City Streets (1931)

Niet zo rauw als de gangsterfilms van Warner Bros, (deze is van Paramount) maar met voldoende flair geschoten door Robert Mamoulian.

Ik was al onder de indruk van zijn (en Marlene Dietrich's) The Song of Songs en na verdere inspectie bleek ook Dr. Jeckyll & Mr. Hyde van hem te zijn. Beide toch erg gedurfd, qua verhaal en verbeeldingskracht (of visuele realisatie).

City Streets heeft een mooie samenspel van verhaal en beeld. Mamoulian snapte kennelijk dat het oog (camera) niet perse de directe actie hoeft te volgen. Zo weet hij het verhaal op gang te houden zonder steeds te hoeven focussen op de cast of hun handelingen. Of linkt hij objecten aan elkaar bij de overgang van scenes, zodat een cut niet perse van een handeling of verplaatsing van een persoon af hoeft te hangen.

Fris om te zien.

Bejaarde gangsterfilm, die nog amper weet te boeien. Gary Cooper kijkt voortdurend alsof hij geen idee heeft waar hij mee bezig is. De frêle Sylvia Sidney is een van die sterren uit de jaren ’30, die inmiddels nagenoeg helemaal vergeten is. Dat is best jammer, want ze heeft toch een paar aardige films op haar naam staan, maar dit is zeker niet haar beste.

Mamoulian voorziet dit misdaaddrama van een visuele stijl die doet denken aan een zwijgende film. Het camerawerk van Lee Garmes is bij vlagen indrukwekkend. Coopers vertolking is onevenwichtig, maar Sidney is uitstekend in haar eerste hoofdrol. Lukas is goed gecast als even charmante als gladde gangsterbaas en Guy Kibbee valt op in een serieuze rol als Sidneys oom die zijn nichtje laat opdraaien voor een moord die hij heeft gepleegd. Bovendien is dit de eerste film die gebaseerd is op een verhaal van Dashiell die één van de sleutelfiguren zou worden van de neo-noir. De technische beperkingen maken dit onvermijdelijk gedateerd en de kleinere rollen zijn niet geweldig bezet, maar er valt genoeg te genieten om de tekortkomingen te vergeven.

City Streets wordt beschouwd als vroege noir en terecht. Deze film lijkt een rechtstreekse nakomeling van de Duitse expressionisten én is dan ook nog eens gebaseerd op een verhaal van de legendarische hard boiled schrijver Dashiell Hammett. Lange schaduwen en lage camerahoeken maken de dienst uit. Bijvoorbeeld lijkt het gevangenisraam - omwille van de camerahoek - weggeplukt uit het decor van Das Cabinet des Dr. Caligari. Ook symboliek komt langs. Sylvia Sidney geeft one eye - symbool van het kwade - in twee opeenvolgende van mekaar losstaande scenes.

Hoofdrolspelers Gary Cooper en Sylvia Sidney doen wat van hen verwacht wordt in deze film. Meest interessante rol vond ik toch deze van Guy Kibbee als dubbelhartige oom van Sidney.

Zoals je van een inbreng van Hammett kan verwachten, zit het goed met het script. Regisseur Rouben Mamoulian en zijn cameraman Lee Games brengen het verhaal in perfect tempo, en zoals reeds gezegd, in prima stijl.

Echt spannend vind ik deze film echter niet. Daarvoor ontbrak het voor mij misschien toch aan een tikje engagement en overtuigingskracht bij Gary Cooper als leading man. En misschien heeft het ontbreken van een ondersteunende soundtrack hier ook iets mee te maken (het gaat om een vroege talkie). Gelukkig hebben we wel de prachtige filmstijl om van te genieten.

Prima vroege misdaadfilm, die zeer veelbelovend van start ging met vaak ingenieuze en originele shots en dito montage (denk alleen aan de conversatie tussen Pop en Gemma als ze Blackie's voortijdige verscheiden bespreken en de camera kattenbeeldjes in close-up toont). Sowieso was die Pop een intrigerend figuur met die valse grijns en eeuwige sigaar.

Sylvia Sidney heeft die typische klassieke actrice looks, inclusief melancholische oogopslag. Zij deed het overigens best aardig. Ik zie dat ze nog tot op hoge leeftijd acteerde, haar laatste film was nota bene Mars Attacks! Gary Cooper is niet mijn favoriete klassieke Hollywoodacteur maar deed het toch niet zo slecht, beetje laconiek. Dat hij plotseling zo hoog opgeklommen is in de organisatie tijdens Nan's gevangenisstraf is dan wel een beetje ongeloofwaardig en de opperschurk Big Fellow die zijn eigen mannen laat afschieten zodra hij valt voor de charmes van hun vriendin was een matige bad guy. Daarmee is de tweede helft een stuk minder sterk en eindigt het ook een beetje met een anticlimax, al was de discussie na Big Fellow's dood tussen al die boeventronies wel weer grappig gedaan.

Mamoulians stijl bevalt me in ieder geval wel, viel me ook al op in zijn debuut Applause. Hij heeft jammer genoeg een vrij klein oeuvre, hoewel hij toch de gezegende leeftijd van 90 heeft bereikt.