Le Fils de Jean (2016)

Vierde film die ik zie van de Franse regisseur Philippe Lioret en weer een heel degelijk werk.

Vrij naar een roman van Jean-Paul Dubois is "Le Fils de Jean" een sobere en tevens gevoelige film van een man die te weten wil komen wat voor persoon zijn vader was en daarbij voor enkele verrassingen komt te staan.

Rustig verhaald terwijl ge toch druppelsgewijs de spanning naar een ommekeer voelt toenemen.

Wars van sensatie en naar het slot toe toch niet zonder emotie.

Uitstekende vertolkingen. Te citeren zijn zeker Pierre Deladonchamps, Gabriel Arcand en Marie-Thérèse Fortin.

In vergelijking met andere films van Lioret valt deze nogal tegen. Het is een psychologisch drama waar te weinig schot en te weinig verhaal in zit. Met name het gedoe op en rond het meer stelt niet zo veel voor. Bovendien is het jammer dat de dramatische twist in het verhaal zich geruime tijd van tevoren al aankondigt. Philippe Lioret heeft betere films gemaakt.

Inderdaad een rustig verder kabbelende arthouse, maar eentje die ik met volle aandacht en plezier bekeek. Toch fascinerend hoe mensen op zoek willen gaan naar verloren of onbekende familieleden en deze dan idealiseren als een soort gemis. Tot dat de aard of karaktertrekken boven water komen en het geheel plots al minder geromantiseerd is.

Fijne setting toch wel met afwisselend het drukke Montreal en de weidse bossen en meren in de omgeving. De film is sober en sereen, voor sommigen wellicht iets te rustig. Het acteerwerk was prima, zeker van Deladonchamps en Arcand.

De plottwist zat er wel aan te komen, maar had ik te laat door. Beetje typisch voor een film om de film zo wat op te smukken. Best OK allemaal, maar geen die ik me jaren later nog zal herinneren.

Fijne sfeervolle film, vooral dankzij het rustige tempo, de mooie shots en vooruit, Catherine de Léan.

Beetje jammer is wel dat juist de sleutelmomenten in het verhaal niet altijd even geloofwaardig overkomen, maar enorm storend voor de beleving is dat ook weer niet.