderscheid in documentaire en drama nog niet in de mate waarin we dat nu kennen. Je kunt een walrusjacht slechts ten dele in scène zetten, 'aangezien die walrus het script niet heeft gelezen'. Dat hij Nanook met traditionele wapens liet jagen terwijl de Inuit al geweren gebruikten, de vrouwen in de film zijn vrouwen niet waren en Nanook wel degelijk wist wat een grammofoon was zijn wat mij betreft vergeeflijke artistieke vrijheden, die zeker in de tijdgeest begrijpelijk zijn.

Dat eenmaal losgelaten, kent Nanook genoeg mooie momenten. Toegegeven, er wordt hier wel degelijk op het noble savage sentiment gespeeld, maar het werkt filmisch wel. De kinderen en de puppies, het bouwen van een iglo, het jagen. De Flicker Alley blu-ray is prachtig gerestaureerd en geeft de criterion dvd duidelijk het nakijken (zoals je in de link van Dogie_Hogan hierboven kunt zien). De score van Timothy Brock past er erg goed bij. Die man heeft trouwens een hoop silent film scores gemaakt, niet de minste namen ook: Timothy Brock - Original Scores - timothybrock.com

Het mag dan niet binnen ons huidige idee van het genre documentaire vallen, maar dat heeft me niet gestoord. Ook als constructie (dat geldt eigenlijk voor alle documentaires in zekere mate) biedt Flaherty's film genoeg voor de kijker van nu die geïnteresseerd is filmgeschiedenis, antropologische beeldvorming en het begin van documentaire als 'genre'.

Onderhoudende docu waar, naar blijkt, een hoop op valt af te dingen. Maar goed, het was de eerste feature-length docu, er was nog geen handboek, en hedendaagse kritiek op de ensceneringen vind ik, misschien ietswat gechargeerd, zoiets als de prehistorische mens verwijten dat zijn rotstekeningen geen diepte kennen.

De iglo-scène was met name fascinerend, maar alle episoden vond ik wel leuk om te zien. De controversiële scene met de grammofoonplaat vond ik niet zo denigrerend, zelfs als blijkt dat Nanook best wist hoe zo'n ding werkte. Geef mij een Inuit-device en ik sta nog veel meer te klungelen. Ik had dan meer moeite met de tekst dat hij de dierenhuiden inruilde voor kralen en snoep.

Een jaar of dertig geleden hoorde ik voor het eerst over deze legendarische allervroegste documentaire en ben blij dat ik hem eindelijk gezien heb, zo vlak voor z’n honderdste verjaardag intussen. Het maakt me niet uit dat er in de weergave van het leven van de Inuit een aantal sequenties in scène zijn gezet (waarmee de maker zijn tijd vooruit was inzake reality-tv ), want er valt nog steeds genoeg authenticiteit te rapen. Criticus Roger Ebert heeft overschot van gelijk wanneer hij stelt dat de opgejaagde walrus ‘het script over de jacht niet gelezen heeft’. Indrukwekkende landschappen en dagdagelijkse taferelen - die eigenlijk even indrukwekkend zijn - wisselen mekaar af. Het lijkt wel een snelcursus ‘overleven in barre omstandigheden’. Prima regie en fotografie wat mij betreft. Had geen weet van geautoriseerde soundtracks maar om mezelf te plezieren heb ik hierbij een album van Tangerine Dream afgespeeld. Jean Michel Jarre had ook nog wel gepast. Het enige wat ik misschien een beetje gemist heb, is inzage in de grote rituelen/levensmomenten van de Inuit. Maar die opmerking daargelaten, is het sowieso een prima trip in het hoge noorden. Moest het niet zijn voor de tussentitels, is het er niet echt aan te zien dat het gaat om een stokoude film. Mooi!