Black Devil Doll from Hell (1984)

Na titels als Hollywood Chainsaw Hookers of Ozone! Attack of the Redneck Mutants is het toch fijn om te weten dat er nog altijd films bestaan die mij met stomheid weten te slaan.

Regisseur Chester Novell Turner draaide Black Devil Doll from Hell met een VHS Camcorder met als resultaat dat zijn 'speefilm' het uiterlijk heeft van een standaard homevideo. Ik zat in ieder geval steeds te wachten op een lachband en het gezicht van Bob Saget. Werkelijk geen moment kun je je voorstellen dat volwassen mensen aan dit project hebben gewerkt; het lijkt eerder het werk van een groepje aangeschoten jongeren van 12 á 13 jaar zonder enige vorm van smaak of kijk op film. En de cameramannen kunnen qua cinematografie nog een hoop leren van een gemiddelde dronken oom op een bruiloftsfeestje.

Hetzelfde geldt voor de montage, het ziet er allemaal niet uit. Dieptepunt is de muziek; een serie uiterst irritante keyboard- pingeltjes en geluidjes die elkaar in hoog tempo opvolgen en je irritatiegrens behoorlijk op de proef stellen. Voor mensen die dachten dat het na die beruchte theme van Torgo uit Manos: The Hands of Fate niet erger kon, moeten dit product zeker eens gaan bekijken. Eén voordeel had de muziek wel; tijdens de editing werd deze soms zo hard gezet dat je de bizar kromme dialogen in ieder geval niet meer kon verstaan.

Maar van alle elementen die deze film zo legendarisch slecht maken, is het plot wel het meest bizar. Religieuze vrouw koopt zwarte pop met rastaharen en deze blijkt te leven. Vervolgens wordt de dame bruut verkracht door het kleine manneke, wat haar zo goed bevallen is dat seks met andere mannen haar niets meer doen. En dus wil ze de pop terug voor nog een beurt. Ik vond een soortgelijke scène in Dollman vs. Demonic Toys al bizar, maar hier worden er behoorlijk wat scheppen bovenop gedaan. Je moet het eigenlijk gewoon zien om te kunnen geloven.

De score lijkt me niet zo heel moeilijk. Tuurlijk bevat de film aardig wat momenten die zó slecht zijn dat ze weer leuk worden en ik verwacht ook niet dat iemand deze film kan kijken zonder te moeten lachen. Toch is dit product verder natuurlijk echt niet meer dan een flinke 0,5 waard. En dat krijgt ie dan ook.

Wie bij Annabelle en Chucky altijd gemist heeft dat de pop onze protagonist geen goede veeg gaf, en daarna nog een, die moet beslist Black Devil Doll from Hell (1984)... aanzwengelen. Want deze pop ketst er lustig op los.

Naast de aansprekende titel en het poppengeneuk, is het helaas wel een typische SOV horror. De productiewaarden zijn abominabel, de score bestaat uit voorgeprogrammeerde (?) riedeltjes die uit een 40 euro keyboardje lijken te komen, de dialoog is slecht te verstaan en los van de wtf lijkt er weinig te zijn dat bewondering op kan wekken. Gelukkig is dat wtf gehalte wel dusdanig dat ik alsnog afgerond naar boven op 2 sterren uit kan komen. So not all is lost.

1,8*