Tales from the Hood (1995)

Groezelige pulp als politieke satire. Deze anthologiefilm bestaat uit vier segmenten waarin 'echte horror' (politiegeweld, huiselijk geweld, whitewashing, bendegeweld) verpakt wordt in speelse paranormale verhaaltjes. Compleet over the top, met de soort creatieve foutheid waar ik bij tijd en wijlen van kan smullen: cheesy speciale effecten, houterig (of juist over the top) acteerwerk, psychedelische montage vol flitsen en rare overgangen. De makers wisten waarschijnlijk dat ze geen Citizen Kane aan het schieten waren, maar het straalt een vrolijk makende passie uit voor onderbuikcinema. Nu eens met voornamelijk Afro-Amerikaanse acteurs en met een bijpassend hiphop-sfeertje.

90's blaxploitation. Of nja, meer black pulp. In de stijl van de vele andere anthology films, maar nu met een sterke raciale en culturele ''boodschap''. Police brutality, huiselijk geweld, gangs... wat dat betreft juist erg in de stijl van blaxploitation films. Maar ditmaal met een typische 90's knipoog. Super cheesy met veel ludieke effecten. Met name die in de tweede short, met de stiefvader die op brute wijze in elkaar wordt gevouwen en de derde met charmante stop motion effecten springen er voor mij bovenuit. Deze periode is rijk aan dit soort films. Vaak zijn ze pijnlijk overlooked, maar deze Tales from the Hood valt in dat opzicht nog wel mee.

Drie boeven willen drugs bemachtigen van een eccentrieke begrafenisondernemer die ze hen beloofd had en bezoeken zijn funerarium. Maar in plaats daarvan worden ze op vier moraliserende griezelverhalen getrakteerd waarbij racisme, kindermishandeling, voodoo-poppen en brainwash centraal staan. De eerste drie segmenten zijn zeker leuk, alleen valt het slot wat uit de toon.
Het niveau van de Amicus-producties uit de jaren zestig en zeventig wordt weliswaar niet gehaald maar toch is die horror-anthologie voor het grootste deel best vermakelijk. De muziek vond ik minder geslaagd, zeker op het einde. Echt eng zijn de verhalen niet, maar ze weten toch meestal te boeien. Pluspunt is wel dat alle nietsnutten in die film hun verdiende loon krijgen.

Vermakelijk filmpje waarin we in anthologie-vorm vier verhalen met omkadering te zien krijgen - het is een soort van 90's blaxploitation-versie van Tales from the Crypt met ook hier wat moraliserende verhaaltjes en met dezelfde uiteindelijke clou - de aanhoorders van het verhaal zijn de sjaak en rechtstreeks onderweg naar de hel vanwege hun slechte daden. De nadruk ligt niet echt op de horror; jazeker, er gebeuren allerlei bovennatuurlijke dingen en er gaan een hoop mensen dood, maar de film poogt niet om echt eng uit de hoek te komen, en ook qua gore of effecten is er niet veel te zien. De film is meer een satire over de problemen die zwart Amerika bezighouden: de bendeproblematiek, drugs en moorden, racistische politie en politici, huiselijk geweld, enzovoorts - en de horrorelementen functioneren een beetje als knipoog om het niet allemaal al te zwaar op de hand te laten voelen. Echt top is het niet, maar Tales from the Hood kijkt lekker weg met prima verhalen waarin zware onderwerpen met een losse sfeer en wat knipogen behapbaarder gemaakt worden. Ik vond het vermakelijk.

Met Spike Lee als uitvoerend producent is de zeer nadrukkelijke politieke ondertoon van dit uitstekende horrorvierluik geen verrassing. Regisseur/scenarist Rusty Cundieff en co-scenarist Darin Scott maken van de gelegenheid gebruik om korte metten te maken met racistische agenten ("Rogue Cop Revelation") en corrupte en racistische politici ("KKK Comeuppance"), maar ze houden óók de zwarte gemeenschap een spiegel voor in "Boys Do Get Bruised" en "Hard-Core Convent". Het zijn hoe dan ook goed geschreven verhalen met verrassend overtuigende special effects en een hilarische rol voor Clarence Williams III als een begrafenisondernemer (of zoiets) in het zwartkomische dat de vier verhalen met elkaar verbindt. Dit is een film waarvan je graag zou willen zeggen dat het thematisch gedateerd is, maar niets is minder waar. Dat maakt "Tales From The Hood" bijna 25 jaar na dato in ieder geval nog steeds zeer de moeite waard.

“What are we going to say? The body of a citizen we murdered has come back to kill us?”

Vrij matige film vond ik zelf. Wederom een standaard horrorfilm waar we genoegen moeten nemen met vier korte verhalen maar dit keer valt het in ‘The Hood’. Zo volgen we constant een paar afro-Amerikanen die tegenover de dood staan. Het eerste korte verhaal vond ik leuk om te zien, daarna zakt de film heel snel weg en met het stukje waar de ‘Ku Kux Klan’ zich bevindt werd het weer wat interessanter. De cast deed het aardig maar nergens werd deze film heel speciaal. Matig werkje met weinig spanning, spectakel en bloed, het is constant net niet maar wel een leuke poging van Cundieff. En de autist die ik ben moet ik voor mezelf deel twee ook nog gaan kijken binnenkort, ben benieuwd.

2.5*

Vreemd.

Tales from the Hood leek voor een hele lange tijd een bepaalde richting te kiezen, en dat was zoveel mogelijk cheese in de film vermengen. Veel van de film voelt aan als zo'n oude kippenvelaflevering met meer budget, horror en actie, en daarnaast ook de R-rated versie daarvan. Hoe dan ook, het voorbeeld en deze film kennen een beetje dezelfde sfeer.

De decoraties van de film zijn eigenlijk het leukste element, samen met wat leuke vondsten qua praktische effecten die de film wat charme meegeven. Deze film speelt zich af in "The Hood" en daardoor komen er wat boodschappen en maatschappijkritieken bij kijken. Dat hoort erbij, en geven de film net een wat donkerder randje. Ik vond het namelijk verbonden met zo'n kazige horrorkomedie niet erg geslaagd.

Het eerste verhaal kent maar een handjevol aan echt leuke momenten, maar steekt redelijk in elkaar en vermaakt wel. Wat lekkere actiescenes en een redelijk tempo houden dit verhaaltje in de race. Het tweede verhaaltje is wat mij betreft het beste verhaaltje. Een aantal leuke effecten en degelijk acteerwerk. Nog steeds cheesy, maar ook wat dreigender en beter dan de andere verhaaltjes.

Het derde verhaaltje is wat kort door de bocht, maar kan zijn redding halen uit wat leuke ideeën die zeker richting het einde goed uitpakken. Wel jammer van het gebrek aan spanning, die met dat soort ideeën juist moeten komen. Het vierde verhaaltje is de reden dat ik de film een laag cijfer geef. Dit stukje gooit de volledige toon om en choqueert de kijker onnodig veel, door echte beelden van lichamen te tonen die niet veel met het onderwerp te maken hebben dat op dat moment in beeld is. Het voelt daardoor zeer opdringerig aan en ruïneert al het plezier dat het overige gedeelte van de film uitstraalt.

Het had nog wel een aardige anthologie kunnen zijn als het ten alle tijden dezelfde toon had behouden. Wat onderstaande politiek mag best, maar deze film overschiet zijn welkom te vaak. Acteerwerk is aardig en sommige scenes stralen behoorlijk wat uit. Het vermaak is wat de film voornamelijk nog wist te redden, verder een zeer onevenwichtige film die wat mij betreft volkomen de mist ingaat na driekwart van zijn speelduur.