The Birdcage (1996)

Leuk. Het kabbelt soms wat te lang door in en om de vogelkooi, maar al met al vond ik dit een zeer genietbaar filmpje. Het is vooral de sfeer die deze film goed doet. Het verhaaltje is echt niet zo bijzonder en heel hilarisch wordt het ook niet - de lachspieren worden een paar keer goed getraind, meer niet. Maar dat huis boven die club, op Ocean Boulevard, in Miami, net lijkend of er de helft van de tijd een filter of green screen wordt gebruikt; ik vind het uitstekend bij deze film passen. Vermakelijke drukte.

Comedy die ik vroeger toch als redelijk vermakelijk ervaren heb, de vraag natuurlijk of dat nu nog zo is op een leeftijd van alweer 25 jaar oud.

Het concept gooit nu niet bepaald meteen hoge ogen en zou vergeleken kunnen worden met The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert met de aantekening dat de laatstgenoemde vele malen beter en scherper is. De travestietentent met zijn acts is niet heel bijzonder tot het huishouden zelf met drama queen Albie en de messcherpe huishouder Agadore onder de loep genomen wordt. Zelfs Williams als Armand steekt flets af bij deze twee vermakelijke en komische karakters. De opbouw naar het etentje en de scene waar gepoogd wordt Albie mannelijke manieren bij te brengen zijn meer dan vermakelijk. De ontmoeting zelf slaat praktisch dood, maar komt merkwaardig genoeg weer tot leven door de glansrol van Albie.

Ondanks dat Hackman passend is voor de rol als conservatieve senator stellen Fuderman en Flockhart teleur en zetten geen van beide een interessant karakter neer. Het einde is dan wel weer aardig die natuurlijk drijft op de boodschap een ander niet te veroordelen op zijn verpakking en dat we vrij zijn in wat en wie we willen zijn. Moet het tweede deel voornamelijk grappig zijn met het beeld van de acteurs worstelende met hun hetero imago, en gaat het voornamelijk om het ongemakkelijke in die situatie. Toch vind bij dat niet echt sterk. De reden om deze film te zijn de overdreven homokarakters van Albie, Adagore en hun wisselwerking met Armand, daarmee de acteurs Nathan Lane en Hank Azaria nog even benoemend.

Leuk voor een keer, maar echt niet meer dan dat.

Aardige film over een homoseksueel koppel wiens zoon gaat trouwen. Een remake van een Franse film met een prima premisse. De personages zijn wat dik aangezet, en de cast weet hier goed mee om te gaan (vooral Nathan Lane). De eerste helft had best wat korter gemogen. De leukste momenten zijn bewaard voor het bezoek tijdens de tweede helft.

Oh, het is een remake van een Franse film.

Tant pis, ik vind deze versie gewoon leuk ondanks of zelfs zonder dat ik het origineel gezien heb. Misschien nog eens inhalen als ik daar aan toe kom. Wat een mooie cast, en wat doet Williams het goed. Jammer dat niet de hele cast openlijk gay kon zijn waar van toepassing, de hele film gaat er tenslotte over dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. En even jammer dat er niet meer echte lgtbqia meespelen - als al niet in een over-the-top cliche film als deze, wanneer dan. Nouja als ze gewoon zichzelf zijn.

Verder is het wel een heerlijk feelgood filmpje. Laat al die mensen die vinden dat ze iets opgedrongen krijgen eens kijken - zonder dat iemand het weet, zodat ze alleen voor zichzelf een mening vormen. Blije mensen die gewoon alleen hun eigen ding willen doen en zichzelf willen zijn, niks om bang voor te zijn.

Ik kijk deze film altijd wanneer ik opgevrolijkt moet worden, en soms ook gewoon omdat het kan. Ik heb de Franse versie al gauw afgezet, die vond ik erg traag en gedateerd. Nu is deze versie ook niet recent maar in mijn ogen wel een stuk vlotter. ik lees hier uiteen lopende meningen, de een vind het een leuke film een ander saai, tja dat kan smaken verschillen. We hoeven het niet met elkaar eens te zijn. Ik ben dan toch een medestander met de mensen die het een erg grappige film vonden. Ook ik moest de eerste keer enorm lachen; vooral om Nathan Lane. En ook nu ik weet wat er gebeurd moet ik nog steeds lachen. Voor mij toch 5 sterren, omdat ik er nog steeds om moet lachen elke keer als ik het zie.