Mumsy, Nanny, Sonny & Girly (1969)

In een groot landhuis ergens net buiten London huist een excentrieke familie: Girly, een sexy, verleidelijk schoolmeisje met bambi-ogen van vuur; Sonny, haar donderjagende broertje vol kattekwaad; Nanny, de rustige, stille huishoudster met héél diepe gronden; en Mumsy, de mater familias die met haar alziende ogen het detail wel s kwijt is.
Deze zonderlinge familie pikt zwervers of dronkaards op, om ze te dwingen mee te spelen in een morbide rollenspel waar ze moeten meedraaien in 'het perfecte gezin'! Maar ieder gezin heeft regels, en als die gebroken worden, betaal je grof!
Eén ontvoerde man laat het er niet bij zitten, en speelt het spel mee.... maar dan wél op zijn geheel eigen manier - met alle gevolgen van dien!

Er zit veel lugubere humor in. De constante kinderspelletjes met potentieel dodelijke afloop, creepy! De suspense, vooral omdat de hele familie doet alsof álles aan de bizarre situatie héél normaal is hoor, is duimendik aangebracht. De gasten proberen op alle mogelijke manieren door te dringen tot de zieke geesten van de gastvrouw en haar kroost, maar het is onmogelijk! Zij zíjn de perfecte familie, en je hebt je daar naar te gedragen, of je wilt of niet!

Het enige minpuntje is het bloed. Of beter gezegd het gebrek daaraan. Dit soort films gedijt het best bij de suggéstie van het scharlaken goud! Toch had een litertje hier en daar van de kleverige rode levensvloeistof hier niet misstaan. De hele film door wordt gesuggereerd dat er bloed vloeit, maar wordt de ketchupfles dichtgelaten. Niet erg, maar suggestie werkt alleen als je af en toe wat SHOW toevoegd aan de TELL!

Rare film. Deed me een beetje aan Spider Baby denken. Eenzelfde rare film uit dezelfde tijd. Ook hier spelen al bijna volwassen 'kinderen' nog volop kinderspelletjes, aansturend op de dood van in hun broek schijtende gasten. Er wordt geen uitleg gegeven over de -rare- situatie. Hij is zoals hij is, en de 'gasten' hebben zich er maar naar te schikken. Het einde was redelijk abrupt. Ik had nog een afsluiting verwacht, maar die kwam niet. Dit einde was wél zéér beklemmend! Creepy!

Voor de briljante sexy, verleidelijke Vanessa Howard 4,5 Girly sterretjes!

Eigenaardige film.

Psychologische horror met fijne humor die zich afspeelt in een gezin waarin een ieder zijn plek weet en goed geluimd is en waarin dat gezinsleven als ideaal en als paradijselijk wordt ervaren. Toch voelt het helemaal niet als een idylle. Het voelt onnatuurlijk en ongemakkelijk. Heel onecht. Heel absurd. En voor mij als kijker is dat een heerlijke mindset om een film in te gaan.

In de hele film worden de gezagsverhoudingen in extremis geaccentueerd. Sommige personages hebben zichtbaar moeite met het opgelegde rollenspel, moeite met die opgelegde realiteit. Sommige zwelgen er juist in. En of er nou kritiekloos gezwelgd wordt of met enige weerstand gehandeld, elk personage beweegt zich met dezelfde krampachtige standvastigheid voort. Het creeërt een onwezenlijk sfeertje.

Elk personage acteert met overdrijving. Elk personage (kritisch of niet) zet overdrijving in als een garantie voor het opereren binnen de lijntjes van de gezinsmoraal. Onderlaags is vaak de ware expressie zichtbaar. Even overdreven trouwens. Het is die accentuering van het gekunstelde gedrag tegenover het onderhuidse die maakt dat de film ongemakkelijk aanvoelt en dat er spanning ontstaat. Dat de personages zich daarnaast amuseren met allerhande duistere handelingen is prettig en helpt natuurlijk.

Het overdreven acteerwerk haalt de spanning er na verloop van tijd wel enigszins af. Gedrag wordt voorspelbaar. De verrassing van het onnatuurlijke en het absurde vlakt af en wordt een normale ervaring. De film had de spanning langer vast kunnen houden als er meer subtiliteit in het spel en in het verhaal was geslopen. De grote krachten van de film (verrassing en absurdisme) leggen het op den duur wat af tegen kunstmatig in stand gehouden psychologische spelletjes die meer en meer doorzichtig worden en minder en minder lollig.

Dit is typisch weer een filmpje die het voor mij helemaal moet hebben van de hoofdrolspeelster en dan heb ik het natuurlijk over dat voortdurend in korte rokjes huppelende lekkere ding Girly, zeer mooi gespeeld bovendien door Vanessa Howard. Een van de mooiste scènes vond ik haar partijtje poolbiljart waarbij ze poppen in de holes stopte, die flink gehavend werden als zij er een bal tegenaan stootte. Ook haar duivels lachje was om van te genieten vooral in die scène met de kookpan op het einde. Van de overige karakters kon ik nu niet direct enthousiast worden. Hun acteren vond ik onder de maat. Neen, het is Girly die voor mij de show stal en die deze film bij mij in waardering ruim over het gemiddelde heen tilde.

3,5*

Nadat regisseur Freddie Francis een groot deel van een decennium bij Hammer en Amicus had gewerkt, wilde Francis ditmaal een film maken waarover hij de volledige creatieve controle kreeg. Dat werd deze film, gebaseerd op het toneelstuk 'Happy Family' (1966) van Maisie Mosco, hoewel het voor het script in grote mate is veranderd. Als locatie koos hij voor het Victoriaanse herenhuis van Oakley Court, dat grenst aan Hammer's Bray Studios en waarvan de buitenkant voor veel van hun films werd gebruikt.(maar nooit de binnenkant)

Gek genoeg is dit niet het beste werk van Freddie Francis geworden, maar het is nog wel een vermakelijke film en het is leuk om te zien hoe suggestie en insinuaties de sudderende rivaliteit tussen de vrouwen aan de kook brengt. Onvermijdelijk barst er geweld uit en seksuele jaloezie leidt tot moord. Helaas door de terughoudende aard van de film, vindt het grootste deel van het geweld plaats buiten het scherm en wat wordt getoond is bloedeloos.Hetzelfde geldt voor seks... Tja, de regisseur is daarin duidelijk een echte traditionele conservatieve Brit. Hij bracht het liever wat luchtiger met zelfbewuste zwarte Britse humor.

Ook heb Je geen idee of de karakters nu daadwerkelijk gerelateerd zijn. Wel is het gemakkelijk te zien waarom Vanessa Howard destijds (en nu) zo'n impact maakte. Nog afgezien van haar schooluniformkleding, levert zij een fascinerende prestatie die van kinderachtig naar zelfs sinister schiet. Uiteindelijk is mijn eindoordeel? Dat het zeker een beetje afwijkend is, leuk om te zien maar het is niet smerig genoeg en lang niet vreemd genoeg.