Eldorado (2008)

Driewerf hoera voor Bouli Lanners, die zowel het schrijven, regisseren als acteren in deze film op zich neemt. Eldorado, het klinkt als een exotische bestemming en binnen de contouren van deze film is het dat ook. Maar dan wel atypisch, absurd en ja, ook wel een beetje bizar. Eldorado is vooral een sympathiek en eigenzinning filmpje. Nergens echt groots, maar zeker niet identiteitsloos of saai.

De situaties en dialogen die worden geschetst beroepen op een apart gevoel voor humor. Typisch Waals zou je bijna zeggen, want het perverse is nooit ver weg. Er passeren dan ook een aantal echt weirde scènes die er moeiteloos in slagen een bulderlach aan je te ontlokken. Spijtig zijn die scènes te schaars in aantal om echt te overdonderen.

Je merkt ook duidelijk dat Lanners z'n uiterste best heeft gedaan om z'n gedurfde script mooi te verpakken. Hoewel landschappen in België geen moer voerstellen, slaagt hij er regelmatig in een mooi shot in te blikken. Ook weer nergens echt groots, maar bij vlagen toch aangenaam om naar te kijken. Maar toch... ik kijk liever naar een slechte foto van een mooi landschap dan andersom. Dus meer aandacht voor een setting als ruraal Frankrijk komt hier beter tot z'n recht. Al weet ik niet zeker hoeveel % in België en hoeveel % in Frankrijk geschoten is. Iemand die het me kan zeggen?

Hoe dan ook een aardig tussendoortje.

Na het onbegrijpelijke ‘Ultranova’ kon ik moeilijk aannemen van de lovende critici dat ‘Eldorado’ een heel menselijke en rake film was. Achteraf zie ik mij echter genoodzaakt om hen gelijk te geven: Bouli Lanners is een andere weg ingeslagen en heeft met zijn nieuwste een sober verhaal verfilmd, waar een lach en een traan nooit ver uit elkaar liggen. De charme gaat schuil in de warme karakters, die zo van straat geplukt lijken. Ook de kleine gebeurtenissen zijn ontwapenend in hun herkenbaarheid: iedereen zou dit kunnen meemaken.

Tegelijk is daarmee ook het spijtige aan deze film blootgelegd: Bouli Lanners koestert geen enkele pretentie, en daardoor laat ‘Eldorado’ een ietwat hol gevoel na. De zaal (met in totaal amper 6 bezoekers) herleefde slechts mondjesmaat na het bruuske einde. “Wat wil hij eigenlijk zeggen; als hij al iets wil zeggen?” Ontnuchterd, verbroederd, doch ietwat ontgoocheld verlieten wij de zaal: waarom moet het leven toch altijd zo onverbiddelijk zijn voor de barmhartigen?

Ook moet gezegd dat Bouli Lanners er moeiteloos in slaagt om ‘Eldorado’ te kruiden met mooie landschappen en treffende muziek. Naast de scherpe karaktertekeningen krijg je een haast sprookjesachtige wereld te zien waar(aan)/(in) de personages proberen te ontsnappen. Het maatschappelijke kluwen is echter onverbiddelijk, en uiteindelijk slokt de samenleving zijn kinderen terug op.

Of we nu al dan niet (wan)hoop uit de film moeten puren, daar ben ik nog niet uit. Maar een herkansing krijgt ‘Eldorado’ zeker.

3,25*

Hilarische komedie wordt innemend drama

De hilarische roadmovie Eldorado deed het goed op het filmfestival van Cannes en hij doet het relatief goed in de Belgische bioscoop. Eldorado is de tweede speelfilm van de Waal Bouli Lanners waarin hij opnieuw zelf een hoofdrol speelt.

Yvan is een norsige veertiger die tweedehandsauto's repareert en verkoopt. Hij is een wat filosofisch ingesteld type die misplaatst lijkt in de garage-setting. Als hij na een dag werken thuiskomt, ontdekt hij de inbreker Elie in zijn huis. Als Elie gesnapt wordt, verstopt hij zich onder het bed waar hij niet onderuit wil komen. De eerste hilarische scene is dan begonnen. Yvan blijft in een luie stoel wachten tot Elie tevoorschijn komt, maar die verroert geen vin. In plaats van de politie te bellen houdt Yvan de wacht en sukkelt zelfs in slaap.

Het is het begin van een aandoenlijke poging van Yvan om Elie te helpen. Yvan is om een of andere reden - dat wordt gaandeweg duidelijk - vertederd door de sukkelige Elie en besluit hem naar zijn ouders te brengen. Zo begint een een absurdistiche roadmovie met onwaarschijnlijke ontmoetingen onderweg. Vanaf het moment dat ze bij de ouders van Elie arriveren, slaat de film echter om van een komedie in een drama. Drugsgebruiker Elie probeert met de moed der wanhoop zijn leven weer op de rails te krijgen, daarbij manmoedig geholpen door Yvan.

Eldorado is een warme film die niet al te rooskleurig is. De film gaat eerder over de aandoenlijke hulpvaardigheid van Yvan om Elie zijn geluk terug te geven dan over dat geluk zelf. Want er zit een zwart randje aan deze film, waarin het geluk uiteindelijk niet gevonden wordt. De film is met een kleine anderhalf uur kort en puntig, zelfs een beetje schetsmatig. Het is geen hoogstandje, maar een innemende film met overigens prachtige beelden van de Wallonische natuur.

Mijn IFFR-ontmaagding in een vol Pathé 1 met Eldorado is geslaagd te noemen .

Erg leuk eerste uur (tot ze bij ma zijn aanbeland), daarna zakt het helaas wat in. De film is eigenlijk een reeks absurdistische sketches aan elkaar geregen in een prettig ritme. Lekker achterover leunen en genieten van twee halve zolen die door Wallonië banjeren en mensen die nog verder heen zijn ontmoeten. Philippe Nahon is vooral erg grappig als verkoper met een morbide liefde voor tweedehands auto's.

Voorfilmpje (Matrix-spitsmuizen) was ook geestig , maar dat heeft hier verder niets mee te maken.

3,5*

Mooi klein filmpje dat er dankzij de fabelachtige beelden en de typische on-the-road-muziek met verve in slaagt een melancholische sfeer te scheppen. Veel meer dan die sfeer valt er evenwel niet te rapen in Eldorado: het verhaaltje is flinterdun, de humor misschien wat al te mild en de impact van de reis die het olijke duo aflegt beperkt.

Toch hou ik een positief gevoel over aan de tweede worp van Bouli Lanners: de Waalse natuur zag er nog nooit zo idyllisch uit, de twee protagonisten vertolken hun rol met brio en nu en dan passeert al eens een aandoenlijke scène de revue: zo is bijvoorbeeld de blik van Elies moeder tijdens de vader-zoonconfrontatie onvergetelijk.

Misschien iets te mager om van een topper te kunnen spreken, maar best een sympathieke prent!

Een roadmovie in België. Het kan dus toch! Dat de snelwegen vermeden werden maakte het nog enigszins geloofwaardig, maar een leek zou denken dat België zelfs nóg groter dan Nederland is.

De humor is bijna van Britse kwaliteit, zo geweldig droog. De acteerprestaties zijn prima. Uiterst geschikt om op een regenachtige zondagmiddag te kijken.

Charmant filmpje, dat iet of wat saai aanvangt, maar op gepaste tijden verrassend uit de hoek weet te komen. Wederom wordt Wallonië afgebeeld als één of andere redneck gemeenschap, volgestouwd met freaks en gekenmerkt door zijn verlaten, vervallen karakter. Wat interessante beelden oplevert, dus mij hoor je niet klagen. Film kijkt dan ook vlot weg en de wel zeer korte speelduur vloog voorbij.

De cast bestond, met uitzondering van Nahon, uit voor mij onbekende, maar allen sterk acterende personen. Wat van Eldorado de zoveelste frisse Belgische film maakt.

3,5*

Een uitstekend arthouse-drama dat helaas niet zo onderscheidend is als dat ik had gehoopt; ik had op wat meer absurdistische humor gerekend. Want hoewel er best wel wat te gniffelen valt bij Eldorado (de naakte man!), slaat de balans uiteindelijk toch wel door naar drama, en dit soort drama's zijn er bij bosjes. Het acteerwerk, het camerawerk en de muziek zijn echter wel dik in orde, en ook het einde is subliem. Desondanks is Eldorado geen filmpje om te onthouden.

3,0*

De combinatie van muziek en beelden vond ik wel het sterkste punt van deze film. De film bleef boeien tot en met het onbevredigende einde.

Fijn dat er wat muziek van de downloaden is

België... Dat is toch het land waar je in een zucht en een vloek doorheen bent op weg naar Parijs? Het land waarbij je eigenlijk al zo goed als thuis bent na een lange reis vanuit Zuid Europa? Het land waar ik regelmatig heen rij om mijn tank te vullen met goedkopere benzine?
In dat land kwam er dus iemand met het idee om er een heuse road-movie te maken. Briljant Nog knapper is dat het soms wel lijkt alsof het geschoten is in Montana of Oregon of een ander eindeloze en lege Amerikaanse staat.

Eldorado is een aangename mix van humor en drama. Waarbij de aanvang wat luchtiger en surrealistischer is en naar het einde toe de dramatiek wat meer de overhand krijgt. Ook heeft de tweede helft wat minder het karakter van een pure road-movie. Logisch natuurlijk omdat dan het doel van de reis min of meer bereikt is.

Moet zeggen dat het eerste deel me wat meer aanspreekt, vind dit ook beter uitgewerkt. De sfeer is lekker bevreemdend en dat wordt versterkt door de leegte van het landschap, de eenzaamheid van de karakters, de bizarre ontmoetingen en de perfect gekozen muziek.
Het drama gedeelte in de tweede helft heeft dan toch minder een eigen gezicht. Bovendien blijft dit en het einde een beetje in de Waalse avondlucht zweven. Van mij hadden er nog wel een minuutje of 20 film aangeplakt mogen worden

Neemt niet weg dat het uiteindelijk een zeer goed te verteren filmpje is van onze zuiderburen. Die de laatste jaren toch een stuk eigenwijzere films weten af te leveren dan hier in Nederland.

3.5*

Dat was toch iets aparts. Eldorado heeft het van zijn vreemde situaties en licht gestoorde personages. Geen enkel mens die je hier ziet heeft ze op een rijtje en dat schept momenten waarbij je even een gevoel krijgt. Het surrealisme spat er bij momenten van af... je krijgt de indruk dat de hoofdpersonages dag en nacht blijven doorrijden terwijl je heel België in twee tot drie uur kan doorkruisen in alle windrichtingen. Het idee van een roadmovie in een landje als België is al absurd op zich.

Een buitenbeentje in sobere stijl, met een leuke soundtrack. Erg jammer vond ik dat de personages droog en onuitgediept waren. Ik miste vooral gevoel en een sterk einde. Goed gefilmd en leuk om eens te zien, doch wat mij betreft niet onvergetelijk.

Een rare film.

Het was niet geheel naar mijn verwachtingen. Want hun ontmoetingen met bijzonder rare mensen onderweg had ik niet echt verwacht. Ook dacht ik dat dit meer een 'roadmovie' zou zijn, maar na het weer hier gecheckt te hebben had ik het toch mis. Toch wordt het op de achterkant van de Dvd vermeldt.

Realistisch gezien zijn de relatie's tussen een aantal mensen hier niet echt mogelijk, tenzij je erg veel van je geconfronteerde medemens houdt.

Hun reis was een behoorlijk trip, met - zoals eerder gezegd - zeer aparte figuren die ze tegenkomen en waar ze hulp van krijgen. Af en toe was het ook leuk om te zien hoe ze het soms compleet tegen elkaar zijn, maar dan het toch gezamenlijk te doen. Dat stukje met de verlaten camping en het bezoekje aan de pompstation waren wel luchtige scène's waar er wat te genieten valt.

Er waren wel een aantal nummers waar ik me aan ergerde, want Franse muziek is zoiezo niet echt iets waar ik van meegetrokken wordt.

Wel waren er mooie beelden van de Frans/Belgische landschap. Na deze heb ik momenteel geen behoefte om een Franse film te zien.

Mooie roadmovie, die door het uitgestrekte landschap en muziek bijna als een Amerikaanse roadtrip aanvoelt.

4*

Dit was opnieuw een aangename verrassing. Misschien niet de bekendste Belgische film, maar daarom niet minder waard om eens te bekijken.

De interactie tussen de twee mannen werkte goed en de film was eerder een soort buddymovie dan een echte roadmovie. De film is wel niet echt een komedie of drama, de film moet het vaak hebben van vreemde situaties of gebeurtenissen. Zo tonen ze in de film een originele manier om niet voor het stuur in slaap te vallen

Visueel had 'k eigenlijk totaal niet het gevoel dat de film zich in België afspeelde, er waren echt mooie omgevingen te zien. Misschien hielp de muziek ook, want die was eerder Amerikaans gericht en was wel te pruimen. Voor de rest was de speelduur niet zo lang (85min), maar meer hoefde het eigenlijk ook niet te zijn.

Het enige minpunt vond 'k het einde. Dat stelde toch wel teleur.

Hij is zeker geen standaard film, want daarvoor zijn de situatie te vreemd (die naturist ), maar hij wist me toch te bekoren. Enkel het einde vond 'k minder, maar voor de rest toch zeker het bekijken waard.

Ps, 'k weet eigenlijk wel niet waar de titel op slaat. Het wordt ook niet in de film vermeldt.

Heerlijke tragikomische roadmovie, die grossiert in het neerzetten van ontzettend sneue karakters waar je toch om gaat geven.

Erg fijne film weer van (en met Boulie Lanners) en ook nog een stukkie beter dan zijn vorige film: Ultranova. Hier speelt Boullie Lanners een teruggetrokken autoverkoper Yvan die een dief betrapt in zijn huis, genaamd Elie. Eerst volgt er uiteraard een comfrontatie maar uiteindelijk... tegen alle verwachtingen in, loopt het toch net even anders.

Ipv de politie te bellen, gaat Yvan hem naar zijn ouders brengen omdat, naar Elie's zeggen, Elie geld zocht voor een reis. Dit is het begin van een vrij absurdische, lege, desolate roadmovie. Wat behoorlijk goed uit de verf komt, en de verlaten Waalse landschappen een uitstekende sfeer vormde. De hele reis is gewoon erg meeslepend. Yvan en Elie die mekaar vaak in de haren zitten, de humor ertussen door (bv: die caravanscene ) en iedereen die in dit nogal onbewoonde setting ontmoeten sporen voor geen meter. Ook komen ze Phillipe Nahon nog tegen, die hier wederom weer een schitterend bijrolletje heeft als gepensioneerde automonteur. Die ook aardig wat trekjes heeft van fietsmeneer van Man Bijt Hond. Maar dan met oldtimers.

Die scene bij Elie's ouders was nog best wel emotioneel en ook het einde is een uitschieter. En niemand weet hoe het met Elie verder gaat. Hij is gewoon uit de wilde weg verdwenen.

Gewoon weer een prima film van en met Lanners. Kwa sfeer ook weer prima in elkaar gezet. Lanners zou zo wel in het rijtje Wenders, Kusturica, Sallas, Penn thuishoren kwa sfeer en natuur-shots. Ik ben al erg benieuwt naar zijn volgende project.

4,0*

Roadmovie door Wallonië van en met Bouli Lanners....ijzersterk qua camerawerk, maar de dialogen zijn hier en daar nogal wat stroperig en sommige scenes gaan wat te lang door.

Iets vorm boven inhoud, maar dit was de voorganger van zijn eerste meesterwerk: "Les Geants" en de sfeer van die film schijnt soms al door.

In "Ultranova" en "Les Géants" voerde Bouli Lanners misnoegde jongeren ten tonele, maar nu zijn het twee marginalen die een boulversant avontuur beleven in surrealistische omgevingen (Wallonië lijkt wel de States) met surrealistische personages onderwege.

Lang duurt het allemaal niet maar de film heeft me wel verbaasd omwille van de gevatheid van de (eenvoudige) dialogen, de close-ups die de karakters uitstekend tekenen, de kracht van enkele scènes (het bezoek aan de ouders) en uiteindelijk hoe Lanners er inslaagt het gevoelig en boeiend te houden. Ook meerdere grappige momenten (de inleiding, Alain Delon en vele replieken) in een film die eens te meer een triest beeld van een stukje maatschappij ophangt.

Acteerniveau op peil, ook van Philippe Nahon.

Die Bouli Lanners is beslist geen gewone.

Maffe belgische roadmovie met een aantal licht surrealistische momenten. Goed spel van Bouli Lanners (die de film tevens regisseerde) en Fabrice Adde. De ontluikende vriendschap tussen de twee vormt het hart van de film. Afwisselend grappig en subtiel aangrijpend.