The Imaginarium of Doctor Parnassus (2009)

Weer een tegenvallende Gilliam. De beste man heeft best een aardige fantasie maar het probleem is dat ie dat nooit echt goed weet uit te beelden. Het ziet er allemaal erg goedkoop en nep uit, verre van magisch en fantasierijk. Ook weet hij verhaaltechnisch er nooit een solide geheel om heen te bouwen, hij lijkt zo te verdrinken in het creëren van een sprookjeswereld, dat ie dit vergeet. Helaas oogt het allemaal wat rommelig. De fantasiewereld in Imaginarium ziet er af en toe goed uit maar is helaas te vaak te kitscherig, te lelijk, random vormgegeven, kartonnerig en ronduit spuuglelijk. Dat de man een rijke fantasie heeft is duidelijk maar het is zo verdomd jammer dat die transitie naar het witte doek zo belabberd is.

Ook heb ik het idee dat de dood van Ledger er een beetje een warboel van maakt. Gilliam zijn films vind ik altijd wel wat sloppy ogen maar hier maakt ie het wel heel erg bont. Wel leuk dat Farrell, Depp en law komen opdraven maar het maakt het er niet overzichtelijker op. Ledger doet het wel aardig verder. Leuk om Tom Waits weer te zien en Lily Cole is gewoon een erg leuke verschijning. Jammer, dat Gilliam zijn talent weer niet benut, en zijn 12 Monkeys, Fear and Loathing en Brazil lijken gelukstreffers geweest. Jammer. En dan dat einde, jammer dat ie dan ook nog zo afsluit. Een ware anti-climax. De vergelijking met The Lovely Bones vind ik wel treffend. Qua vormgeving net zo goedkoop, stijlloos en kitscherig en verhaaltechnisch ook niet al te solide.

Veel aardige visuele ideeën in deze film, maar helaas loopt ie voor geen meter. Mijn geduld werd regelmatig op de proef gesteld.

Gilliam zou eens een goede scenario-schrijver moeten inhuren voor zijn films.

Wel curieus dat Heath Ledger; De Gehangene is in de film, en dus inderdaad sterft tijdens de film, die bovendien over onsterfelijkheid gaat.

Prachtige sfeer en een mooie Lily Cole, maar de film gaat met de scenes achter de spiegel de mist in. Gilliam probeert te veel te doen met weinig gebruiksmaterialen. Nadat Ledger verdwijnt en we alleen maar scenes achter de spiegel krijgen te zijn is het ook niet meer zo boeiend, maar blijft het toch wel vermakelijk.

Typische ‘trippy’ Terry Gilliam waar nog minder lijn in zit dan in zijn eerdere films Brazil en Twelve Monkeys. Het verhaal gaat over een magische wereld waarin bezoekers hun eigen dromen kunnen betreden via de ‘Imaginarium’ van Parnassus. Maar dit is niet het enige bijzondere aan de dokter. Hij heeft namelijk ook een weddenschap gesloten met de duivel die na honderden jaren zijn winst op komt eisen. Middels een laatste weddenschap wil de dokter zich uit deze benarde situatie redden.

Cinematografisch ziet de film er weer erg mooi uit wat we wel gewend zijn van Gilliam. De kleurrijke droomwerelden zijn ontzettend mooi weergegeven en zitten vol details. Scènes buiten deze werelden zijn grijs en grauw om dit verschil extra te benadrukken. Het verhaal is in grote lijnen goed te volgen maar in zijn uitwerking warrig. Het laatste half uur kwam tevens wat afgeraffeld over en springt van de hak op de tak. Dit hoeft niet perse een nadeel te zijn bij een film van Gilliam, maar in dit geval bleek er geen briljant einde aanwezig te zijn. Het gebruik van de verschillende Tony’s (rol van Ledger) is wel op een slimme manier opgelost door hen binnen de droomwerelden te houden. Depp en Law zetten hierbij een sterke rol neer, waar Farrel me niet echt kon bekoren. De laatste rol van Ledger is spijtig genoeg geen memorabele. Hij komt bij lange na niet tot een van zijn betere prestaties en stijgt zeker niet boven de rest van de cast uit (Depp, Law en Farrel buiten beschouwing genomen). Van deze andere acteurs verdienen Plummer en vooral Waits een positieve vermelding. Alles bij elkaar niet Gilliams beste film, maar van mij mag hij nog wel even doorgaan met het maken van zijn ’imagination’ cinema.

Aangenaam rommelboeltje vliegt alle kanten op, maar door de leuke karakters en fantasievolle omgevingen (mooi contrast ook met het hedendaagse Londen) wordt dat meer dan goedgemaakt. Plummer en Waits schmieren er vol plezier op los maar het is het jonge duo Garfield (weer een goede rol voor hem) en Cole (wát een plaatje) dat stiekem de show steelt.

3,5*.

Welkom in de wondere wereld van Terry Gilliam. Visueel gezien zit het altijd wel goed met zijn films, zo ook deze film weer. Mooie en fantasierijke beelden. Het verhaal komt erg langzaam op gang en het eerste uur is niet echt boeiend. Als de 'nieuwe show' er eenmaal is krijgt het verhaal meer richting en vaart, en wordt het geheel een stuk interessanter. Jammer dat deze film toch grotendeels de geschiedenis in zal gaan als de laatste film met Heath Ledger.

Ik begrijp echt niet waarom vele mensen vinden dat deze film 'moeilijk te volgen is'. Het oogt allemaal misschien wat chaotisch en er zijn gekke momenten binnen de spiegel maar daar draait de hele film toch rond?
Dit is verbeelding en fantasie en "don't believe everything in the mirror"
Als je dat al moeilijk te aanvaarden vind is deze film (en zeker Gilliam) niet voor je weggelegd.

Ik heb me alvast uitstekend vermaakt tijdens deze prachtige film vol fantasie en symboliek. En het camera werk is weer plus als in alle films van Terry met zijn bizarre camera hoeken en bewegingen. Ook geweldig geacteerd door iedereen! Vooral Farrell, Waits, Ledger en Cole!

Wat ik een pluspunt vond was dat ze geen moment hadden verspilt aan het uitleggen van alle fantasy elementen... Deze film heeft zijn gang laten gaan in het verhaal en laat je verbeelding en interpretatie op hol slaan. Een ellenlange uitleg voor elk vreemd detail had waarschijnlijk alle magie doen verdwijnen.

Doordat de film ongelooflijk bizar en vreemd was, zorgde ervoor dat het alles behalve voorspelbaar was. Er waren echt momenten waar je voelt dat er nu van alles kan gebeuren en het plot in duizend richtingen kan vloeien. Heeeerlijk!!!! En het einde waar alle werelden door elkaar gingen was schitterend om naar te kijken!

Ik had het natuurlijk allemaal nog mooier gevonden als de fantasie wereld allemaal echte decors of alle sinds 'meer echt' waren zoals ze in de oude films deden en niet helemaal geanimeerd zoals ze tegenwoordig bij alles doen. Maar in context van de film past dit dan wel weer en hebben ze dat mooi opgelost door ons altijd te laten geloven dat alles achter de spiegel vals is. De slechte kiterige VFX gaven een bepaalde waarde in het verhaal maar zullen voor mij nooit de charme geven van echte decors. Ik had het zelfs nog mooier gevonden als ze kartonnen achtergronden hadden gebruikt in dit verhaal. Het had er dan zeker nep uitgezien maar stel je eens voor hoe mooi dat had geweest... Maar dat is maar mijn opinie.

Terry Gilliam is altijd al een moeilijke cineast geweest en misschien niet de beste maar de man heeft een waanzinnige prachtige fantasie en bijna onmogelijke ideeën en slaagt er toch in om het op het witte doek te toveren. Vooral omdat de man niet bang is! Alleen daarvoor heb ik al veel respect voor hem ook al vind ik zijn films niet altijd super.


En deze film is niet perfect. Het komt inderdaad nogal traag op gang en er zijn momenten waar het verhaal nergens over lijkt te gaan en sommige dingen komen niet helemaal uit de verf terwijl dit bij bepaalde scenes iets zeer moois had kunnen geven. Zoals sommigen hier miste ik ook een 'knallend' einde'. Het einde was er zeker maar voelde niet aan als een climax of het sterkste moment uit de film terwijl het dat zeker had kunnen zijn. Maar misschien verandert dit met een 2e kijk beurt.
Al bij al een zeer fijne film en als je niet bang bent voor vreemde fantasie, bizarre wendingen en werelden en eens een film sprookje wil zien lekker buiten de lijntjes dan is The Imaginarium of Doctor Parnassus iets voor jouw!

Rip Heath Ledger.

4*

Mijn visie op deze film is toch wel heel anders dan het gemiddelde hier.

Filosoferen met films, God bestaat? - Hyves.nl - filosoferenmetfilms.hyves.nl

Wie in Hollywood heeft het nummer van Terry Gilliam nog niét laten blokkeren? Want of het nu gaat om een nijpend tekort aan geld, gekissebis met de studio of problemen met zijn hoofdacteur, Gilliam = tegenslag. Is hij misschien ooit ingereden op een spiegelpaleis? Zitten we met zo'n verhaal? Waarschijnlijk wel.

Nochtans is de ex-Python een van de meest eigenzinnige regisseurs out there, en zijn werk blijft me intrigeren. Een persoonlijke favoriet is Gilliam echter niet, en dat blijft zo na The Imaginarium Of Doctor Parnassus. Bij momenten best een tamelijk grappige prent nochtans, en de clash tussen het grijze Engeland en de excentrieke droomwereld heeft wel iets.

De look van die droomwereld mag voor mij dan al niet helemaal geslaagd zijn, de verbeeldingskracht van good ol' Terry draait op volle toeren. Dat zorgt voor aardige scènes, maar het is mij dan toch weer veel te veel en te chaotisch. Naar het einde toe verzandt de film naar mijn gevoel dan ook compleet in een onsamenhangend rommeltje. Ik heb me echt door die finale moeten wórstelen.

2* voor dit redelijk vermoeiende werkje.

De meester-regisseur van o.a. Brasil, The Fisher King en Twelve Monkeys laat steeds meer steekjes vallen. Van zijn laatste films is eigenlijk alleen Tideland nog een interessante titel. Deze schaar ik zelf onder dezelfde categorie als het gedrocht van The Brothers Grimm, behalve dat deze op zich qua thematiek weer iets meer diepgang heeft. Maar wat beide films gemeen hebben is een totaal gebrek aan band met de karakters. Ze zijn zielloze karikaturen die door een lelijke CGI-wereld ronddolen en af en toe een kinderachtig grapje spuien. Je leeft niet met ze mee, ze irriteren je, Meer zit er niet achter. Geen diepe emotionele ontwikkelingen. Geen emotionele gelaagdheid. Hoe anders dan in de warme karakterstudies die de eerder genoemde films ook waren, naast dat innemende spel met visuele vondsten. Het karkas voor een mooie film is best aanwezig maar het wordt er gewoon niet voldoende uitgehaald in deze vorm. Ik kan me dan ook niet helemaal aan de indruk onttrekken dat ze een beetje de weg kwijt zijn geraakt na het overlijden van Heath Ledger. Opeens moest er een andere film ontstaan uit het al bestaande materiaal en hebben ze voor deze onbegrijpelijke warboel gekozen.

Ik vond een goede Fantasyfilm...

Goede acteerwerk....

Bekende acteur Christopher Plummer speelt goed...

Prachtig film... (Mooi HD kwaliteit)

Mooi sprookje....

Jammer dat acteur Heath Ledger was overleden...

The Imaginarium of Doctor Parnassus werd in 2010 genomineerd voor twee Oscars: Best Achievement in Art Direction en Best Achievement in Costume Design.

The Imaginarium of Dr. Parnassus eindigt met de woorden "A Film From Heath Ledger and Friends", en hoe graag je tijdens het kijken ook wilt wegdrukken dat dit inderdaad zijn laatste film is, snijdt deze laatste mededeling wel degelijk hout. Want hoe je het ook wendt of keert, Terry Gilliam's meest recente film is aan alle kanten beïnvloedt door Ledger's ontijdige dood.

En dat terwijl Heath nog niet eens een hoofdrol bezat, maar slechts een onderdeel van een ensemble vormde, waarbij met name Christopher Plummer's Parnassus naar voren steekt. Het feit dat Ledger's rol na zijn overlijden is overgenomen door acteurs als Depp, Law en Farrell (door het fantasieaspect dat al in de film aanwezig was overigens een die behoorlijk hout snijdt) legt in de uiteindelijke film net wat meer nadruk op zijn karakter, waardoor het verhaal uit balans begint te raken.

Het resultaat is mede daardoor een wat rommelige en onevenwichtige film. Nu was het geheel in veel scènes al behoorlijk rommelig (een eigenschap van Gilliam), maar met name in de laatste akte vloeit het verhaal niet meer zo lekker voort met een wat onduidelijke climax (wat gebeurt er nu precies?), wat ongetwijfeld te maken heeft gehad met het feit dat Gilliam een van zijn belangrijkste acteurs niet meer tot zijn beschikking had (re-shoots waren vast nodig geweest).

Hoe goed Gilliam zijn grote verlies ook heeft weten op te vangen (het had niet veel gescheeld of hij had Parnassus nooit kunnen voltooien), je blijft het toch zien. Onwillekeurig ben je als kijker tevens bezig met Zijn Laatste Scène Slechts Dagen Voor Zijn Dood, waarop je de (overigens aardig korte) vervangers vooral bewonderd voor de wijze waarop zij z'n rol vriendschappelijk overnemen als laatste eerbetoon. Met het verhaal ben je al een tijdje niet meer bezig.

Dat The Imaginarium of Dr. Parnassus ondertussen een ode is aan de kracht en noodzaak van het verhalen vertellen en de menselijke fantasie, is dan weer wel mooi, en zorgt toch voor een gepassioneerde film. Bovendien is de prent dan weer rijk aan fantastische vondsten en een sprookjesachtige sfeer. Was de productie niet zo getroebleerd geweest, had het best een van zijn mooiste films kunnen worden. Jammer.

Hmmm, kan me goed vinden in de wijze woorden hierboven. Maar desondanks heb ik ontzettend genoten van deze film. Duurde even voordat het me pakte, door het vreemde (vertel-)stijltje. Maar ik had na de aftiteling eigenlijk wéér zin om hem te kijken, wat ik 2 dagen later dus ook gedaan heb.

Wat mij opviel aan Heath Ledger is dat het lijkt alsof hij geen richting en persoonlijkheid aan zijn personage kan geven. Moest hij nou een realistische rol neerzetten of een meer dromerige? Hij wisselde wel erg vaak van 'karakter' in het begin. Moeten jullie maar eens opletten, vraag me af of meer mensen dit opvielen....

Het is soms niet zo lekker te volgen, beetje rommelig zo je wilt (orbit), maar de charme en het idee dringen mij toch aan om niet lager te gaan dan 4*. Vond alleen Jude Law een beetje raar uit z'n ogen kijken. En Colin Farrel speelt eigenlijk gewoon zichzelf. Depp was het best.

De film kan ik enkel als chaotisch en absurdistisch bestempelen. Ik weet niet goed wat ik met deze film aanmoet hij raakte mij niet maar irriteerde juist. De theatrale opzet stoorde mij enorm net als het verhaal dat ik niet bepaald denderend vind. De film is mij zeer tegengevallen en ik betreur zeer dat ik 'm heb gekocht.

De film geef ik 2 sterren. O.a. voor de cast, de cameravoering en de speciale effecten. Het verhaal en de regie vind ik onder de maat.

Gilliam in een notendop...

Vind The Imaginarium of Dr. Parnassus best een aangename film geworden, typisch herkenbaar wel als Gilliam deed me zelfs zo nu en dan erg veel denken aan zijn werk met de Phyton's. Bepaalde stijl-elementen zouden zo uit die oude doos met animaties kunnen komen. Even stofdoekje erover... Klaar.

Dat de leading man halverwege de film jammerlijk genoeg is komen te overlijden doet natuurlijk ook niet echt goed aan de duidelijkheid in de toch al lichtelijk chaotische filmwereld van Dr. Parnassus. Weet niet of het al vanaf het begin Gilliam zijn idee was om het uiterlijk van Tony aan te passen aan de fantasie van diegene met wie hij het Imaginarium betreedt maar persoonlijk vind ik het wel een nette oplossing zo en ik ben blij dat dit filmproject toch op een goede manier is afgemaakt want ook deze Gilliam had ik niet willen missen.

Dr. Parnassus is een versie van het aloude verhaal van Robert Johnson (de Bluesgitarist die zijn ziel aan de duivel verkocht) en ik weet zeker dat er nog oudere versies zullen bestaan van dat verhaal. Misschien is dit wel het verhaal dat verteld moet blijven worden omdat anders de wereld ophoudt te bestaan zoals door de dokter zelf gesteld wordt... Leuk idee om zo het cirkeltje rond te krijgen in een film die het vertellen van verhalen centraal stelt.
Afijn, opnieuw weet de man in deze film een unieke wereld aan de kijker te tonen. Aangenaam contrast tussen Dr. Parnasus wonderlijke kermis rijtuig en het moderne Londen met shoppende rijkelui dames en dronken uitgaans publiek. Op zich zorgt dit al voor een bevreemdend karakter in de film maar wanneer er door de spiegel gegaan wordt gaat de bizarre fantasie nog een tandje harder en bevind je je als kijker plotsklaps in een totaal gestoorde ADHD CGI wereld. Beetje de Yellow-Brick Road maar dan op z'n Gilliams. Je moet denk wel houden van die drukke kermisachtige waanzin, kan me goed voorstellen dat sommige mensen er ook horendol van worden Moet zeggen dat ik ook niet alles even mooi gedaan vindt maar er zijn genoeg scènes waarvan ik erg kon genieten en die echt wel bijzonder fraai ogen.

Dr Parnassus zelf en z'n gevolg zijn eigenlijk bijzonder sympathiek en wat is die Lily Cole een enorme foxy lady zeg, betoverend mag ik wel zeggen Verder kan een film met Tom Waits als de duivel himself natuurlijk alleen maar bijzonder cool zijn.

Ondanks de zeker aanwezige zwakheden, het gezwalk, de chaos en de soms wel erg rare CGI toch wel weer genoten van deze film. Niet Gilliams beste, zeker niet maar een 3.5* kan ik hier wel aan slijten.

Fantasy is één ding, dat vertalen naar film is een ander. Na het teleurstellende Alice in Wonderland is dit opnieuw een fantasy film dat begint met een mooi idee, maar te hardnekkig CGI is. Soms wel goed gedaan, maar ik verwacht een droomidee en beelden waar je de technische uitwerking zit met 3D in het achterhoofd. Depp heeft al beter gedaan en ook Ledger zag ik liever in andere rollen. Een typische Gilliam, maar ik hard er toch meer van verwacht....

De eerste 10 minuten waren best goed en beloofde veel en visueel zag het er ook goed uit maar qua verhaal viel het toch zwaar tegen en was het geregeld zeer saai en flauw. Het was helaas Heath Ledger's laatste film maar helaas ook een van zijn zwakste films. Lily Cole (had ik nog nooit van gehoord) zag er overigens fraai uit met haar mooie lichaam. Met pijn en moeite heb ik deze film kunnen uitkijken.

Een soort Tim Burton meets Monty Python film. De ongevaarlijke werelden van Burton botsen hier met de duistere en hyperkinetische fantasie van Terry Gilliam, en dat levert een rommelig resultaat op, maar wel een erg plezierige film. Ik heb geen problemen met CGI, het gaat om fantasiewerelden en mijn dromen zien er ook soms wat plastiekerig uit, en de ideeën zijn in ieder geval heel erg leuk. Problematischer is het einde waar ik niet zo veel van begreep, maar dat doet er niet zo veel toe. Leukste element vind ik eigenlijk dat het duidelijk over een soort Faust-verhaal gaat, met een duivel en een soort god-figuur die vechten om het wisselvallig karakter van een goedbedoelende maar hopeloos omhooggevallen ijdeltuit - maar dan wel met zo ongeveer de zieligste duivel en god uit de cultuurgeschiedenis Wie er wint is niet eens duidelijk, maar dat lijkt me eigenlijk zelfs logisch.

Charmante film, zeker een die ik nog vaak ga herbekijken, en wie weet welke franken er dan nog gaan vallen.

Vond het in elk geval weer verbetering ten opzichte van Tideland, die ik maar vervelend vond. Het is wel jammer dat hij zijn vorm van 1985-1998 niet meer lijkt te vinden, maar hij heeft door zijn hele carriere toch wel zeer amusante fantasiefilmpjes gemaakt. Ook deze film vond ik behoorlijk leuk. De fantasiewerelden zijn lekker kleurrijk en behoorlijk amusant. Ook de stukken in de gewone wereld worden getoond aan de hand van aangename scenes in fraaite decors. Zo zit de Gilliam stempel er weer volledig op. De oplossing om de laatste drie fanatsiescenes door drie bekende acteurs te laten spelen, klopt eigenlijk wel en komt zelfs wel sterk over. Veel beter dan de kunstgreep waarvan ik verwachtte dat het zou zijn. Veel meer heb ik ook eigenlijk niet te zeggen over deze film, waar toch genoeg in gebeurd. Gewoon weer een leuk fantasierijk avontuurtje. Helaas niet echt bijzonder, dat is wel jammer. 3,5 sterren.

De bonte polonaise van tierelantijntjes was van tevoren al een zekerheidje met Mister Hak-op-de-tak als regisseur. Toch was de film, althans de eerste 45 minuten, minder vermoeiend dan verwacht.

Film springt, zoals gezegd, alle kanten op en maakt het vaak onnodig chaotisch, zoals altijd met Gilliam. Ik zal daardoor nooit een fan worden van hem. Helaas ontbreken de echt betoverende scènes, in dit geval, normaal stopt Gilliam ze altijd wel in zijn films. De werelden achter de spiegel zijn soms best aangenaam om te zien, maar wekken - op een enkel momentje na - nooit de magie uit zijn stoute droom.

Beste rol is "gek genoeg" voor Tom Waits. Mr. Nick is een lekker cynisch en achteloos personage, interessant genoeg om naar te kijken. Ledger heeft wat last van Jokertrekjes. Denk dat, mocht hij nog films gemaakt hebben, de schmink nog lang op zijn gezicht zichtbaar zou zijn. Depp, Farrell en Law spelen te kort om indruk te kunnen maken. Ben benieuwd hoeveel geld ze voor die lousy 5 à 15 minuten opgestreken hebben.

Al met al toch een kleine tegenvaller.

3*

Visueel prachtig en het begon allemaal heel intrigerend, maar de mysterie waaide al vlug weer over om plaats te maken voor een haastig ineengeflanst script. Het visueel aspect bleef gelukkig tot het einde heel sterk zodat er toch nog wat te rapen viel. Want de gestrollen van Depp en Law waren wel erg kort.

Een beetje langdradig.

De titel en het plot vond ik best leuk, dus kon ik deze film voor €3 Limited Edition Steelcase niet laten liggen. Visueel is deze film erg mooi, maar het verhaal vind ik best rommelig. De film moet het voornamelijk hebben van de Special Effects. 3*

Een film van Terry Gilliam hoef ik niet zo vaak te zien,maar zo af en toe is het heel lekker. Sterker nog, ik zie nu dat ik 'm voor de vief films die ik zag telkens vier sterren gaf. Opvallend eigenlijk voor een regisseur die ik nooit bij mijn favorieten zou noemen. Ik kijk ze waarschijnlijk steeds op het juiste moment.

Vier sterren krijgt deze niet. Daarvoor is de sfeer iets te weinig consequent en houdt de film het niveau van het mooie begin niet vast (gek genoeg vind ik het stuk voordat Ledger in de film beland eigenlijk het beste). Mist ook een beetje het uitdagende randje dat ik in de andere films zo kon waarderen. Gewoon een strijd tussen goed en kwaad, Gilliam-stijl dat wel. Dus fantasievol met een erg aangenaam ruw randje (zo'n beetje wat anderen hier onaf en rommelig noemen). Erg vermakelijke cast ook. Waarbij vooral Cole en Garfield me opvielen.

3.5*

Deze film was helaas totaal niet mijn ding. Niet qua stijl, niet qua verhaal, niet qua het 'all over the place' regisseurswerk. Dit terwijl ik fantasy normaliter wel kan waarderen.

Bij deze film vond ik het echter allemaal net even teveel van het goede, en werd het allemaal lastig te volgen naarmate de film vorderde. Ondanks de prima cast hield ik m'n aandacht er maar amper bij. Kom daarom ook niet op een voldoende uit.

2*

4/10 (IMDB)

Toch wel tegengevallen. De mooie poster maakte me wel benieuwd, maar al snel bleek het niet het niveau te hebben waarop ik hoopte. Een vrij doorsnee film. Ik moest snel aan de LOTR-films denken; mooie plaatjes, weinig inhoud. Datzelfde kom ik in deze film tegen, echter slaagt de regie er niet in om de mooie plaatjes ook mooi over te laten komen. Het kwam nogal amateuristisch op me over. Een hele magere 2,5*.

Begint niet onaardig met een typisch sfeertje van Gilliam vol gekke creaturen, maar na een uur ging dit een kant uit die ik niet trok. Te absurd, te chaotisch en ook het spel van de meeste acteurs was ook niet heel denderend. Garfield blijft vervelend, Plummer en Ledger op de automatische piloot en Lily Cole was vooral verrukkelijk om te zien. Alleen Tom Waits bracht wel iets extra's met wat nonchalance. De achtergronden (van cgi) zijn dan wel zo bedoeld, maar het is niet mijn stijl. Wel in korte videoclips als Tonight Tonight van de Smashing Pumpkins, maar niet een hele film lang. Nee, echt leuk was dit niet. 2,0*.

In z'n tijd bij Monty Python maakte Terry Gilliam ook al surrealistische animatie. Nu, met de nieuwe computertechnieken, is hij daar veel verder in gegaan, in combinatie met geconstrueerde sets, vaak in miniatuurvorm. Wanneer iemand door de spiegel stapt, komt hij in z'n eigen fantasiewereld terecht. Dit is een verwijzing naar Through the Looking Glass van Lewis Carroll. Er zitten ook gelijkenissen in met Faust, oude volksvertellingen en Griekse en Egyptische mythologie. De Styx wordt bevaren door moderne heiligen als James Dean and Lady Di.

Parnassus is de Griekse berg waar de muzen wonen. Gradus ad Parnassum is een leerprogramma in stappen. Het rondtrekkende gezelschap is een anachronisme. Vaudeville en freakshows waren ruim een eeuw geleden populair, maar toch treden ze in de moderne tijd op. Er zijn wel flashbacks naar een klooster in de middeleeuwen, waarin een fantasievogel rondvliegt, met kleurrijke pluimen als een paradijsvogel.

De rol van Tony werd wegens de onverwachte dood van Heath Ledger door vier verschillende acteurs gespeeld. Van een nood hebben ze een deugd gemaakt, want een man met vier gezichten past uitstekend bij deze surrealistische omgeving en bij een schijnheilig personage. Christopher Plummer heeft een nieuwe adem gevonden met die rollen van vertwijfelde bejaarden. Lily Cole is een fotomodel met hersenen. Met haar vuurrode haar, bolle wangen en wijde ogen is ze ideaal als inzet voor een weddenschap met de Duivel. Tom Waits speelt graag lugubere rollen, al is zijn Ol' Nick een erg volkse en bijna sympathieke versie van het Kwade Wezen. Paloma Faith is beter bekend als zangeres, maar ze is opgeleid als actrice. Het voelt aan als een droom met gedaanteveranderingen en absurde wendingen, maar dankzij de strijd om de zieltjes zit er ook een spannende intrige in om het allemaal aaneen te hangen.

Deed me maar weinig. Gilliam is een regisseur waar men van houdt of niet van houdt. In dit sprookje doet hij zo hard zijn best om origineel over te komen dat het niet werkte. Ook zijn Baron Munchhausen film (die trouwens qua sfeer soms dicht aanleunt bij Imaginarium) vond ik al een vreselijke realisatie van hem. Geef me dan maar Tim Burton, die dit soort fantasieën veel beter aankan. Gilliam is weer met de vuilkar rond geweest en bouwde zijn decors zoals vaak met een hoop rommel (plastic zeilen, oude vodden, karton) ... zo lijkt het mij althans. Het valt me op dat veel mensen dit extreem chaotisch verhaal toch nog slikken of er een verhaal rond kunnen verzinnen. Maar misschien gaat het net daarover in Gilliams films: je verbeelding de vrije loop even laten?

Ja, het is wel waar dat de fantasy-scènes "achter de spiegel" adembenemend mooi, fantasierijk zijn, ik zou zelfs de woorden "triomf van de verbeelding" in de mond nemen ... The Imaginarium moet wel zijn speciaal statusje krijgen door het hele Heath Ledger verhaal errond, maar laat je geen zand in de ogen strooien want verder is dit wat mij betreft een hoop gebakken lucht.

Apart verhaal dat me in eerste instantie aan het oude concept van geloof en de bijbel doe denken en vooral een schertsend beeld van de staat van het hedendaagse geloof lijkt te brengen. Niet voor niets strijden Parny en Mr. Nick om de meeste zieltjes en rept Parny op een gegeven moment over twaalf discipelen. Ik weet niet waar Gilliam de inspiratie van het verhaal vandaan heeft maar het lijkt er toch sterk op dat hij met deze film de neerwaartse spiraal van het geloof in een nieuw jasje steekt. Het geloof; een verlopen en oud verhaal, gebracht door een bejaarde die iedereen negeert. Ondertussen staat de duivel in de coulissen lachend te wachten.

Even zorgt die symboliek ervoor dat ik toch meer dan geïntrigeerd kijk, vooral ook doordat fenomeen van de spiegel. Iets waar verder erg weinig uitleg over komt wat de spiegel nu precies is. Behalve dat het er fenomenaal mooi uitziet, de fantasiewereld is bij tijd en wijlen prachtig. De scene met de vrouwen die stuk voor stuk naar buiten komen is hilarisch, hoe Mr. Nick wegloopt op die twee wolkjes ziet er ook fantastisch uit en de acteurs proberen er het meeste van te maken. Een licht verholen aanklacht dat we liever ons ziel aan de duivel verkopen, morele waarden laten varen, om een door de samenleving opgedrongen plaatje te leven meen ik wel te zien, daarnaast de boodschap wellicht dat het vlees verleidelijk is, maar helemaal doorkomen doen onderliggende boodschappen niet.

Overtuigen doet de film dan ook niet en in zijn boodschap slagen evenmin. Daarom aardig om een keer te zien maar dat is het dan ook wel.