The Wrestler (2008)

Tis inderdaad veel meer rechttoe rechtaan dan Aranofskys eerdere werk, maar zolang dat allemaal realistisch/geloofwaardig wordt neergezet heb ik er gene enkel probleem mee. Bijzonder inkijkje in de wereld van vergane helden/macho's die teren op tijdelijke roem en succes en vaak hun eigen lijf uitendelijk de vernieling in helpen, en in dit geval meer dan dat.

Zoals Mikey ook al zei, de film stapelt cliche op cliche. En cliches getuigen juist vaak van een weinig persoonlijke aanpak. Zeker als je kijkt naar Aranofsky `s andere films is dit een regelrechte mainstreamfilm die om Oscars smeekt: ( veel aandacht voor het verhaal, het hoofdpersonage, veel drama.....). I rest my case.

Misschien is het wereldje wel enorm cliché nee kan me voorstellen dat je erover valt. De slotscene vind ik overigens geweldig met GunsnRoses en de lyrics.

Ach, drugs zijn slecht voor je en geniale wiskundigen vaak gek en paranoide. Ook twee clichees....

Toch weet Aronofski door zijn directe en vlezige aanpak het verre van clichematig te houden. OK, die sidestory met z'n dochter, die was wat te cliché. Maar dat vond ik allemaal niet zo belangrijk, voor mij wordt de film gemaakt door de treurigheid van de oud worstel scene en een fenomenale Rourke.

Vond dit een pak minder om Oscars smeken dan het hoogdravende en sentimentele The Fountain.

The Fountain vind ik ook zweverig gedoe opgeleukt met mooie beelden, laat hem zich maar houden bij persoonlijke aftakeling in combinatie met perfecte casting, Black Swan lijkt daar weer een voorbeeld van te zijn.
Dat de vriendschappen van Rourke oppervlakkig zijn voelt ook cliche aan maar tja, zo ís het waarschijnlijk ook.

Nee, niet alleen maar daarom.

Ach, niet iedereen houdt enkel van gezelligheid en feel good cinema. Daarnaast heeft Aronofski sreeds weer een stijl gekozen die mij asnspreekt. Montage en muziek bij rfad geven mij een geweldige vibe.

Pi en Requiem for a Dream zijn ook geen gezellige films, maar weten door hun indringende combinatie van muziek en visueel vernuft de kijker wèl murw te beuken. Daarnaast is het allemaal wat minder checklist gericht en dus minder geforceerd opgezet, die films zijn eigenlijk gewoon 1 grote, ongeremde trip. Verder kan ik weinig aan 'eigen stijl' in deze film bespeuren.

Ga je gang als jij iets kan neerzetten ala Pi of RfaD word ik je volgeling

Zeg.. bespreken we hier de film of de reputatie van de maker?

jij beweert de aanpak van Aronofsky altijd al twijfelachtig te vinden, ik niet door aan te geven dat Pi en RfaD imo gewledig zijn. Rare vraag dus...

Ik geef toe dat hij hiermee een hele nieuwe kant op gaat. Wel zo leuk, want na nog twee trip films zou het uitgekauwd raken. Ben erg benieuwd wat hij met Black Swan doet....

Okay duidelijk. Het is simpel inderdaad qua script/ontwikkeling, maar tragiek hoeft ook niet altijd complex te zijn om aan te spreken.

Ik zou het eigenlijk niet simpel willen noemen, maar gewoon een grote opeenstapeling van cliches om Randy the Ram nog zieliger over te laten komen.

Tuurlijk worstelen met scheermesjes, wie heeft het niet gedaan in z'n jeugd.

De (weinige) worstelscenes zijn dan ook gelijk het beste wat deze film te bieden heeft.

Daar gaat het wat mij betreft ook om. Die hele treurige worstelscene. Daarmee scoort de film gewoon erg goed. Sideplotje met dochter doet daar geen afbreuk aan, maar leverd ook geen pluspunten op.

Edit: juist de scenes met de dochter begreep ik nog het beste. Dat vond ik nog het meest interessante item in de film. Ik was wel benieuwd naar het hoe en waarom hiervan. De relationele sfeer.

De worstelscene is wat mij betreft (als dit een tragedie is) niets meer dan een sensationele toevoeging.

Dat vond ik ook jammer. Vooral met zijn dochter werd de zieligheid ontzettend hard in de strot geramd. Maar de reden waarom ik toch geboeid bleef waren niet de worstelscènes maar Rourke's performance. De film had beter zijn geweest indien de drama niet zo overduidelijk naar voren werd gebracht.

Naast sensatie biedt het ook een kijkje in een onbekende keuken, daarbij zien die gasten er ook nog tof uit. En wat is er mis met het kiezen voor een sensationeel onderwerp?

Klopt. En de film schetst wat dat betreft een realistisch, overtuigend beeld van die onbekende keuken. Nou ja, zo voelt het toch aan.

Ach ja een worstelaar die afglijdt in z'n sociale en professionele omgeving, dat hoeft van mij niet complexer of meerdimensionaler, vond het zelfs een verademing om zoiets eens te zien zonder toeters en bellen of vergezochte diepgang.

alhoewel ik niets met worstelen heb vind ik dit toch een hele goeie film met een geweldige rourke als the ram!ook marisa tomei vind ik geen straf om naar te kijken!4 ****

Dus de redenen dat men deze film slecht kan vinden is omdat het volgens hen een clichématige, mainstream hollywoodfilm is?

Ik rust mijn koffer nu ook . Kijk hem zelf nog een keer.

Dat je hem cliché kan vinden begrijp ik maar al te best. Maar om er dan zo'n lage score voor te geven. Hij kon moeilijk die cliché's weghalen, reden: dan was het geen afgedankte worstelaar meer. Bij een afgedankte worstelaar komen dingen kijken, en die dingen zijn cliché ja. Wat moet je dan? Hem een aantal prachtvrienden geven die alles voor hem doen om hem uit de stront te helpen? Juist door het vele worstelen in zijn tijd, en dus ook reizen, heeftie geen tijd voor relaties gehad. Niet alles in de film draait daarom.

En hij was totaal niet mainstream want dan had ik er wel met leeftijdsgenoten van me over gepraat. En dan hadden we wel veel meer gemerkt van trailers etc. Het komt gewoon door WWE dat het de mainstream( ook alleen in de US en Canada) in werd gegooid want guess what's mainstream? Juist ja, de WWE. In de zaal was het ook stervensrustig, en dat op een zaterdagavond...

Rourke zet hier een mooie geloofwaardige rol neer. In een -wat mij betreft- net zo'n geloofwaardige film. zonder opsmuk, vals sentiment en een goed einde zoals het eigenlijk traditie is in de Amerikaanse filmcode.

Marisa Tomei herkende ik eerst niet, maar ziet er nog goed uit blijkbaar.

Het mooie vind ik aan deze film, dat het een setting heeft van een documentaire over een vroegere worstelaar en dit samen brengt met het wel en wee van vergane glorie, in de huidige situatie. Dat de titelsong van mijn muzikale held Bruce Springsteen is, dat is mooi meegenomen natuurlijk.