What about Bob? (1991)

Inderdaad erg leuk. Hier en daar een paar briljante grappen en verder gewoon hele leuke grappen. Alhoewel het met het einde een beetje té flauw wordt heb ik me zeker wel vermaakt. 3,5*

Ik heb me prima met deze film vermaakt, maar ik had er iets meer van verwacht.

Uiteindelijk is het te veel van dezelfde gimmick 'irritante Bob wordt weggestuurd..... oh daar is irritante Bob weer'.

En ja, natuurlijk omarmt de familie van dr. Marvin Bob wel. Was misschien leuker voor het verhaal geweest als de familie Bob uiteindelijk ook spuugzat van Bob werd.

Dreyfuss is een goede acteur, maar zijn rol is lang niet zo leuk als in Tin Men.

Als het gaat om indringer/stalker komedies dan is The King of Comedy net even wat leuker.

Geweldige comedy om te zien, ik heb echt krom gelegen om Murray. Hij en Dreyfuss hebben ook een leuke chemie in deze film.

''Babysteps to the door, baysteps to the stairs.''

Geweldig gewoon, echt een top comedy.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Roses are red, violets are blue, I'm a schizophrenic... and so am I!

Het lievelingsgedicht van Bob. Prachtig, ik heb me doodgelachen! De rol die Bill Murray neerzet is ronduit meesterlijk. Heb me goed vermaakt met deze film. Het word steeds ongeloofwaardiger op een gegeven moment, maar de bij vlagen hilarische momenten zijn erg leuk en zorgen ervoor dat de ongeloofwaardigheid niet erg is. Jammer dat het op een gegeven moment een beetje eentonig word, maar de rol die Murray neerzet is werkelijk briljant. Klasse acteur! Erg leuk tussendoorfilmpje dit.

* * *

Siggy: I mean, my Dad just dropped me in the water, without warning me first. I mean, I nearly drowned! My whole life flashed before my eyes!

Bob Wiley: Wow, you're lucky you're only twelve.

Eigenlijk een heel standaard plotje, maar Bill Murray zorgt ervoor dat het allesbehalve dat word. Deed me een beetje denken aan 'As Good as It Gets'. Vooral het eerste uur van de film is volop genieten geblazen voor de komedie liefhebber. Murray weet op een uitstekende manier de gestoorde Bob neer te zetten. Dreyfuss doet het ook aardig als Psychiater Dr. Leo Marvin.

Naar het einde word het allemaal wat te, en in het laatste halfuur is de pret er wel een beetje van af. Op het gedichtje na dan

Toch wel een zeer vermakelijke komedie van Murray...

* * *

Goeie komedie waarin een neurotische patiënt het bloed onder de nagels van zijn psychiater vandaan haalt. Een geslaagde one-joke-movie, waarbij die ene grap gewoon goed wordt uitgespeeld. Grappig, zonder dat het ergens uit de bocht schiet. Leukste scene is toch wel het tv-interview waarbij een uistekende wisselwerking tussen Bill Murray en Richard Dreyfuss, die hier overigens beiden goed op dreef zijn en eerlijk gezegd ook beiden even grappig.

Vind Bill Murray altijd een erg leuke acteur, maar vind wel dat deze film teveel moet leunen op het succes van Bill.

Het eerste uur was erg vermakelijk, maar daarna wordt het teveel van het zelfde en ging steeds de zelfde soort *familie film * muziek me ook enorm tegenstaan!

Leuk gegeven, maar de uitwerking had zeker beter gekund.

lichte tegenvaller.

2,5*

Ja, grappig filmpje om naar te kijken. Bill Murray is zoals gewoonlijk weer een ontzettende droogkloot die het bloed onder de nagels haalt bij zijn therapeut. Er heerst een goede chemie tussen Murray en Dreyfuss waardoor het geheel gewoon heel grappig word.

Grimassen & grollen.

Natuurlijk veroorzaakt Bill Murray een aantal hilarische momenten in deze nogal voorspelbare komedie, maar het is vooral Richard Dreyfuss die als getergde psychiater de show steelt. De twee acteergrootheden dragen deze lachfilm vrijwel volledig, want de film valt en staat met hun grimassen en grollen.

Goed.

Ugh.

Ik was benieuwd wat Oz met een live action film zou aanvangen, blijkbaar geen succes. Al zag ik hier ook niet bepaald de hand van Oz in. Meer een mix tussen Groundhog Day en Dennis the Menace. Twee erg vervelende films.

Murray kent als acteur twee verschillende gezichten. Tegenwoordig kan ik hem wel pruimen als droogkloot, maar in z'n oudere gedaante vind ik hem zelden te genieten. Ook hier is hij gewoon bloedvervelend. En dan bedoel ik niet de rol zelf, wel de invulling. Ook Dreyfuss kan de boel niet redden. Er mist chemie tussen de twee wat de al flauwe grappen alleen maar vervelender maakt.

Ook het hele plot (uiteraard vindt die familie hem wél leuk en uiteraard wordt Dreyfuss alleen maar geïrriteerder - vandaar de link met Dennis the Menace) is bepaald irritant, al is dat mede het resultaat van de onleuke grappen en mislukte personages. Qua audiovisuele spielerei hoef je al helemaal niks te verwachten, maar dat was me vooraf ook wel al duidelijk.

Nee, veel irritatie, vervelende personages en domme grappen. Een draak van een comedy en een goede reminder dat ik die oude Murray films maar beter links kan laten liggen.

1.0*

Standaardkomedie met een grappige Bill Murray die het bloed onder je nagels vandaan haalt. What about Bob? is een film die inspeelt op het geduld van een mens. Hoelang kan je normaal blijven doen tegen iemand waarvan je helemaal gek wordt? Regisseur Frank Oz laat op komische wijze zien hoe een befaamde psychiater langzaamaan knettergek van zijn patiënt wordt. Het onvermogen wordt steeds dringender: je komt niet van die vent af. What about Bob? vind ik een beetje een mix van de films Groundhog Day en Rain Man.

Bill Murray doet precies wat ik van hem gewend ben: een grappige droogkloot spelen. In de rol van Bob doet hij precies wat van hem verwacht wordt. Op bepaalde momenten kan je hem afschieten. Hij speelt overtuigend genoeg dus. Richard Dreyfuss steekt zelfs boven Murray uit. Het is vrij grappig om te zien hoe zijn personage langzaam van beschaafd naar gestoord gaat. De heren Dreyfuss en Murray hebben een leuke klik.

Inhoudelijk heeft What about Bob? jammer genoeg weinig te bieden. Het flinterdunne verhaaltje blijft nauwelijks overeind staan. Tevens zijn een aantal grappen niet geslaagd. Vooral de interactie met Bob en de familie van Dr. Marvin is saai en clichématig. Ik heb een aantal keer best kunnen lachen. Vooral geweldig om Dreyfuss te zien die het kookpunt bereikt. Ik vind hem wel wat trekjes hebben van zijn personage Matt Hooper uit Jaws.

3*

Aardige komedie met in de hoofdrollen Richard Dreyfuss en Bill Murray. Twee acteurs die hun personages enthousiast invullen. Een uitstekend script biedt ondersteuning. De film is geen ondoordachte aaneenschakeling van domme acties en gemakzuchtige lolbroekerij. De film parodieert de vooroordelen die de psychiatrie gelden.

De gigantische hoogmoed van de psychiater wordt door Dreyfuss in de persoon van dr. Leo Marvin perfect gevangen. Aan de andere kant staat Bob. De rol van de lijdende, afhankelijke en bloedirritante patiënt is Murray op het lijf geschreven. De confrontaties tussen de weerspannige psychiater en zijn noodlijdende patiënt zijn hilarisch maar verliezen in de loop van de film helaas hun komische kracht. De reden? De film is te lang.

Het schijnt dat Dreyfuss en Murray niet goed met elkaar konden opschieten. Waarschijnlijk heeft hun wederzijdse antipathie goed geholpen bij de invulling van hun personages. De confrontaties tussen beiden hebben niet alleen een vaak bizarre lading maar genereren ook een wat ongemakkelijk gevoel. De combinatie is een uitstekende voedingsbodem voor komedie. Mits goed uitgebuit door mimiek en pittige dialogen natuurlijk. De mimiek van de acteurs is herkenbaar en werkt redelijk goed, maar gaat in de loop van deze langdurige film lijken op een trucje dat zich steeds herhaalt. De werking ervan op de lachspieren neemt gelijkmatig af. En de dialogen dan? Die zijn vaak scherp en humoristisch , maar ook zij boeten in deze langdurige film langzaam aan frisheid in.

What about Bob is in de kern een intelligente komedie die prettig luchtig wegkijkt. De film vreet zich niet krampachtig in ingewikkelde psychologische processen in, maar houdt het algemeen en bevattelijk. Zo ontstaat een aardige komedie die psychologische accenten overdrijft, die personages overdreven karakteriseert en die gebeurtenissen overdreven oppakt. Tot op zekere hoogte werkt het allemaal fris en hilarisch. Op den duur oogt het allemaal wat kunstmatig en is het fijn dat het einde van de film zich aandient.