Das Cabinet des Dr. Caligari (1920)

"You all think I'm insane-! it isn't true - it's the director who's insane! - He is Caligari... Caligari... Caligari!"

Iedereen die mij een beetje kent en/of volgt hier weet dat ik totaal geen fan ben van dit soort oude werkjes. Mijn dopamine brein verlangt naar veel spektakel en daar zijn toch werkjes van honderd jaar niet altijd even geschikt voor. Toch zet ik mij er wel over, want ik ben uiteraard wel gewoon geïnteresseerd in de historie van film, en dan brengt de horrorfilm challenge toch een mooie optie om ook deze oude werkjes langs te gaan. Hoewel ik er dus niet een directe fan van ben, is een uur aan film nou ook niet het einde van de wereld, en heb ik me stiekem nog best wel weten te vermaken.

Echt horror durf ik dit niet te noemen, al zal het voor die tijd best een enge film zijn geweest. Toch ben ik wel eerlijk als ik zeg dat ik wel lichtelijke moeite had een film te volgen die via tekst het verhaal verteld, en ik kan eigenlijk niet goed zeggen waarom ik daar nou moeite mee lijk te hebben. Het is allemaal ook niet zo héél extreem verder hoor, het stoort alleen zo af en toe. De achtergrond muziek zorgt toch voor dat kleine beetje spanning, het moet je wel liggen. Wat mij vooral opviel was het feit dat ik het decor echt prachtig vond, en dat was sowieso wel de smaakmaker van deze film, prachtig decor die je eigenlijk ook op een bepaalde manier best benauwend aan kon voelen; en dat had de film juist nodig.

Het verhaal is opzich wel leuk, zoals ik al zei; niet altijd even makkelijk om te volgen, maar ingewikkeld was het nou ook niet. Opzich best leuk bedacht allemaal, en een duidelijke grondlegger van verschillende top horrorfilms die in de toekomst zouden verschijnen. Bizar ook om te denken dat iedereen al best een tijdje is overleden die spelen in deze film. Om te zien dat er destijds als zo is na gedacht om een film, en ook de passie maakt deze film toch een stukje kunst wat onze samenleving met zich mee draait; en laat ook zien dat deze films anno 105 jaar later nog steeds bekeken worden, en nog steeds een bepaalde indruk achterlaat, ook bij mij. Toch een stukje verplichting als film en- horrorliefhebbers.