Twilight (2008)

Een bekentenis : ook ik als volwassene heb hier met veel plezier naar gekeken. Of geldt dat juist als criterium voor het feit dat ik eigenlijk misschien nooit echt volwassen ben geworden? Hoe dan ook, wat ik hier zie is een film met veel motieven, of misschien moet ik het drijfveren noemen : verliefdheid, romantiek, de suggestie van sex, duisterheid, het verbodene, lichte horror, puberteit, onzekerheid, het raadsel van de antipathie van de Quileutes tegenover de Cullens, en vooral een subtiel maar sterk gevoel van spanning dat de hele film door wordt volgehouden, gebaseerd op het mysterie van de Cullens dat ik ook nog boeiend vond om te volgen toen ik al wist hoe de vork in de steel zat (en wie zou er trouwens überhaupt nog blanco aan deze film beginnen?).
        Voornaamste troeven zijn de uitstekend gespeelde hoofdrollen van twee charismatische en mooie acteurs, zij schuchter, onzeker en somber, hij wispelturig, mysterieus en intens, kortom net echte pubers. De sfeer is realistisch, de muziek heeft een pakkend themaatje (die de editor met opmerkelijk veel zelfbeheersing van de geluidsband aflaat tijdens de eerste kus), de FX zijn vrij goed geïntegreerd (van New moon herinner ik me voornamelijk dat de weerwolven er niet best uitzagen) en zitten leuke details in, zoals de kleur van Edwards ogen die verandert tijdens hun gesprek bij de microscoop, en de lekker ongemakkelijke scènes tussen Edward en Bella in het begin, met als tegenhanger de hilarische scène op het einde waarin Bella’s vader met een biertje tegenover Edward met z’n glaasje water aan tafel zit terwijl ze wachten op Bella die voor prom night de trap zal afdalen.
        Och ja, er zitten ook genoeg campy en/of cheesy scènes in : de ventilator die Bella’s prachtige haren doet opwaaien wanneer ze in het begin naast Edward komt te zitten, Edwards bizarre kuif, Carlisle Cullens dandy-achtige verschijning, de flashback in sepia met de ontmoeting tussen Jacobs Quileut-voorouders en de Cullens (in jachtkleding?!), Edward die met Bella praat terwijl hij plotseling als een uil op een tak zit, de baseballwedstrijd, en de twee groepen vampiers die als een stel Sumo-worstelaars tegenover elkaar hurken. En het conflict met de drie (of twee) “carnivore” vampieren is wat minder interessant, hoewel Cam Gigandet als James lekker onaangenaam is, maar dat doet allemaal niets af aan de charme van deze film, die ook voor kijkers in een andere dan de puberleeftijd intrigerend is.
        Herinnert iemand zich nog die fotostrip die op internet circuleerde ten tijde van de bijtacties van zekere Zuidamerikaanse spits tegenover Bakkal, Ivanovic en Chiellini? Bella: "You're fast, pale and you bite people. I know what you are." Edward: "Say it." Bella: "Luis Suarez!"

10 jaar geleden een hype, maar ik denk wel dat we kunnen stellen dat dit nooit in de buurt is gekomen qua impact zoals Harry Potter dat wel deed. Nu speelt denk ik mee dat deze Twilight een veel beperktere doelgroep heeft uiteindelijk en daar behoor ik niet toe. Dat zal deels ermee te maken dat de film me weinig kon boeien, maar eerlijk gezegd: het is een zwakke film. De film is vooral kil en doods. In het kader van het thema nog wel passend, maar niet wat men voor ogen had lijkt me. Kijk hoe een Stewart ook staat te acteren. Ze lepelt haar zinnetjes op, maar staat stil in beeld. Er zit helemaal niets in dat doet denken aan acteren, laat staan je inleven. Verhaal is weinig interessant en de uitwerking dus erg matig waardoor de liefde, het centrale punt, nooit gaat bloeien en tot leven komt. Dan zijn 2 uren er best veel.

Verder qua regie wel aardig nog. Aardig sfeertje, visueel best oké met een fijne blauwe waas en mooi diep zwart, dromerige sfeer met soms lekkere gitaarmuziek weggemixt op de achtergrond en een behoorlijke soundtrack die gewoon eindigt met 15 Step van Radiohead. Een enkele scène is ook best leuk, zoals dat honkballen of tijdens Claire de Lune. En hoe matig ook, de film kijkt vanaf een luie bank nog enigszins aardig weg. 2,0*.

Grappig hier te lezen dat zoveel lui die eigenlijk niet tot de doelgroep horen toch nieuwsgierig werden en ik behoor daar ook toe. Ik hoorde een tijd terug van een macho dat hij het best een leuke film vond en dat intrigeerde me toch wel. Natuurlijk bevat de film de te verwachten bakvissenromantiek maar het wordt niet te dramatisch of emo en het blijft eigenlijk een vrij luchtige film die lekker wegkijkt. De soundtrack was niet mijn ding en leek vooral een excuus om wat pop rock liedjes te pluggen. Ik kan me kritiek herinneren destijds dat het allemaal zo braaf blijft, geen seks, tedere kusjes, maar dat is misschien juist de charme want Edward is ook ouderwets. Ik ben zeker geen groot fan van Kristen Stewart maar ze doet het in deze film in ieder geval prima. Dan nog de make-up...tsja, Bella ziet er uit alsof ze 3 nachten wakker heeft gelegen in een vrieskist, Edward alsof zijn haar 3 dagen lang gefohnt is.

Als het gaat om perikelen op de middelbare school dan komt het allemaal wel erg zorgeloos over, niemand die getreiterd wordt, directe acceptatie en zelfs populariteit van Stewart, iedere jongen valt meteen als een blok voor haar....dat is een te hoog Mary Sue gehalte.

Het had makkelijk een tv productie kunnen zijn, een serie ala Buffy. Zeker geen film om in de bios te kijken of vaker te herkijken maar een onderhoudend niemendalletje. En toch beter dan Near Dark dat een beetje het omgekeerde verhaal bevat: jongen wordt verliefd op vampiermeisje.

Zeer eigenaardig.

Ik had al een idee waarom er een hele berg parodieën op deze film zijn gemaakt. Maar na al die parodieën kijken wilde ik eigenlijk eens zien of de film zelf ook echt zo slecht is als dat de parodieën het publiek laten geloven, en eigenlijk zitten ze er wel dichtbij.

Wat er direct opvalt is Stewart. Het is niet dat ze zo'n slecht actrice is in het algemeen, maar met de gezichtsuitdrukkingen is het echt helemaal niks met haar. Alsof ze zojuist bedorven voedsel heeft gegeten. Pattinson is ook al vreemd, maar kijkt alsof hij juist van het voedsel heeft genoten.

De omgeving is wel mooi vormgegeven, de bossen zijn bijvoorbeeld erg sfeervol en de honkbal game van de vampiers was best leuk. Jammer dat hij maar zoiets van 2 minuten duurt. Het highschool genre ligt me vaak ook wel goed, dus saai was het allemaal niet.

Ik snap alleen niet waarom deze film zo'n enorme fanbase heeft en zo bekend is. De romantiek was zo weird en overdreven voor mij dat ik me alleen maar ongemakkelijk kon voelen. Alsof we op een andere wereld zaten, zo vreemd is het. Daarbuiten is de "aantrekkingskracht" van het duo het meest komische aan de film.

Ook jammer dat de vampiers zo houterig bewegen. Als ze zogenaamd moeten "versnellen" ziet het er zo lui uit. Wat effecten in een versneld kunstje en voila, de vampier is geboren hier. Eerste deel was nog wel prima eigenlijk, voor dat al die romantiek nonsense begon, maar het tweede deel is ook niet beter. De spanning bijvoorbeeld werkt gewoon absoluut niet.

Misschien ooit nog wel eens de vervolgen kijken, maar als ik dit zo zie, laat ik het er waarschijnlijk bij.

Twilight op Netflix.

Tsja, je zal maar met de griep thuis zitten en niks te zien behalve Netflix, en het enige daarop is... de Twilight serie. Vanzelf indertijd al een glimps van opgevangen, maar deel 1 was toen echt al genoeg om door te hebben dat het bepaald mijn ding niet was - net als de meeste copycat navolging die deze serie daarna nog eens kreeg. Of wellicht begon het al met Harry Potter, en is dit al een copycat poging om een slaatje te slaan uit de plotselinge populariteit van het geschreven woord met een film erbij om het wat lucratiever te maken.

En dan moet ik toch wel even terug in de tijd - zoals ik deze film toen gezien heb was me daarvan bijgebleven dat ik het op zich wel een vrij frisse en nieuwe benadering van het high-school genre vond, en dat vooral het bakvissig kwezelig verlangende erin me tegenstond. Wellicht doordat ik dat nog in mijn hoofd had viel me dat deze keer niet op - maar vooral dat Kristen Stewart er maar zo moeizaam bijloopt en haar acteren zo flauw en mat is. Ondertussen, toch alweer 12 jaar later, heeft ze het toch wat makkelijke mainstream genre achter zich gelaten en een heel aantal mooie rollen in veel kleinere films gespeeld - een naam geworden die niet misstaat in een filmhuis. Daarmee vergeet je dan dat ze ook ooit eens ergens begonnen is - maar dan nog, even terugzoekend, het was toch ook bepaald haar eerste rol niet.

Veel erger wordt het dan als de jongens er bij komen. Wellicht dat ik daar al helemaal buiten de doelgroep van zoete koek etende bakvissen val en het daarmee uberhaupt niet aan mij is om te begrijpen... maar amai, wat een onwerkelijk lelijke koppen hebben Pattinson en Lautner hier, met een beetje hulp van de grime. En erger nog, wat een moeizame vervelende karakters krijgen ze te spelen. Toch niet echt te begrijpen dat zo'n Bella daar dan ademnood van krijgt. En dan Anna Kendrick nog - het lijkt er nog het meeste op dat ze gecast was als de cliche vriendin, maar er in de verwarring niet meer aan gedacht is dat ze ook iets te doen moest hebben. Beeldvulling zonder inhoud.

Daarmee ook de opmaat naar het grootste issue van de film - het verhaal. Het vampieren en weerwolf genre is een eerbiedwaardig en serieus iets, met een heleboel geschreven en ongeschreven regels die niet zomaar even ongestraft genegeerd kunnen worden. Een daarvan, en wellicht de belangrijkste, is dat het niet echt de bedoeling is om er iets al te serieus van te maken, het moet leuk blijven - en daarin faalt deze vertelling en daarmee ook de film jammerlijk. En een andere is dat er wel een zekere mate van geloofwaardigheid nodig is - even los van de onlogica van het vampierendom zelf al dan. En ook daar verdient dit geval 0 van de 10 punten. En wat er dan overblijft? dat is dat de auto van Bella belangrijker is dan de uitdieping van haar karakter, en dat het hebben van een vriendje belangrijker is dan het hebben van datzelfde karakter. Style over substance, gevoel zonder poezie, empathie door osmose. Of wellicht beter uitgelegd: ik hoor gewoon echt niet bij de doelgroep.

Kortom, met frisse moed door naar deel twee!

Eigenaardige mysteryfilm over de romance tussen sterveling Bella Swan en vampier Edward Cullen. Cinematografie: binnenscѐnes bij Bella thuis, Edward's huis en op school, verder buitenscѐnes voor de school en in het bos. Vrij duistere beelden in het woud met mist. Spannende soms onheilspellende muziek, aan het einde romantisch. Cast: wel goed gespeeld, helaas komt Bella wel een beetje stijfjes over. Special effects m.i. wel beetje overdreven......

Plot: Bella verhuist van haar moeder naar haar vader. Op de nieuwe school leert ze de familie Cullen kennen. Ze wordt verliefd op zoon Edward. Gaandeweg komt ze achter het duistere geheim van de familie. Moet ze vluchten of meegaan?

Opmerkelijke uitspraken:

'Maar jij met jouw geur, je bent een drug voor me. Mijn eigen, persoonlijke soort heroïne'.

'Ik denk zelden aan m'n eigen dood. Maar doodgaan in plaats van een geliefde, lijkt me een mooie dood'.

Phantasy is niet mijn favoriete filmgenre, maar stel...... Als ik mij probeer te verplaatsen in Bella, wat zou ik dan doen: hard wegrennen, blijven, ook vampier worden? Leuk om over te filosoferen....... Ik ben wel nieuwsgierig naar het vervolg!

Opnieuw bekeken, en toch iets minder overtuigd nu.

Is een leuke familiefilm, vooral voor romantische zielen.

Heb me er nu ook weer niet met verveeld, maar had toch wel iets beter gekund.

De film blijft een leuke film om te zien. Ja de film is niet super sterk maar toch blijft het ooit fijn om naar zo een film te kijken. Als je echt goed het verhaal wilt weten raad ik aan om het boek te gaan lezen.

Bekijk hier mijn volledige beoordeling: Review Twilight

In de eerste van de vijf Twilight-films die gebaseerd zijn op de boeken van Stephenie Meyer, keert Bella Swan [Kristen Stwart] terug naar nieuwe haar geboorteplaats Forks in Washington om in te te trekken bij haar vader [Billy Burke]. Ondanks haar sombere karakters maakt ze vriendinnen op haar nieuwe school en springt een vonk over tussen haar en Edward Cullen [Robert Pattinson], de schoolhunk wiens familie echter een duister geheim verbergt. Taylor Lautner draaft eventje op als Jacob Black, een vriend uit Bella’s peutertijd die in de latere films een belangrijke rol zal spelen. Heel spannend is deze ultra-conservatieve metafoor voor seksualiteit bepaald niet, maar het was bleek een springplank voor Stewart, Pattinson en Anna Kendrick (als schoolvriendin Jessica), die zouden uitgroeien tot topacteurs van hun generatie. Afgewezen door het gros van de filmliefhebbers, maar de (veelal vrouwelijke) tienerfans van het boek liepen hier massaal warm voor. Vervolg: Twilight: New Moon.

Super leuk echt ik zat er helemaal tot het einde in.

Alleen het einde was een beetje stom met victoria