Les Femmes S'en Balancent (1954)

`Wat zie ik?? Nog geen stemmen voor een Lemmy Caution verfilming met Eddie Constantine van Angelique Borderie ?
Mijn eerste non-gogard Constantine en hij beviel me in zijn semi- onnozelheid wel. Ik dacht zoals iedereen dat Alphaville een spoof was op de Lemmy Caution films, maar wat blijkt: deze film is zelf al een spoof- wel degelijk een bewuste of wat dacht je van de held die regelmatig in de camera babbelt of het tongue in cheek slot. Sorry gogard, maar zelfs daarin was je niet origineel...al geef ik toe dat gogard Eddy wel beter regisseerde dan prutser Borderie, waar tegenover staat dat we hier niet worden getracteerd op semi-filosofische platitudes...
De figuur Lemmy Caution zou je kunnen omschrijven als een Mike Hammer die weet dat hij een afkooksel van Mike Hammer is, een extreem uitvergrote macho pig die de dames continu als cherie, ma belle of jolie aanspreekt( je bent gearresteerd, schat), duidelijk maakt dat hij ze slechts als hompen vlees beschouwt, voortdurend een reden zoekt om te knokken of te pief paf poefen, en in deze film een stuk of dertig whiskytjes achterover slaat en 3 pakjes wegpaft. Dit alles continu begeleid door een brede grijns en een merkwaardig stemmetje dat voor een Amerikaans accent moet doorgaan.
Vermakelijke onzin waarbij vooral de talloze knokscenes hilarisch slecht zijn, maar dat geldt voor vrijwel alle films uit die tijd. Het verhaaltje is een noir-spoof vol dubbelspel en gevaarlijke blondines, hier gespeeld dooe een bevallige Gray en een verleidelijke Wilms , gehuld in outfits die de Hayes code niet zouden passeren.
Er zit nog iets gogardiaans in de film: op het eind vindt een uitgebreide reconstructie plaats van de intriges uitgelegd door de held, die echter halverwege deze reconstructie deconstrueert...
Waarom federal agent Caution net als alle andere personages in Rome Frans spreekt, is dan een mysterie dat nooit opgelderd zal worden.
Opvallend was de bizarre jazzy score, we horen Constantine ook nog even zingen.