Enter the Void (2009)

Vind ik wel en heb toch echt enige ervaring. Het goede vond ik dat het vooral organische vormen waren. Daarbij blijft het natuurlIjk gewoon een artistieke interpretatie en is het geen documentaire of zo.

Ik moet zeggen dat ik nooit drugs heb gebruikt, maar bij die trip droomde ik ook wel weg. Tot die klote telefoon ging...

Ik heb ook enige ervaring met truffels etc en vond vooral de kleuren en de vervormingen dicht bij een trip komen. Van vrienden hoor ik ook dat het veel op een LSD trip lijkt.

Natuurlijk is het nooit helemaal te vergelijken met het echte werk, maar Noé weet er duidelijk meer vanaf dan de gemiddelde Hollywood film met zijn kabouters en draken die tevoorschijn komen als er iemand aan het trippen is.

Dwergen en draken? In welke films gebeurt dat dan?

Als voorbeeld. Trips zijn in de meeste films zwaar overdreven en staan ver van de "realiteit" van een echte trip.

Ik ken eigenlijk enkel Fear and Loathing, 200 motels, The Doors en The Trip. Vind dat het ook daar prima gedaan is.

Nou, Fear and Loathing is zeer grappig ( vooral het boek is geniaal beschreven ) maar echt realistisch is het niet.

Andere films heb ik niet gezien.

Wat is daar niet realistisch aan? Vonfmd het juist erg treffend hoe de paranoia en desorientatie daar werd weergegeven. Ook de vervormingen in het tapijt en bij de balie zijn reeel.

De paranoia wel, maar ik bedoel puur visueel.

Ik heb nog nooit dinosaurussen elkaar zien neuken.

Balie etc. wel.

Die dino's kan ik me niet herinneren. Maar dat klinkt idd overdone.

Het is een collectief gebeuren dat als je veel drugs gebruikt dat je hagedissen gaat zien.

Of het heeft te maken met verslaving en het reptielenbrein. Verslaafden denken met het reptielenbrein.

Touché.

Ben benieuwd wat voor LSD je vrienden op hadden als ze gekleurde sterretjes gaan zien..

Die zie je zelfs zonder drugs ook wel eens. Wrijf maar eens flink in je ogen en kijk dan met je oogleden dicht in een felle lamp. Komt er al behoorlijk bij in de buurt. Paddootje (of DMT) erbij en ik zal niet tegenspreken dat je zoiets zult zien. Daarbij blijft het een artistieke impressie, snap niet waarom je daar niet in mee kunt gaan.

Paar dagen geleden bekeken en aangenaam verrast. Visueel zeer sterke film. Er word optimaal gebruik gemaakt van licht en kleuren. De setting in Tokyo vind ik als Europeaan zeer aantrekkelijk.

Het gebruik van drugs word ook niet geschuwd in deze film en ik kreeg een beetje een Fear and Loathing gevoel qua drugs dan. Allerhande poeders,pillen en stofjes komen langs. Zeer vermakelijk. Ook hoe de invloed van de drugs word uitgebeeld vind ik sterk. Het is een behoorlijk lange zit maar er komt een moment waar je de film ingezogen word en dan vliegen die 2,5 uur zo voorbij.

Als je niet epileptisch aangelegd bent en je hebt een lading drugs op zou ik deze film gaan kijken, anders niet. Het flitst nog steeds voor mijn ogen. Vannacht ga ik vliegen in mijn slaap denk ik.

Enter the Void film bespreking Digg* filmbespreking mooie recensie

Wat vind je er goed aan? De man geeft in de eerste alinea tweespoilers weg. Begrijpt niet dat Nihilisme en Boedisme juist erg dicht bij elkaar liggen om vervolgens het hele verloop van de film prijs te geven. Een doodzonde als het om een recensie gaat wat mij betreft. Een goed reviewer moet de kijk ervaring kunnen beschrijven zonder het plot weg te geven.

Vervolgens klaagt hij over het feit dat de gekozen pov aanpak niet met de realiteit van hoe wij kijken overeen komt. Duh! En So What? Het is tenslotte film en beoogt ook niet 100% onze gewone kijkervaring te kopiëren, het is slechts een gekozen stijlvorm, welke Noe met vaste hand bespeeld. Binnen de gekozen aanpak had hij het mijns inziens nauwelijks beter kunnen doen. (Misschien een nog iets wijdere lens?)

En dan deze tekst:

Maar het blijft duidelijk dat de plotlijn eigenlijk maar een mager excuus is om enerzijds een boom op te zetten over de mogelijkheid van reïncarnatie, en om anderzijds een trippy, puur visuele ervaring te creëren (en dat is het ook geworden; ik ben er van overtuigd dat je 'Enter the Void' zou kunnen bekijken met het geluid af, en dat je het nog steeds zou snappen).

Hij brengt het als een soort van kritiek, maar het lijkt mij bijna essentieel voor een goede film om ook zonder geluid te volgen te zijn? Wat mij betreft niets zo ergerlijk als een film als Inception waar ze alles wat je gaat zien eerst in tekst aan je gaan uitleggen.

Ook wat betreft de analyse over de relatie met zijn zus zit hij er wat mij betreft compleet naast.

Om maar één voorbeeld te noemen: als kind belooft Oscar aan Linda dat hij haar altijd zal beschermen - zijn aanwezigheid als geest na zijn dood zou je dus kunnen beschouwen als het vervullen van die belofte, maar Noé kan er niet aan weerstaan om er een seksueel geperverteerd laagje aan toe te voegen. Bewust of onderbewust wil Oscar zijn eigen zus gewoon bezwangeren, zo blijkt.

Hij vervult die belofte allerminst, sterker nog hij faalt voor de tweede keer. Zowel als kind, als nu in Tokyo laat hij haar juist in de steek. De keuze om als haar kind te reïncarneren, dat is er juist een om in een volgend leven die belofte alsnog na te komen. We hebben het hier immers over de Boedistische leer. De verweten oppervlakkigheid is dus eerder van toepassing op de blik van de reviewer. Die niet verder kijkt dan de sex zelf.

Tot slot sluit hij af

'Enter the Void' is vormelijk zo sterk dat je de film onmogelijk kunt afschrijven als een arty farty mislukking. Maar wie, vraag ik mij dan af, zou de prent ooit een tweede keer willen bekijken? Wie kan zeggen dat hij er emotioneel door werd geraakt? En wie kan zeggen dat de onaflaatbare negativiteit en lelijkheid van Noé's wereldbeeld na een tijdje niet een vermoeiende pose gaat lijken?

Ik! Ik kan niet wachten om 'm te herzien, leefde wel degelijk mee met Oscar en niet ik vermoed dat ik eindeloos vaak van dit virtuoze en wonderschone beelddocument zal kunnen genieten.

Kan niet anders concluderen dan dat de man een beperkte visie heeft, zowel op het leven, film als zijn medemens. Dat het voor hem niet werkt dat kan, maar voor het waarom moet hij toch echt meer bij zichzelf te raden gaan dat bij Noe.

. vertel?

Ik ben het totaal niet mee eens dat je de film geen 2e keer kan kijken. Ik ga deze zeker een 2e keer en wellicht 3e keer kijken.

Maar hij kaart hier wel de minpunten aan van dat het emotioneel geraakt worden beter uitgewerkt had kunnen worden en dat er teveel herhaald wordt.

Beide gaan uit van leegte.

Die klacht las ik vaker, maar ik vond dat erg meevallen. Heb het ook zeker niet als storend ervaren. Enkel de situatie in the Void wordt herhaald. Een aangezien dat zo'n beetje de key scene is, vond ik het helemaal niet gek om die tweemaal en bovendien vanuit een ander standpunt te zien. OK en het ongeluk, maar dan praat je over enkel seconden.

Ehm... okay...

Ter verduidelijking. De originele leer van de Boeddha bevat verschillende filosofisch getinte leringen, zoals de lering van de vijf khandhas, de drie karakteristieken, de Vier Nobele Waarheden, de Middenweg en nirwana. De leer van de leegte (sunyata) leert dat alle fenomenen en het zelf leeg zijn aan inherent (zelfstandig) bestaan. Zij bestaan slechts als relatieve werkelijkheden, in absolute zin zijn zij leeg. De leer van de leegte werd vooral in het Mahayana-boeddhisme uitgewerkt door Meester Nagarjuna (2e eeuw na Chr.). Nagarjuna ontwierp een nihilistisch systeem, waarin men door stelselmatig ontkennen tot de conclusie komt dat er in het geheel geen sprake is van een blijvende substantie in de vorm van dingen, personen of ideeën. Dit is een van de vier hoofdsystemen van het boeddhisme geworden, naast het realistische systeem van Vasubandhu, het idealistische systeem van Asanga en het eveneens nihilistische systeem van Harivarman.

Bron: Boeddhistische filosofie - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Weet er verder ook niet veel van, maar gevoelsmatig liggen ze voor mij in ieder geval dicht bij elkaar. Of je nu geloofd in Zen of niets beide gaan niet uit van een doel of bedoeling. Ook zijn er veel paralellen te trekken tussen verlichte mensen en ubermenschen. Tot slot gaan beide uit van een individualisme.

Straks ook eens eindelijk bekijken

Wat is nou de beste versie van de Blu-ray en waar te koop?

BR is toch alleen nog op Amazon en in Japan te verkrijgen?

Heb zelf overigens de Amazon blu-ray, prima kwaliteit.

Bol.com heeft de blu-ray volgens hun site, maar die heeft volgens mij harde franse subs. Wat anno 2011 ongeveer het debielste is wat ik ooit heb gehoord, en ik natuurlijk niet wil.

Wat is daar debiel aan dan?

Wat denk je zelf?