Roma, Città Aperta (1945)

We hebben dus blijkbaar allemaal een dvd met hetzelfde euvel....

Hopeloos...

Echt een mooi document, deze film. De decors en de mensen zijn echt en dat zie je er aan af! Dat is hèt grote voordeel van de films uit die tijd die zich in die tijd afspelen: de decors zijn echt en men kon filmen waar men wilde. Tegenwoordig ogen de decors vaak als museumstukken (met bijvoorbeeld volledig gave koffiemokken en kozijnen strak in de verf. Nou, mijn koffiemokken zijn flink gebutst en die in de films van die tijd ook!). En als men al buiten filmt is het altijd op streng gedefinieerde plaatsen met oldtimers met chauffeurs die duidelijk geen acteertalent hebben!

Magnani, die ik altijd wel een wat eng Italiaans viswijf vond, is hier zeer sensueel en haar dood in de film kwam voor mij volledig onverwacht. De film bevat daarnaast zeer subtiele stukjes humor, die het geheel des te realistischer maken. Voorbeeld is de scène waarin de priester even in de antiekhandel moet blijven wachten. Hij ziet San Rocco naast een beeld van een blote vrouw staan, draait de vrouw om, ziet dat San Rocco nu naar een omvangrijke bilpartij staart en draait vervolgens San Rocco om! Toch even lachen!

Qua verhaal/plot vind ik deze film iets minder dan neorealistische navolgers als Sciusca, Umberto D., La Terra Trema en Ladri di Biciclette, maar deze verdient credits voor de omstandigheden waaronder de film is geschoten. Met nadruk op het laatste woord.

Roberto Rosselini maakt met deze debutfilm een behoorlijke indruk op me. Wist ik niet precies wat ik moest met zijn episode in Ro.Go.Pa.G. was Roma, Città Aperta ronduit indrukwekkend. De film bevat een zeer degelijke sfeerschepping en minstens twee waanzinnig indrukwekkende scenes. Anna Magnani is, zoals gewoonlijk briljant in haar rol en de priester is minstens interessant. Erg goed stukje neo-realisme. Roma, Città Aperta is een erg goede film.

Mooie film deze eerste film van Roberto Rosselini. Op de een of andere manier vind ik Italiaanse films uit het Neo-realisme tijdperk vaak boeiend en bij deze film is dat gelukkig ook het geval. Roma, Città Aperta is van begin tot einde boeiend en bevat mooie beelden en sterk acteerwerk. Maria Michi vond ik een sterke rol spelen, maar het meest onder de indruk was ik van Aldo Fabrizi, die niet alleen zeer sterk speelt, maar ook zijn personage de zich sterk verzettende priester is erg fijn om te volgen. Wat me trouwens altijd opvalt aan die Italiaanse vrouwen is dat ze vaak zo’n schelle harde stem hebben en die ook regelmatig gebruiken. Op zich niet storend, maar het viel me gewoon op.

Het tempo van de film is niet hoog, maar dat is niet erg omdat de dialogen en het verhaal boeiend genoeg is. Gelukkig ben ik het Engels en ook het Duits wel goed machtig, want de ondertiteling liet het af en toe nog wel eens afweten. Uiteindelijk slaagt de film erin om in het laatste halfuur emoties op te roepen bij mij, doordat de uiteindelijke afloop best ontroerend is. De scène, waarin de Duitsers ruzie met elkaar krijgen, omdat ze dronken zijn en eentje denkt dat ze zullen verliezen is trouwens meesterlijk.

4,0*

Beetje tegenvallend.

Met name het eerste halfuur is erg mooi en sfeervol, met een hoop details uit het oorlogsleven en fijn acteerwerk van bvb Magnani.

Daarna, als zeg maar echt het verhaal los komt, begint het allemaal snel minder te worden. Dat verzetsverhaaltje is nogal rommelig, iets wat ik toch niet verwacht bij Rosselini. Leek net of er bepaalde cruciale scenes uit zijn geknipt. En zoals hugohei hierboven al zegt is het goed vs kwaad wel erg nadrukkelijk.

Ik had er nooit bij stilgestaan dat het Italiaanse neorealisme ook prima toegepast kan worden op een Tweede Wereldoorlog-setting. De filmstroming laat het echte leven zien, is ruw en een en al sentimenteel. Daarvoor leent zich zo'n plot als die van Roma, Città Aperta wel. In het begin vond ik het nog een beetje aftastend, maar na een tijdje is het hartverscheurend. Goeie film dus met mooie rollen voor Magnani en Aldo Fabrizio als priester

Een Citta Aperta of Open City is een stad waarvan de cultuurhistorische waarde zo hoog wordt geacht dat de strijdende partijen afspreken deze niet te zullen verwoesten met oorlogsgeweld. Dat is verrassend nobel van de Teutoonse horden en Italiaanse zwarthemden. Kom daar eens om bij die baardapen van IS. Roberto Rossellini gebruikte het desolate maar nog redelijk ongeschonden Rome als decor voor een rauw en bij tijden schokkend (de martelscenes!) neorealistisch drama. Dat moet hard zijn aangekomen in de bioscopen van 1945. Moeiteloos in twee delen online te bekijken.

Dode Klassieker.

Open City is zo'n film die in héél wat lijsten terugkomt, maar eigenlijk altijd in een bijrol. Het is een film die weinig mindshare heeft, getuige ook het relatief lage aantal stemmen én amper een half bladje commentaren.

Meteen ook m'n eerste Rossellini. Niet verwacht dat het onder het Italiaanse neo-realisme zou vallen, dacht dat die periode net wat later was. Na een kwartiertje was het echter al duidelijk dat deze film daar dan allicht een vroege voorloper van was.

De nadruk ligt op het drama en de personages. Vond het drama echter extreem zwart/wit en de personages bijna allemaal onuitstaanbaar. Voor iemand die toch vooral van wat trager en zwijgzamer, soberder drama houdt is dit een best zware pil, want veel schel lawaai en grootse emoties. Eén van de redenen waarom de Italiaanse cinema mij niet echt trekt.

Na een half uur had ik eigenlijk nog geen enkele band met één van de personages, de grootste tranentrekscenes lieten mij dan ook volledig koud. Visueel vond ik het weinig opvallend en ondanks dat het maar een 100-tal minuten duurt, was mijn geduld zo halverwege helemaal op. Het tweede deel was dan ook een stevige martelgang.

0.5*

Goeie film waarin een verzetsstrijder op de vlucht voor de nazi's hulp krijgt van een priester. Realistisch in beeld gebracht. Opgenomen in het naoorlogse Rome en vanuit historisch oogpunt zeker interessant te noemen. De film komt wellicht wat moeizaam op gang en de beste scenes zitten dan ook in de tweede helft. Destijds zal de film uiteraard meer indruk hebben gemaakt vanwege de urgentie. Net geen 4.0 sterren.

Al een jaar of vijfentwintig wist ik van het bestaan van deze film, maar enkel dat deze omschreven wordt als een baanbrekend neo-realistisch werk van Roberto Rossellini. Ik had mij ergens aan een soort Ladri di Biciclette verwacht, een soort intimistisch sociaal portret, maar het blijkt te gaan om een harde, gitzwarte oorlogsfilm. Eéntje zonder CGI en mét een script, zoals dat in die jaren wel meer de gewoonte was.

Het gaat om de strijd van een stad en haar inwoners - de verzetslui - tegen de nazi’s en de fascisten die de plak zwaaien over Rome. En alles wat een mens menselijk maakt, komt daarbij langs; liefde, verraad, moed, lafheid, …
De film werd geschoten onmiddellijk na het beëindigen van WO II en je voelt als kijker als het ware de paranoia en bedrukte oorlogssfeer vanuit een pas bevrijde stad nog als een wolk boven de film hangen.
Geen happy end in deze film maar de rauwe werkelijkheid, gebaseerd op ware feiten omtrent zowel de moord op de priester als de kinderen in het verzet. Na een spannende start volgt vrij veel dialoog, waarbij ik toch even het gevoel had in een film noir te zijn terechtgekomen met alle aanwezige in’s en out’s.
Het keerpunt van de film is ongetwijfeld het afvoeren van Francesco Grandjacquet en de moord op Anna Magnani door de fascisten (wat me een koude rilling heeft bezorgd). Nadien gaat het crescendo (om dan maar een Italiaanse term te gebruiken) met fysiek en psychisch geweld tot het bittere einde toe. Alle Italiaanse hoofdrolspelers gaan ten onder, het zijn de overlevende kinderen die in de eindshots nog de hoop levend moeten houden.


Sobere maar krachtige regie en fotografie van Roberto Rosselini en zijn team met een soms semi-docu karakter (al of niet bewust door een bij momenten licht schokkende camera), ondersteund door een prima score van Renzo Rossellini. Ook Fellini heeft een steentje bijgedragen in het uitschrijven van de dialogen. De acteurs (professionelen en niet-professionelen) zijn prima op dreef in dit drama. Wat mij betreft één van de meest authentieke en urgente films van die tijd.

Italiaans neorealisme en zelden zo'n sfeervolle, intense benadering van het menselijk leed in kringen van verzet tegen het nazi-bewind gezien.

Een heel duister en keihard beeld trouwens van het Duitse bewind en collaboratie in het mistroostig Rome.

Mooie maar uiterst sobere beeldvorming en indrukmakende vertolkingen waaronder vooral te citeren valt deze van Valdo Fabrizi als de priester en natuurlijk Anna Magnani, deze keer niet de hoofdrol, maar welke kracht gaat er uit van die korte scène waarin ze wanhopig de opgepakte Francesco achterna holt.

Na het bekijken van deze film vraag ik mij toch af waar die zijn status aan te danken heeft. Hoewel het knap is om al in 1945 een film over dit onderwerp uit te brengen, is het verder weinig overtuigend. Het eerste half uur valt nog wel goed te doen. Gaandeweg wordt het echter nogal rommelig. Het lijkt alsof er hier en daar (behoorlijk) in geknipt is. Het verhaal loopt in ieder geval niet overal even lekker. Verder ontbreekt het aan echt interessante personages en blijft het allemaal nogal vlak. De eindscène dient ongetwijfeld veel indruk te maken, maar ik was op dat moment mijn interesse in het verhaal en de personages al grotendeels verloren.

Bij deze mijn eerste Rossellini en het is wel een geslaagde kennismaking geworden. De film ziet er in de eerste plaats erg mooi uit en met de oorlog die net ten einde was, voelt het allemaal erg echt aan.

Het begin kent wel een vrij laag tempo, maar de film wist me wel een paar keer bij de keel te grijpen. De dood van Pina nadat ze achter Francesco rent die wordt weggevoerd, komt erg onverwachts en wist me wel stevig te raken. Ze was nog vol verlangen naar haar huwelijk en haar dood onderstreept nog eens het erg rauwe karakter van de film.

Het tweede deel wordt zelfs best spannend wanneer de Nazi’s Manfredi en Don Pietro weten op te pakken. De folterscène hakt er ook stevig in, net zoals de executie van Don Pietro met de kinderen die toekijken. Veel hoop geeft de film dus niet en het rauwe en authentieke karakter van de film wist me wel te bekoren.

Goede kennismaking met Rossellini en ben benieuwd naar de rest.

3.5*