Mumsy, Nanny, Sonny & Girly (1969)

Een nogal vage Britse sixties horrorflick vol pikzwarte humor, zieke spelletjes en zwaar overdreven acteerprestaties, ik heb in ieder geval nog nooit iets vergelijkbaars gezien. Toch zeer vermakelijk allemaal en bovendien erg leuk om een keer gezien te hebben.

3 sterren

Tony Chestnut, Toe, knee, chest, nut! (Elke lettergreep gevolgd door een flinke mep op het desbetreffende lichaamsdeel)

Echte horror is het nauwelijks te noemen, eerder zwarte komedie met wat thriller/horror-randjes. Geen spatje bloed in beeld en om dan die dikke 100 minuten door te komen... Toch lukt het Freddie Francis heel aardig om er een soort psychologisch portret van een vaderloze familie in te verwerken en hoe de nieuwkomer de verhoudingen probeert te bewerken in zijn voordeel. Een prima verhaal dus, maar wel met een dikke knipoog en regelmatig een kinderliedje bewerkt tot iets lugubers, dan wel iets flauws. Het 'volkslied van Siam' was bv wel grappig: O watta na Siam, oftewel: Oh, what an ass I am. Acteerwerk is goed te doen, maar een aantal characters zijn erg dik aangezet, dat moet je maar kunnen waarderen.

Al met al een vreemd geheel, zoals dat ene drankje: Een beetje vreemd, maar wel lekker.

3,5*.

P.s. : De versie die ik bestelde via Boudisque, bleek weer eens regio 0 i.p.v. 1 te zijn, voor de liefhebbers... Geen subs trouwens.

In een groot landhuis ergens net buiten London huist een excentrieke familie: Girly, een sexy, verleidelijk schoolmeisje met bambi-ogen van vuur; Sonny, haar donderjagende broertje vol kattekwaad; Nanny, de rustige, stille huishoudster met héél diepe gronden; en Mumsy, de mater familias die met haar alziende ogen het detail wel s kwijt is.
Deze zonderlinge familie pikt zwervers of dronkaards op, om ze te dwingen mee te spelen in een morbide rollenspel waar ze moeten meedraaien in 'het perfecte gezin'! Maar ieder gezin heeft regels, en als die gebroken worden, betaal je grof!
Eén ontvoerde man laat het er niet bij zitten, en speelt het spel mee.... maar dan wél op zijn geheel eigen manier - met alle gevolgen van dien!

Er zit veel lugubere humor in. De constante kinderspelletjes met potentieel dodelijke afloop, creepy! De suspense, vooral omdat de hele familie doet alsof álles aan de bizarre situatie héél normaal is hoor, is duimendik aangebracht. De gasten proberen op alle mogelijke manieren door te dringen tot de zieke geesten van de gastvrouw en haar kroost, maar het is onmogelijk! Zij zíjn de perfecte familie, en je hebt je daar naar te gedragen, of je wilt of niet!

Het enige minpuntje is het bloed. Of beter gezegd het gebrek daaraan. Dit soort films gedijt het best bij de suggéstie van het scharlaken goud! Toch had een litertje hier en daar van de kleverige rode levensvloeistof hier niet misstaan. De hele film door wordt gesuggereerd dat er bloed vloeit, maar wordt de ketchupfles dichtgelaten. Niet erg, maar suggestie werkt alleen als je af en toe wat SHOW toevoegd aan de TELL!

Rare film. Deed me een beetje aan Spider Baby denken. Eenzelfde rare film uit dezelfde tijd. Ook hier spelen al bijna volwassen 'kinderen' nog volop kinderspelletjes, aansturend op de dood van in hun broek schijtende gasten. Er wordt geen uitleg gegeven over de -rare- situatie. Hij is zoals hij is, en de 'gasten' hebben zich er maar naar te schikken. Het einde was redelijk abrupt. Ik had nog een afsluiting verwacht, maar die kwam niet. Dit einde was wél zéér beklemmend! Creepy!

Voor de briljante sexy, verleidelijke Vanessa Howard 4,5 Girly sterretjes!

Schitterende zwarte komedie vol met lugubere momenten om van te smullen! Het bloed is inderdaad afwezig maar het sfeertje is er wel. Tel daarbij de erg sexy rol van Vanessa Howard en je zit gebeiteld voor anderhalf uur filmplezier.

Trailer:

YouTube - MUMSY, NANNY, SONNY, & GIRLY (1970) trailer

Inderdaad een erg bijzondere film. zeer origineel script en girly spat van het scherm af. Ondanks het gemis aan 1 drupje bloed en de verouderde beeldkwaliteit zeker een aanrader.

Nu spider baby is proberen.

@bungel tony chestnut fantastisch!!!

Eigenaardige film.

Psychologische horror met fijne humor die zich afspeelt in een gezin waarin een ieder zijn plek weet en goed geluimd is en waarin dat gezinsleven als ideaal en als paradijselijk wordt ervaren. Toch voelt het helemaal niet als een idylle. Het voelt onnatuurlijk en ongemakkelijk. Heel onecht. Heel absurd. En voor mij als kijker is dat een heerlijke mindset om een film in te gaan.

In de hele film worden de gezagsverhoudingen in extremis geaccentueerd. Sommige personages hebben zichtbaar moeite met het opgelegde rollenspel, moeite met die opgelegde realiteit. Sommige zwelgen er juist in. En of er nou kritiekloos gezwelgd wordt of met enige weerstand gehandeld, elk personage beweegt zich met dezelfde krampachtige standvastigheid voort. Het creeërt een onwezenlijk sfeertje.

Elk personage acteert met overdrijving. Elk personage (kritisch of niet) zet overdrijving in als een garantie voor het opereren binnen de lijntjes van de gezinsmoraal. Onderlaags is vaak de ware expressie zichtbaar. Even overdreven trouwens. Het is die accentuering van het gekunstelde gedrag tegenover het onderhuidse die maakt dat de film ongemakkelijk aanvoelt en dat er spanning ontstaat. Dat de personages zich daarnaast amuseren met allerhande duistere handelingen is prettig en helpt natuurlijk.

Het overdreven acteerwerk haalt de spanning er na verloop van tijd wel enigszins af. Gedrag wordt voorspelbaar. De verrassing van het onnatuurlijke en het absurde vlakt af en wordt een normale ervaring. De film had de spanning langer vast kunnen houden als er meer subtiliteit in het spel en in het verhaal was geslopen. De grote krachten van de film (verrassing en absurdisme) leggen het op den duur wat af tegen kunstmatig in stand gehouden psychologische spelletjes die meer en meer doorzichtig worden en minder en minder lollig.

Kennelijk een film die voor lange tijd verloren was gewaand, maar ondertussen weer opgedoken. Ergens denk ik wel dat Spider Baby een inspiratiebron zou kunnen zijn geweest voor deze film. Beide films zijn bizar met een gestoorde familie waarbij de volwassen kinderen zich als minderjarigen gedragen inclusief spelen van "sadistische" spelletjes. Daar waar Spider Baby eigenlijk meer is dan een bizarre film met psychologie en ruimte voor emotie en medelijden, die bij een volgende kijkbeurt ook beter wordt, blijft Girly hangen in middelmatigheid en onbenut potentieel.

De opzet is wel sterk of alleszins interessant, maar na de eerste ongelukjes die uiteindelijk niet erg schokkend blijken te zijn door gebrek aan bloed en een wegdraaiende camera gaat de film meer de psychologische toer en blijft een beetje ter plaatse trappelen. De figuren krijgen te weinig achtergrond mee om er enige vorm van sympathie voor te hebben. Acteerwerk is niet echt om naar huis te schriiven. Enkel Vanessa Howard als Girly maakt nog enige vorm van metamorfose door terwijl de rest er maar bijloopt als saaie eendimensionale figuren. Ze steelt de show vooral door kortgerokt erbij te lopen zodat haar benen worden geaccentueerd en bukt zich wel eens om haar slipje te tonen. Ja ze is sexy maar geef mij toch maar Spider Baby.

Er is geweld, maar veel zie je er niet van en geen bloed. Er is een moord volledig buiten beeld. Er is seks zonder naakt en zonder de minste vorm van opwinding. Het is zwarte comedy zonder evenwel grappig of sadistisch genoeg te zijn. Het is gewoon te goedkoop, overdreven onnozel geacteerd met flauwe dialogen. Ook de spelletjes zijn te kinderlijk om enige angst in te boezemen. Vergelijk dat met het spelletje van Spider Baby die haar prooi in haar web wil vangen, dan zijn de spelletjes uit Girly (zoals cow-boy en indiaantje) flauw, infantiel, spanningsloos en voorspelbaar. Oh duiveltje uit het doosje hoe eng. Er is een groot gebrek aan creativiteit, neen geef me dan maar Sleepaway Camp beste Collins!

Dit had heel leuk kunnen zijn maar ik bleef op alle vlakken zwaar op mijn honger zitten.

Dit is typisch weer een filmpje die het voor mij helemaal moet hebben van de hoofdrolspeelster en dan heb ik het natuurlijk over dat voortdurend in korte rokjes huppelende lekkere ding Girly, zeer mooi gespeeld bovendien door Vanessa Howard. Een van de mooiste scènes vond ik haar partijtje poolbiljart waarbij ze poppen in de holes stopte, die flink gehavend werden als zij er een bal tegenaan stootte. Ook haar duivels lachje was om van te genieten vooral in die scène met de kookpan op het einde. Van de overige karakters kon ik nu niet direct enthousiast worden. Hun acteren vond ik onder de maat. Neen, het is Girly die voor mij de show stal en die deze film bij mij in waardering ruim over het gemiddelde heen tilde.

3,5*

Nadat regisseur Freddie Francis een groot deel van een decennium bij Hammer en Amicus had gewerkt, wilde Francis ditmaal een film maken waarover hij de volledige creatieve controle kreeg. Dat werd deze film, gebaseerd op het toneelstuk 'Happy Family' (1966) van Maisie Mosco, hoewel het voor het script in grote mate is veranderd. Als locatie koos hij voor het Victoriaanse herenhuis van Oakley Court, dat grenst aan Hammer's Bray Studios en waarvan de buitenkant voor veel van hun films werd gebruikt.(maar nooit de binnenkant)

Gek genoeg is dit niet het beste werk van Freddie Francis geworden, maar het is nog wel een vermakelijke film en het is leuk om te zien hoe suggestie en insinuaties de sudderende rivaliteit tussen de vrouwen aan de kook brengt. Onvermijdelijk barst er geweld uit en seksuele jaloezie leidt tot moord. Helaas door de terughoudende aard van de film, vindt het grootste deel van het geweld plaats buiten het scherm en wat wordt getoond is bloedeloos.Hetzelfde geldt voor seks... Tja, de regisseur is daarin duidelijk een echte traditionele conservatieve Brit. Hij bracht het liever wat luchtiger met zelfbewuste zwarte Britse humor.

Ook heb Je geen idee of de karakters nu daadwerkelijk gerelateerd zijn. Wel is het gemakkelijk te zien waarom Vanessa Howard destijds (en nu) zo'n impact maakte. Nog afgezien van haar schooluniformkleding, levert zij een fascinerende prestatie die van kinderachtig naar zelfs sinister schiet. Uiteindelijk is mijn eindoordeel? Dat het zeker een beetje afwijkend is, leuk om te zien maar het is niet smerig genoeg en lang niet vreemd genoeg.