Two Lovers (2008)

3e samenwerking intussen al met Phoenix.

Ze leveren over het algemeen toch fatsoendelijk werk af.

Ben benieuwd wat dit gaat worden!

hmm ja dat viel mij net ook al op, ik denk dat het wel aardig wat word

heb net We Own the Night gezien en die was zekers wel mooi

Intussen komt er ook al weer een nieuwe film van hem, volgens imdb speelt Pitt daar in

Poe, wat een vreemde film. De keuzes van Phoenix zijn personage zijn ronduit vreemd en onvoorspelbaar door de film heen, hoewel het verhaal zelf ernstig clichématig is. Aan het begein leek dit een soort romantiscge komedie (met veel plaatsvervangende schaamte), maar uiteindelijk is het een romantisch drama. Two Lovers is zo'n film waar één persoon verliefd wordt op twee vrouwen en natuurlijk de foute keuze maakt tussenbeide. Daar tussendoor wat familiegeneuzel, maar weinig noemenswaardige gebeurtenissen. James Gray daarentegen heeft van regisseren wel kaas gegeten (zie ook We Own the Night), maar ik wil wel eens zien wat hij met een goed script kan. Als scenarist faalt hij wederom.

Hopelijk trouwens niet de laatste film met Phoenix, in dat geval zou hij zijn acteercarriere met een sisser laten eindigen.

Joaquin Phoenix legt veel treurnis in zijn laatste rol

De film Two lovers is acteur Joaquin Phoenix te veel geworden. Phoenix gaat dermate diep als hij in de huid van een personage kruipt - de vertolking van Johnny Cash bezorgde hem een pillenverslaving - dat hij lange tijd na de opnamen nog van slag is. De dertiger Leonard, die Phoenix in deze film speelt, heeft een grote vlaag treurigheid om zich heen hangen en regisseur James Gray heeft zoveel van Phoenix gevraagd, dat hij stopt met acteren.

Gelukkig is zijn laatste een goede, waardige afsluiter - als hij al definitief stopt; ik moet het nog zien. Het verhaal is niet bijster origineel, maar de kracht zit in de uitwerking, zowel van de regisseur als van de acteurs. Daarbij overklast Phoenix met gemak tegenspelers Gwyneth Paltrow en Vinessa Shaw. Zijn personage is dan ook de meest dankbare van de drie.

Leonard woont weer bij zijn ouders nadat zijn verloving op een dramatische wijze is beëindigd. Zijn ouders hebben het beste met hem voor - hij verdient zijn geld in vaders wassalon - maar het ouderlijk huis is ook te verstikkend voor hem. De joodse pa en ma proberen Leonard te koppelen aan Sandra (Vinessa Shaw), maar hij lonkt naar de knappe buurvrouw Michelle (Gwyneth Paltrow). Die buurvrouw is een avontuurlijker keuze, maar voor de kwetsbare Leonard ook gevaarlijker. Soepeltjes sluiten de twee vriendschap, ondanks hun duidelijk verschillende milieus, maar uiteindelijk houdt Michelle nauwelijks rekening met Leonards gevoelens.

Vanaf minuut een is de treurnis in Phoenix' ogen te zien. Het is ongelooflijk hoe hij deze wat zielige jongen neerzet. Gelukkig is Leonard niet alleen maar een zielepiet. In zijn relatie met beide vrouwen blijkt hij ook liefhebbend en bij de wildebras Michelle houdt hij zich opvallend genoeg behoorlijk overeind. Zijn eigenwaarde krijgt een flinke boost van de relatie met het buurmeisje, al wordt dat later flink afgestraft. Leonard is een dolende dertiger die alles uitprobeert en zijn opties openhoudt. Helaas loopt hij daarbij het risico nog meer door het leven gehavend te worden.

Phoenix geeft Leonard waanzinnig goed vorm, James Gray zet het gehele verhaal mooi neer. De acteurs zijn goed gekozen, de sfeer is prachtig neergezet (neem alleen al de kleuren in het ouderlijk huis). Mooie bijrol is gegund aan Isabella Rossellini die Leonards moeder speelt. Zij speelt afwisselend een beknottende moeder die te zorgend is en een moeder die haar kind het beste gunt. Zij is in enkele scènes beter in staat de moeder vorm te geven dan haar tegenspeler als vader.

Eén man, twee vrouwen, heel verrassend is het dilemma niet. Aan Leonard is de keus voor het avontuur of voor de traditie. Maar de manier waarop het verhaal is verteld en waarop de personages zijn vormgegeven maken van Two lovers een diepgaand drama. Vanaf het begin, als Leonard afdruipt na een mislukte zelfmoordpoging, weet je al: dit drama zal niet lichtvoetig zijn. Dit gaat niet goedkomen.

Met een redelijk zware kater van het oudejaarsfeest ben ik gisterenavond deze film gaan zien. Met hoofdpijn, buikpijn en een doodsmoe lichaam ben ik meestal een niet zo genietbare partij. Zwaar vloekend deelde ik mijn ergernissen over Metropolis, diens werkkrachten en bezoekers dan ook weer mee aan mijn vriendin. Die bovendien Australia wou gaan zien, ik moest daar echter niets van weten en wou enkel deze film zien. Want het was tenslotte de nieuwe van de regisseur van We own the Night & Joaquin Phoenix speelde hier weer in mee!

Hoewel ik dus redelijk slecht gezind was, heb ik heel hard genoten van deze prent. Gray vertelt op rustige wijze het aangrijpende verhaal van Leonard. Wat resulteert in een zeer charmante film. Phoenix acteert geweldig en speelt inderdaad iedereen weg. Hij weet elke scène opnieuw overtuigend over te komen en zet zijn personage zeer geloofwaardig neer. In combinatie met het regiewerk van Gray - dichte camera, trage scènes waar volledig gefocust wordt op de personages & 'menselijke' dialogen - wordt hierdoor het personage van Phoenix inleefbaar. Hij lijkt het witte doek te overstijgen en creëert een zeer voelbare & emotionele spanning.

Doch bevat de film evengoed verschillende minpuntjes. Naast Phoenix verbleken alle andere acteerprestaties, met misschien als enige uitzondering het moederfiguur. Deze wist bij mij zo'n ergernis op te wekken dat ze het vermelden ook wel waard is. Het verhaal is bovendien her en der redelijk voorspelbaar en is op zich niet zo bijster origineel. Ik ben dan ook net als Prudh eens benieuwd naar wat Gray zou kunnen doen met een goed script. Wat ik ook jammer vond was dat ik iets miste bij de soundtrack & geluidseffecten. In We own The night speelde hij hier af en toe zeer overtuigend mee, wat ik ongelooflijk sterk vond. Ik begrijp dat het bij dit verhaal misschien niet even passend is, hoewel mits juiste context (bvb seksscène) dit dan weer voor een meerwaarde kan zorgen.

Samenvattend, als eerste film voor mij in 2009 lijkt het een goed filmjaar te worden. Ik wacht vol spanning op een volgende film van Gray, waar hij hopelijk tenvolle kan gaan. Jammer genoeg zal dat zonder Phoenix zijn.

Potverdorie mooie film. Het plot klinkt erg banaal, maar de uitvoering is erg goed, bij momenten zelfs groots. Om te beginnen zijn de acteerprestaties allemaal van topniveau. Phoenix schittert als kwetsbare en makkelijk manipuleerbare zielepoot die wordt verstikt door zijn omgeving (zijn ouders - een en al goede bedoeling - op kop). Paltrow verrast met een erg sterke vertolking van een extreem onzekere famme fatale (nooit gedacht dat zij het in zich had). Maar ook Isabella Rossellini en Vinessa Shaw spelen ijzersterk. Gooi daar dan nog eens de prachtige fotografie (goed gekozen camerastandpunten, reacties van de personages erg knap geregistreerd met close-ups,...), enkele goedgekozen locaties, een mooie melancholische sfeer, en een passende soundtrack tegenaan. Nu al een van de betere films van het jaar 2009.

Ondanks de titel was dit voor mij helemaal geen melig gedoe van gemiddelde kwaliteit, maar net een zeer mooi romantisch drama. Alles leek wel te kloppen aan deze film, de personages kregen genoeg diepgang (wat vaak niet het geval is met zo'n films) en ik had nooit schrik dat het wat de stroperige toer op ging. Zou het misschien niet gewoon Phoenix kunnen zijn die z'n rol o-zo naturel speelt? Man, wat kan die man acteren! Ik wist helemaal niet dat hij ging stoppen, damn =(

4*

Lang geleden dat ik nog zo volledig voldaan een bioscoop verlaten heb.
Phoenix is werkelijk fe-no-menaal. Hij speelt de rare kwast zeker raar genoeg, maar met toch genoeg normale kantjes eraan, dat je niet echt vat op 'm krijgt. De meisjes waartussen zijn twijfels gaan zijn zeker goed tegen elkaar uit gecast, want voor beiden is (heel) veel te zeggen. Je zal maar moeten kiezen.

Paltrow is heel geloofwaardig als het meisje dat zelf-best-wel-weet-dat-ze-fout-bezig-is, maar toch haar ondergang tegemoet schijnt te gaan. Ik merk ook wel dat Paltrow bij veel vrouwen weinig krediet krijgt omdat ze blijkbaar net iets te mooi is. Hier bewijst ze alvast dat ze best wel goed kan acteren.

Vinessa Shaw is niet zozeer mat, dat is eerder haar wat brave personage. Zijzelf is een regelrechte verschijning (en wat heeft de make-up een fantastische job gedaan hier, zeg). In feite een beetje té mooi om waar te zijn, want laten we wel wezen: Leonard blijft wel een beetje een weirdo.

Maar in deze film nemen we het er ook allemaal graag bij (ook het happy end dat eigenlijk geen echt happy end is, maar waarschijnlijk wel in een happy end zal uitlopen: zij is ten slotte voor hem, wat hij voor Paltrow wou zijn) Heerlijke film en vooral: GEEF PHOENIX DIE OSCAR. Nooit iemand zo waarachtig verliefd zien kijken in een film.

M'n derde film van deze regisseur na The Yards en We Own The Night en opnieuw weet James Gray te overtuigen met een prent die baadt in melancholie. De beeldtaal is wederom somber en de personages tragisch, kortom een Gray pur sang.

En hoewel ik een groot liefhebber ben van misdaadfilms, is dit romantisch drama waarschijnlijk z'n beste die ik al heb gezien. Het verhaal wordt zeer rustig en sober verteld, en kruipt zo langzaam onder je huid, waardoor de tristesse van Leonard je tot op het bot raakt. De manier waarop Joaquin Phoenix gestalte geeft aan deze beschadigde ziel is niets minder dan fenomenaal, hoewel je aanvankelijk vreest dat ie een typetje aan het neerzetten is. Niks is echter minder waar en het is dan ook vreemd dat Phoenix schromelijk over het hoofd werd gezien door de oscar-jury.

De rest van de cast is van hetzelfde torenhoge niveau, waarbij de fabelachtige Gwyneth Paltrow als femme fatale naast het hart van Leonard ook dat van de kijker genadeloos breekt. De onbereikbare vrouw werd nog maar zelden zo pijnlijk herkenbaar op pellicule vastgelegd. Ook Vinessa Shaw is erg innemend als "tweede" geliefde.

Niet altijd even makkelijk om naar te kijken, maar toch een bloedmooie tragedie die dankzij de goeie acteurs wel eens tot de beste van het nieuwe filmjaar zou kunnen gaan behoren.

Precies, ik vreesde ook even hetzelfde, maar af en toe is Leonard best scherp en bij de pinken en dat geeft de nodige extra dimensie aan zijn karakter.

De scène in de disco vond ik trouwens een van de meest geloofwaardige ooit op dat vlak. Meestal gaat het om wat flauw fakende figuranten waartussen dan heel lauw gedanst wordt. Nu was de place echt aan het swingen en zeker toen op Leonard en Michelle ingezoomd werd, voelde je het knetteren.

Ook de afknapper erna was ook zo typisch. Meesterwerkje.

Echt waar? Ik vond dat juist de slechtste scene uit de hele film. Gray als scenarist faalt er weer schromelijk. Phoenix (L to the E to the O to the NARD ofzoiets, pijnlijk stukje ook...) gedraagt zich de hele film als een sukkel, maar op de dansvloer laat hij ineens de dikste breakmoves zien? Ik viel bijna uit mijn bioscoopstoel van verbazing. Bizar

Vreemd ook dat mensen juist meeleven met het personage van Phoenix. In mijn ogen handelde hij uit puur egoïsme, hij is best een lul dus. Zielig verleden of niet.

Volgens mij wilde Gray met die dansscene eerder een karaktertrek van Leonard naar voren schuiven die we nog niet hadden gezien: als hij zich goed voelt kan hij erg vrolijk en zelfs ronduit extravert zijn (beetje manisch-depressief of borderline persoonlijkheid dus). Eigenlijk is hij op bepaalde vlakken best een normale kerel, hij heeft het gewoon soms moeilijk met zichzelf en wordt door zijn omgeving (de ouders, de joodse gemeenschap) erg beklemd. In die dansscene kan hij dat alles even achter zich laten.

Ik vind het net vreemd dat bij jou het personage Leonard niet de juiste snaar raakt. Hoewel hij af en toe discutabele of zelfs domme keuzes maakt (vanuit een veel te idealistisch beeld van de liefde), vond ik zijn gedrag wel begrijpbaar. Fouten maken is immers menselijk.

Juist geen idealistisch liefdesbeeld. Leonard kan kiezen tussen een degelijk maar oersaai meisje (en daarmee voor de wereld waarin hij inderdaad niet gelukkig wordt), of voor een fris en fruitig meisje dat overduidelijk voor problemen zorgt. Maar kiezen doet hij niet, hij smikkelt heerlijk van twee walletjes. Hij is helemaal niet verliefd op het grijze meisje, maar gebruikt haar lafhartig als back up wanneer het even minder gaat met zijn frisee vriendinnetje. Zijn handelingen charmeren me allerminst, ook al zit hij psychisch in de knoop.

Ik kan je perfect volgen. Ik vond het net leuk dat hij niet zo eendimensionaal voorgesteld werd: niet heel de tijd een nerderige sukkel, maar ook wel zijn grappige kantjes. Zoals wanneer hij geintjes uithaalt met een bediende van de winkel.

Verder is het wel een beetje te nemen of te laten. Als er al iets ongeloofwaardig is, dan is het toch het feit dat twee vrouwen - en wat voor vrouwen! je zal maar moeten kiezen - tegelijkertijd vallen voor een kerel die toch wel een zeer hoog losergehalte heeft. Anderzijds heeft Phoenix misschien toch wel die magnetische aantrekkingskracht. Enfin, het levert een mooi verhaal op dus ik volg wel…

Ook vind ik hem zeker geen egoïst. Hij heeft duidelijk wel gekozen, alleen niets gezegd tegen de andere, dus dat is wel een beetje laf, niet zozeer omdat hij haar 'achter de hand' wil houden, maar gewoon omdat hij de confrontatie niet aankan. Ik denk ook niet dat hij uiteindelijk voor second best gaat. Met de handschoen in het water beseft hij dat wat hij voor Michelle wou zijn, Sandra voor hem wil betekenen. Daar zit op de lange duur veel meer geluk in verscholen dan het avntuur met de wilde Michelle (voor wie hij ook 'second best' is, maar dat kan je haar zelfs moeilijk kwalijk nemen).

Het zal je maar gebeuren, dat je de ring krijgt die eigenlijk voor iemand anders bedoeld was..en dat de gene van je je houd eigenlijk alleen maar bij je is, omdat ie iemand anders niet kon krijgen..

Deze film spookt nu toch al weken door mijn kop. Echt ongelooflijk mooie film; had hem hiervoor 4* gegeven, maar hij verdient eigenlijk echt wel 4.5*. Prachtig geacteerd door Joaquin Phoenix en de rest van de cast , een bloedmooi verhaal en zeker een film die door je hoofd blijft spoken.

4.5*

Nou inderdaad...

een hele mooie film die mij een ongemakkelijk gevoel gaf. goede acteurs en een mooi maar soms vreemd verhaal. soms tegen mijn gevoel in, maar dat maakte hem denk ik zo lekker. ik had het anders aangepakt.... keuzes maken, daar gaat het over, maar was het de goede keuze? ieder zijn eigen gevoel bij deze film denk ik...

4 tje voor het vreemde gevoel achteraf...

oh, maar we worden niet altijd verliefd op de persoon die het beste bij ons past. In de romantische traditie is dat natuurlijk wél zo en overwint de liefde uiteindelijk ook altijd, maar zo is het dus vaak echt niét. En dat is dus vaak ook verre van slecht, wat ik nu weer wel een leuke variatie vind.

Wat mij betreft komt het wel goed met die twee…

Maar een troostprijs blijft ze.

of een 'blessing in disguise'.

Voor Leonard wellicht, maar ik denk niet dat hij dat zelf zo ziet. En Sandra al helemaal niet, mocht ze ooit achter de waarheid komen...

gaan jullie nu een beetje het einde zitten verklappen? niet echt snugger!

... van schaamte hoor

Gevoelige film die bijna in het geheel door Joaquin Phoenix wordt gedragen.

Vrij matige en tegenvallige film, zeker na We Own the Night. Paltrow vond ik erg irritant (niet de eerste keer) en Phoenix kan ik even niet serieus nemen na zijn Letterman verschijning (erg slecht om iemands privéleven bij een filmrol te betrekken, misschien toch maar eens hierzien over een tijdje).

Had ook telkens het idee dat de rollen beter zouden werken voor een wat jongere cast. 2,5*

Official sites for

Two Lovers (2008)

Two Lovers - twoloversmovie.com

Nogal saai en voorspelbaar filmpje waarbij ik nu niet bepaald met de hoofdpersonages kon meevoelen. Nogal loserige typetjes vond ik ze. Ik had iets van; 'Mensen, grow up''. Alleen voor Sandra (Vinessa Shaw) kon ik nog enigszins sympathie opbrengen. De anderen vond ik maar slappe hap.

Neen, geef mij toch maar een relatiedrama zoals "Revolutionary Road". Daar vlogen de vonken er tenminste van af. Dat kon nu niet bepaald van deze film gezegd worden.

Het camerawerk in deze film vond ik overigens dik in orde.

Waardering; 3,0*