Ko To Tamo Peva (1980)

Dit is duidelijk een soort voorganger van het werk van Emir Kusturica. Een avontuurlijke busreis, vol met maffe personages en de rit zelf is ook vrij bijzonder te noemen. Ja je kunt veel zeggen van deze film, maar er gebeurt in ieder geval van alles.

Het tempo is aangenaam, ondanks dat de bus letterlijk niet zo hard kan rijden. De personages zijn redelijk kleurrijk. De baas van de bus en zijn zoon, die chauffeur is zijn best grappig. Daarnaast is het vooral het zigeuner-duo, dat deze film veel schwung geeft en er met een ontzettend vrolijk nummer voor zorgt dat Ko To Tamo Peva voorzien is van een vrolijke Oost-Europees klinkende soundtrack. Het leukste moment was voor mij het moment waarop de man met de bolhoed vrolijk tegen de brug leunt, zegt dat die stevig is, en vervolgens breekt de leuning en valt hij 15 meter in de diepte. Verder zit er ook een hoop flauwigheid in, maar ik was hier voor best in de stemming.

Visueel moet je er verder niet teveel van verwachten. Het is een simpel en vrolijk filmpje, met maffe personages en situaties, die ongetwijfeld een inspiratiebron is geweest voor het werk van Kusturica, daar ben ik vrij zeker van.

3,5*

Onder de Nederlandse titel Wie zingt daar zo? was dit in 1980 een grote filmhuishit. Ik ben er jarenlang naar op zoek geweest, en nu heb ik hem dan eindelijk via de webwinkel van de Vruchtbare Aarde-site gevonden. Prachtige subtiele komedie met tragische randjes en een themaliedje dat je, eenmaal gehoord, niet meer uit je hoofd krijgt. Blij dat ik hem weer onbeperkt kan bekijken. (Hij staat ook in z'n geheel op YouTube, maar dan zonder ondertitels, en daar is m'n Servisch nèt niet goed genoeg voor.)

Ik heb deze film decennia geleden ooit wel eens op de tv gezien. Hij is mij altijd bijgebleven en na deze herziening weet ik weer waarom. Het is een soms hilarische, soms ook ontroerende tragikomedie over een kostelijke reis van een bont gezelschap buspassagiers op de dag dat Joegoslavië betrokken werd bij de Tweede Wereldoorlog. Meesterlijke film, die —zoals Spetie al opmerkt— in menig opzicht doet denken aan de latere films van Emir Kusturica.