Man Jeuk (2008)

Prachtig stukje de film, de nieuwste van To.

Hij weet zichzelf te overtreffen en levert wat mij betreft z'n beste film af. Visueel prachtig, een soundtrack die geweldig speels is en een bijbehorend verhaal dat zelfs een meerwaarde weet te zijn. En dat alles gepresenteerd met een nogal zelfbewuste glimlach, maar immer elegant.

Uiteindelijk is het de finale van de film die hem nog naar een hoger niveau tilt. Zelden gezien meesterlijke scene van 5 minuten, gefocused op twee groepjes mensen die de straat oversteken. Cinema op z'n hoogtepunt.

4.5* en een uitgebreidere review

Prachtig gestileerd filmpje met een niet zo'n boeiend verhaal. In sommige gevallen maakt me dat niet zoveel uit, in het Man Jeukse geval wel. Sommige personages zijn niet interessant of leuk genoeg en het geheel komt wat tekort t.o.v. een Sun Taam of Fong Juk bijvoorbeeld. De paraplu scène is trouwens wel briljant.

3* voor To.

Minder dan Exiled, maar ook erg moeilijk vergelijkbaar. Visueel ziet Man Jeuk er heerlijk uit en sommige shots zijn dan ook zo in te lijsten, maar narratief schort hier een hoop aan. Het karakter van het script is lekker losjes en speels, vooral te merken aan de score, maar de personages deden me een voor een helemaal niets. En dan blijft er maar weinig over van een script dat daar veel op leunt. Ook vond ik de invoeging van de mus een goedkope, of ik moet het punt ervan helemaal gemist hebben. Het is dat Man Jeuk visueel wel wat te bieden heeft, want verder was het een saaie zit. Na Exiled en deze gezien te hebben wordt mij langzaamaan toch wel duidelijk dat deze Johnnie To een regisseur is om rekening mee te houden.

3*

Fijne film,

De sigaret met lippenstift bewerk - scene is geniaal, niet in de laatste plaats omdat hij zich ondersteunt weet door frivole, frisse muziek. Gelukkig blijkt To patent te hebben op het gedetailleerd uitbeelden van allerlei dagelijkse contexten die hij om weet te toveren van cliche tot een scene met een frisse invalshoek en een geheel eigen karakter.

Een lift is niet zomaar een vervoermiddel om van beneden naar boven en van boven naar beneden te gaan, maar dient als speeltuin voor een stel zakkenrollers die een mysterieuze dame in de klauwen proberen te vatten.

De paraplu scene is ook zo `n juweel, waarin To laat zien dat er goud geld in het straatbeeld rondloopt, je moet er alleen wel oog voor hebben en net zo als To te durven investeren in een bepaalde gebeurtenis en hem uit weten te rekken zonder dat de aandacht verslapt. Absoluut stijlvol tot en met en het is ook duidelijk wat anders dan gangsters die elkaar te lijf gaan met machinegeweren in een onontkoombare laatste shoot - out.

Een grappige film, met een welkome frisse noot. De muziek was geweldig maar zwakte na een goed half uur langzaam weer wat af. Een coole film die mij wat deed denken aan The Postmen Blues, dankzij het speelse karakter en het overmatige gebruik van fietsen in een stadsdecor. De films van Jean Luc Godard zijn uiteraard ook nooit ver weg, ofschoon To op het gebied van dialogen nergens nadrukkelijk spitsvondig voor de dag probeert te komen. 4*

Wow! MM-gemeenschap schaamt u allen voor het lage gemiddelde cijfer voor deze charmante film.

Okay. Het verhaal dien met wat zakken zout te worden genomen en de karakters van de hoofdpersonages blijven wat vlak, maar stilistisch is dit toch echt een pareltje van een film? Prima muziekscore ook nog eens! Sfeer ten top.

Waar ik in klassieke films soms zo van kan genieten vind ik hier helemaal in terug. To geeft een ode zonder afbreuk te doen aan zijn eigen stijl en op een heel licht verteerbare manier.

Sommige kleine dingetjes zijn echt mooi in beeld gebracht (het shot met de de bladeren op de telefooncel vanwaaruit Kelly Lin de eerste keer belt!) en hoe Kelly Lin tijdens de verleidingsscènes wordt neergezet .... .....ik zou òòk meteen alles voor haar doen!!!!

En de parapluscène op het einde is één van de beste scènes die de cinema te bieden heeft. Gewoon magitraal. Ik heb deze wel vier keer teruggespoeld en opnieuw bekeken! (Okay, óók omdat ik chocola wilde maken van het einde! Dat ik achteraf wè in inenen had begrepen, maar soit... )

Conclusie: stijlvolle beeldenpracht èn licht verteerbaar. Het kàn!

Wederom een zeer elegante worp van To, die onder meer de stad weer eens in de schijnwerpers zet. Een ander terugkerend element is de ontspannen aanpak en het plezier dat hij daarmee in z'n films weet te stoppen. Zo'n momentje als die van de fiets die bezwijkt onder het gewicht van de vier, wil elders nog wel eens verzanden in een flauwe poging tot humor.

Met To aan het roer komt het over als pure improvisatie en levert dat een sympathieke scène op. De dartele muziek speelt wat dat betreft ook een grote rol. To speelt met de onderdelen van z'n film, tilt het naar een hogere realiteit en vertelt z'n verhaal met een soort nonchalance. Het fladdert net zo heen en weer als het figuurlijke vogeltje, maar wel met een doel.

Op dat vlak mist het met z'n luchtige toon wel wat stootkracht. Het is soms zo vrijblijvend dat het bijna ongrijpbaar wordt, maar To's regie strijkt de meeste plooien glad. Zo staan personages niet bol van inhoud, maar voorziet hij ze vooral met uitstraling. Kelly Lin wordt een klassieke schoonheid wanneer haar lippenstift op een rokende sigaret blijft plakken.

De scène waarbij de zakkenrollers voor het eerst aan de slag gaan, heeft zo'n natuurlijke flow dat je je te midden van de actie waant. Het scoort hier en daar wel een grijns, maar het zijn dat soort specifieke momenten, wanneer To z'n visuele kunsten met verve etaleert, die me het meest aanspreken. Dan is het dus kwijlen wanneer de kletterende regen de paraplu's raakt.

Goeie genade, deze zag ik dus echt niet aankomen. Een gestileerde To, dat kon niet misgaan. De stilering bevalt me wel, maar had van To niet zo'n flauw niemandalletje verwacht. Ook de zeer speelse tenenkrommende score maakt het geheel er niet beter op.

To verspeelt hiermee nogal zijn talent voor de misdaadfilm, en ook dat had ik hier verwacht. Dat was echt een prima mix geweest met de visuele flair die Man Jeuk bezit. Ik ben een groot liefhebber van stijl boven inhoud maar als de inhoud zo kinderlijke flauwe niet leuke lolligheden bevatten wordt het wel een heel pijnlijk verhaal. De paraplu scene is dan weer zeer de moeite waard.

dat wordt het dan ook, want een LOTR marathon lijkt sneller voorbij te gaan dan deze 80 minuten. Lastig uit te zitten, ondanks de uitstekende gestileerde vorm. Dan moet je er toch wel echt niets van bakken. Tegenvaller.

Vanwege de parapluprotesten in Hongkong kreeg ik spontaan zin om deze film weer eens te herzien.

De vorige keer bekeek ik deze film met enige spanning. De hoofdrolspelers zijn immers zakkenrollers, en vaak draait criminaliteit in films uit op veel drama. Maar nee, het bleek een ontzettend luchtig filmpje te zijn. Dit zat nog in mijn achterhoofd bij de herziening, waardoor ik nu helemaal onbevangen de film kon zien.

En dat valt nog steeds niet tegen. De beelden zijn erg mooi gestileerd, maar de muziek is vooral de grootste kracht van de film. Heerlijk sfeervol jazzy bij de opening met de spreeuw, waarbij de muziek af en toe synchroon loopt met wat er op beeld gebeurt, zoals in de vroege Disney films veelvuldig werd gedaan. Verder bijzonder opwindend bij de scène met de ballon in de lift. En af en toe zit er een vleugje traditionele Chinees bij. Ik ben geneigd om bij veel films de muziek als het belangrijkste sfeeringrediënt te zien, hier is dat zeker in versterkte mate het geval.

De eindscène met de paraplu's blijft fantastisch. Erg origineel om zo een wedstrijd wie het beste kan zakkenrollen uit te beelden, en ook erg mooi uitgevoerd. Mijn favoriete martial arts films bevatten eerder ballet dan geweld, en hoewel dit geen martial arts film is, kan over deze scène eenzelfde iets gezegd worden: een prachtig waterballet.

Verder een aardig en luchtig verhaaltje. Het gaat niet al te diep, maar dat hoeft helemaal niet. Sterker nog, voor mijn gevoel had het deze film juist verzwakt als er meer drama in had gezeten. Het is volgens mij stukken moeilijker om een geslaagde feelgood film te maken dan een zwaar drama, maar To slaagt daar met vlag en wimpel in. De 4,5* blijven in ieder geval stevig staan.

Ik kan niet zeggen dat ik aan het scherm gekluisterd zat bij het zien van deze misdaadkomedie. Een slap verhaal met bij tijd en wijle een flauwe grap en welgeteld één opvallende scène, die met de paraplus. Ook de beelden van Hongkong waren in vergelijking met andere films niet erg bijzonder. Al met al voortkabbelende middelmatigheid.