La Mariée Était en Noir (1968)

Nogal wat onpreciesheden in deze franse film die aansluit bij de "série noire" (je weet wel, Jean Gabin etc).

Het thema kon wel wat geloofwaardiger zijn uitgewerkt en bovendien vind ik Jeanne Moreau, bijwijlen naast haar rol vallen.

Waanzinnige film. Truffaut’s ode aan Hitchcock en daarmee een erg mooi beeld van de Nouvelle Vague en de invloed die Hitchcock daarop heeft gehad. Jeanne Moreau zet een kille maar fascinerend karakter neer en mag wat mij betreft de geschiedenis ingaan als één van de sterkste vrouwelijke personages. Het is ook prettig om te zien dat Truffaut zich in deze film voor de verandering vooral bezig hield met voornamelijk gebeurtenissen, waar hij zich anders veel meer toespitst op emoties en hoe deze de film leven. Dat laatste (en gebruikelijke) is absoluut zijn beste kwaliteit maar de liefde voor film(s van Hitchcock) weet La Mariée Était en Noir bijzonder fris en tot een prettige film te maken.

Goeie film waarin een vrouw vijf schijnbaar willekeurige mannen vermoordt. Qua verhaal, cameravoering en muziek ademt deze film Hitchcock (vooral dat laatste, aangezien de muziek van Hitchcock's huiscomponist Bernard Herrmann is). Helaas valt een en ander wel in herhaling, en is hierdoor wat langdradig. Bedoeld als hommage aan Hitchchock, en in dat opzicht ook wel geslaagd.

Truffaut zou geen thrillers kunnen maken? La Sirene du Mississippi, La Femme d'à Côté en Vivement Dimanche zijn toch zeker wel geslaagde pogingen. En op een wat vreemder manier Une Belle Fille comme Moi toch ook, misschien wel de film die het meest bij deze aansluit.
Okay eerste poging van Truffaut om een Hitchcock te doen valt niet helemaal geslaagd uit, plot is er nauwelijks, karakters ook niet, dus blijven we zitten met een wraakfilm, waar we ons soms ook nog afvragen of het serieus of komisch bedoeld is. Geen probleem an sich maar na 2 delen van Tarantino's Kill Bill is dit toch allemaal wat ingehoudener en beschaafder en ietwat aangetast door de tand des tiijds...en kom op iemand vermoorden door hem op te sluiten in de kelderkast?!
Te genieten valt er wel van de mooie sixties-interieurs en Jeanne Moreau doet haar best, Bernard Herrmann op de soundtrack, maar het blijft allemaal wat vlak.

Totaal ongeloofwaardig maar toch best vermakelijke thriller. De aanleiding voor de moorden, in feite een noodlottig ongeluk waarbij sowieso maar één schuldige aan te wijzen valt, viel nogal tegen, en hoe de bruid de mannen heeft weten op te sporen- iets wat de politie kennelijk nooit was gelukt anders hadden ze de link tussen de moorden wel gelegd- is volstrekt onduidelijk. Maar Moreau is ijzig goed in de hoofdrol, en de manier waarop ze met haar slachtoffers in contact komt is best creatief. De soundtrack wordt hier een aantal keer genoemd maar die is me eigenlijk niet opgevallen, op het "Daar komt de bruid"-walsje na.

Wel jammer dat ik nu nooit meer onbevangen een anoniem gegeven concertkaartje zou kunnen accepteren, mocht dat heuglijke feit zich een keer voordoen.

Jeanne Moreau kan het ene moment poeslief zijn, dan plots een harde tante, wat haar perfect maakt voor deze rol. Ze draagt afwisselend wit en zwart, of een combinatie van beide. Wit is de kleur van de bruid; zwart de kleur van de rouw of van de wraakengel. Bij haar slachtoffers is er vaak een combinatie van blauw en rood. Zo heeft het kleutertje een rode trui en een blauwe bal.

Truffaut deed in die periode een uitgebreid interview met Hitchcock, en er zitten heel wat knipoogjes in naar de master of suspense. In een aantal flashbacks wordt de motivering vroeg onthuld, zodat de kijker zich in kan leven in de dader en de dreigingen aan ziet komen voor de slachtoffers. Het geschilderde portret dat op de bruid lijkt, doet denken aan Vertigo. Bernard Herrmann schreef muziek in z'n herkenbare stijl, met dreigende dissonanten en een afwisseling tussen dromerige, kolkende en hamerende passages. Op de vinylplaat staat een mandolineconcerto van Vivaldi. De bruiloftsmars van Mendelssohn past bij het onderwerp.

Het begint met het geluid van een fotokopieerapparaat, dat het schilderij van Julie als odalisk vermenigvuldigt, wellicht voor een opsporingsaffiche. De huwelijksgetuige van het eerste slachtoffer herkent haar wanneer hij zich herinnert dat ze haar glas in een bloempot leeggoot. Dat ze zich laat pakken en meteen de eerste vier moorden bekent, is om twee redenen. Ten eerste wil ze als katholieke vrouw boeten voor haar zonden, zoals blijkt uit de biechtscène. Ten tweede wil ze naar de gevangenis omdat haar vijfde doelwit daar opgesloten zit. Haar slachtoffers worden voorgesteld als nietsnutten die voornamelijk geïnteresseerd zijn in dieren jagen en rokkenjagen. Ze pleegt vijf moorden met vijf verschillende methoden, wat ongebruikelijk is. Het is geen bijster realistische maar wel stijlvolle thriller die een goed evenwicht vindt tussen spanning en kunstzinnigheid.

Wraak van een bruid

Revenge story waarin een weduwe mannen opspoort om hen koud te maken. Niet onaardig, maar het ontbreekt de film aan wat meer spanning en psychologische uitdieping. Bijvoorbeeld hoe ze die mannen heeft teruggevonden blijft onverklaard en de impact van haar trauma komt enkel tot uiting via de moorden die ze begaat, wat ik te mager vind. Het achterliggende motief achter de dood van Julie's kersverse man vond ik ook ontgoochelend.
Op een gegeven ogenblik draait een schooljuffrouw op voor één van haar moorden, en moet er zo nodig een scène zijn waar ze de politie belt om te verklaren dat de lerares onschuldig is. Vond ik zo'n slechte scène. Dit was gewoon morele sixties troep, want het past gewoon niet bij het misdadige karakter van Julie. De hoofdrol is voor Jeanne Moreau, in haar tijd een mannenverslindster, die de hele film draagt met haar ijzige vertolking. Niet Truffauts beste en een vrij zwak script, maar wel met een indruk makende Jeanne Moreau.

Nouvelle vague meets Alfred Hitchcock. En dat levert een dromerige film op ondanks dat het ook gaat om een wraakfilm. François Truffaut was een Hitchcock fanaat en zou ook de legacy van en met Hitchcock bespreken in zijn beroemde interviews waarin elke film van Hitchcock aan bod kwam. La Mariée était en Noir is gebaseerd op een verhaal van Cornel Woolrich die op zich al gelinkt kan worden aan enkele Hitchcock movies. Visueel doet de film me denken aan sixties Hitchcock - Marnie schiet me te binnen - met de stijlvolle Jeanne Moureau in de hoofdrol als - vrij letterlijk te nemen - femme fatale. Vooral hangt er toch een artificieel waas over de film - het droomachtige. Dat heeft te maken met de onwerkelijkheid van het verhaal - mooie dame blijkt een seriemoordenaar - maar zeker ook met de muziek van Bernard Herrmann die erover gesmeerd is. Herrmann was op dat moment al aan de deur gezet door Hitchcock en werd vervolgens druk gesolliciteerd door Hitchcock bewonderaars (Scorsese, De Palma e.a.). Bij deze Truffaut doet hij ook zijn ding. Zijn muziek levert in dit geval geen spanning op maar lijkt eerder te benadrukken dat het gaat om een soort nachtmerrie - waaronder zij spielerei met de bruiloftsmars van Mendelssohn die overgaat in dissonanten als leidmotief.

Het is Hitchcock en het is geen Hitchcock. Het lijkt op een Hitchcock movie die gedagdroomd is door de meester zelf - in het Frans dan nog wel - maar zonder de kenmerkende suspense. Dat laatste geeft niet want er valt genoeg te genieten. Het is een intrigerend gevalletje zoals je regelmatig ziet als de nouvelle vague als ze zich gaan verdiepen in Amerikaanse noir.