Two Lovers (2008)

Poe, wat een vreemde film. De keuzes van Phoenix zijn personage zijn ronduit vreemd en onvoorspelbaar door de film heen, hoewel het verhaal zelf ernstig clichématig is. Aan het begein leek dit een soort romantiscge komedie (met veel plaatsvervangende schaamte), maar uiteindelijk is het een romantisch drama. Two Lovers is zo'n film waar één persoon verliefd wordt op twee vrouwen en natuurlijk de foute keuze maakt tussenbeide. Daar tussendoor wat familiegeneuzel, maar weinig noemenswaardige gebeurtenissen. James Gray daarentegen heeft van regisseren wel kaas gegeten (zie ook We Own the Night), maar ik wil wel eens zien wat hij met een goed script kan. Als scenarist faalt hij wederom.

Hopelijk trouwens niet de laatste film met Phoenix, in dat geval zou hij zijn acteercarriere met een sisser laten eindigen.

Joaquin Phoenix legt veel treurnis in zijn laatste rol

De film Two lovers is acteur Joaquin Phoenix te veel geworden. Phoenix gaat dermate diep als hij in de huid van een personage kruipt - de vertolking van Johnny Cash bezorgde hem een pillenverslaving - dat hij lange tijd na de opnamen nog van slag is. De dertiger Leonard, die Phoenix in deze film speelt, heeft een grote vlaag treurigheid om zich heen hangen en regisseur James Gray heeft zoveel van Phoenix gevraagd, dat hij stopt met acteren.

Gelukkig is zijn laatste een goede, waardige afsluiter - als hij al definitief stopt; ik moet het nog zien. Het verhaal is niet bijster origineel, maar de kracht zit in de uitwerking, zowel van de regisseur als van de acteurs. Daarbij overklast Phoenix met gemak tegenspelers Gwyneth Paltrow en Vinessa Shaw. Zijn personage is dan ook de meest dankbare van de drie.

Leonard woont weer bij zijn ouders nadat zijn verloving op een dramatische wijze is beëindigd. Zijn ouders hebben het beste met hem voor - hij verdient zijn geld in vaders wassalon - maar het ouderlijk huis is ook te verstikkend voor hem. De joodse pa en ma proberen Leonard te koppelen aan Sandra (Vinessa Shaw), maar hij lonkt naar de knappe buurvrouw Michelle (Gwyneth Paltrow). Die buurvrouw is een avontuurlijker keuze, maar voor de kwetsbare Leonard ook gevaarlijker. Soepeltjes sluiten de twee vriendschap, ondanks hun duidelijk verschillende milieus, maar uiteindelijk houdt Michelle nauwelijks rekening met Leonards gevoelens.

Vanaf minuut een is de treurnis in Phoenix' ogen te zien. Het is ongelooflijk hoe hij deze wat zielige jongen neerzet. Gelukkig is Leonard niet alleen maar een zielepiet. In zijn relatie met beide vrouwen blijkt hij ook liefhebbend en bij de wildebras Michelle houdt hij zich opvallend genoeg behoorlijk overeind. Zijn eigenwaarde krijgt een flinke boost van de relatie met het buurmeisje, al wordt dat later flink afgestraft. Leonard is een dolende dertiger die alles uitprobeert en zijn opties openhoudt. Helaas loopt hij daarbij het risico nog meer door het leven gehavend te worden.

Phoenix geeft Leonard waanzinnig goed vorm, James Gray zet het gehele verhaal mooi neer. De acteurs zijn goed gekozen, de sfeer is prachtig neergezet (neem alleen al de kleuren in het ouderlijk huis). Mooie bijrol is gegund aan Isabella Rossellini die Leonards moeder speelt. Zij speelt afwisselend een beknottende moeder die te zorgend is en een moeder die haar kind het beste gunt. Zij is in enkele scènes beter in staat de moeder vorm te geven dan haar tegenspeler als vader.

Eén man, twee vrouwen, heel verrassend is het dilemma niet. Aan Leonard is de keus voor het avontuur of voor de traditie. Maar de manier waarop het verhaal is verteld en waarop de personages zijn vormgegeven maken van Two lovers een diepgaand drama. Vanaf het begin, als Leonard afdruipt na een mislukte zelfmoordpoging, weet je al: dit drama zal niet lichtvoetig zijn. Dit gaat niet goedkomen.

Met een redelijk zware kater van het oudejaarsfeest ben ik gisterenavond deze film gaan zien. Met hoofdpijn, buikpijn en een doodsmoe lichaam ben ik meestal een niet zo genietbare partij. Zwaar vloekend deelde ik mijn ergernissen over Metropolis, diens werkkrachten en bezoekers dan ook weer mee aan mijn vriendin. Die bovendien Australia wou gaan zien, ik moest daar echter niets van weten en wou enkel deze film zien. Want het was tenslotte de nieuwe van de regisseur van We own the Night & Joaquin Phoenix speelde hier weer in mee!

Hoewel ik dus redelijk slecht gezind was, heb ik heel hard genoten van deze prent. Gray vertelt op rustige wijze het aangrijpende verhaal van Leonard. Wat resulteert in een zeer charmante film. Phoenix acteert geweldig en speelt inderdaad iedereen weg. Hij weet elke scène opnieuw overtuigend over te komen en zet zijn personage zeer geloofwaardig neer. In combinatie met het regiewerk van Gray - dichte camera, trage scènes waar volledig gefocust wordt op de personages & 'menselijke' dialogen - wordt hierdoor het personage van Phoenix inleefbaar. Hij lijkt het witte doek te overstijgen en creëert een zeer voelbare & emotionele spanning.

Doch bevat de film evengoed verschillende minpuntjes. Naast Phoenix verbleken alle andere acteerprestaties, met misschien als enige uitzondering het moederfiguur. Deze wist bij mij zo'n ergernis op te wekken dat ze het vermelden ook wel waard is. Het verhaal is bovendien her en der redelijk voorspelbaar en is op zich niet zo bijster origineel. Ik ben dan ook net als Prudh eens benieuwd naar wat Gray zou kunnen doen met een goed script. Wat ik ook jammer vond was dat ik iets miste bij de soundtrack & geluidseffecten. In We own The night speelde hij hier af en toe zeer overtuigend mee, wat ik ongelooflijk sterk vond. Ik begrijp dat het bij dit verhaal misschien niet even passend is, hoewel mits juiste context (bvb seksscène) dit dan weer voor een meerwaarde kan zorgen.

Samenvattend, als eerste film voor mij in 2009 lijkt het een goed filmjaar te worden. Ik wacht vol spanning op een volgende film van Gray, waar hij hopelijk tenvolle kan gaan. Jammer genoeg zal dat zonder Phoenix zijn.

Potverdorie mooie film. Het plot klinkt erg banaal, maar de uitvoering is erg goed, bij momenten zelfs groots. Om te beginnen zijn de acteerprestaties allemaal van topniveau. Phoenix schittert als kwetsbare en makkelijk manipuleerbare zielepoot die wordt verstikt door zijn omgeving (zijn ouders - een en al goede bedoeling - op kop). Paltrow verrast met een erg sterke vertolking van een extreem onzekere famme fatale (nooit gedacht dat zij het in zich had). Maar ook Isabella Rossellini en Vinessa Shaw spelen ijzersterk. Gooi daar dan nog eens de prachtige fotografie (goed gekozen camerastandpunten, reacties van de personages erg knap geregistreerd met close-ups,...), enkele goedgekozen locaties, een mooie melancholische sfeer, en een passende soundtrack tegenaan. Nu al een van de betere films van het jaar 2009.

M'n derde film van deze regisseur na The Yards en We Own The Night en opnieuw weet James Gray te overtuigen met een prent die baadt in melancholie. De beeldtaal is wederom somber en de personages tragisch, kortom een Gray pur sang.

En hoewel ik een groot liefhebber ben van misdaadfilms, is dit romantisch drama waarschijnlijk z'n beste die ik al heb gezien. Het verhaal wordt zeer rustig en sober verteld, en kruipt zo langzaam onder je huid, waardoor de tristesse van Leonard je tot op het bot raakt. De manier waarop Joaquin Phoenix gestalte geeft aan deze beschadigde ziel is niets minder dan fenomenaal, hoewel je aanvankelijk vreest dat ie een typetje aan het neerzetten is. Niks is echter minder waar en het is dan ook vreemd dat Phoenix schromelijk over het hoofd werd gezien door de oscar-jury.

De rest van de cast is van hetzelfde torenhoge niveau, waarbij de fabelachtige Gwyneth Paltrow als femme fatale naast het hart van Leonard ook dat van de kijker genadeloos breekt. De onbereikbare vrouw werd nog maar zelden zo pijnlijk herkenbaar op pellicule vastgelegd. Ook Vinessa Shaw is erg innemend als "tweede" geliefde.

Niet altijd even makkelijk om naar te kijken, maar toch een bloedmooie tragedie die dankzij de goeie acteurs wel eens tot de beste van het nieuwe filmjaar zou kunnen gaan behoren.

Deze film spookt nu toch al weken door mijn kop. Echt ongelooflijk mooie film; had hem hiervoor 4* gegeven, maar hij verdient eigenlijk echt wel 4.5*. Prachtig geacteerd door Joaquin Phoenix en de rest van de cast , een bloedmooi verhaal en zeker een film die door je hoofd blijft spoken.

4.5*

Vrij matige en tegenvallige film, zeker na We Own the Night. Paltrow vond ik erg irritant (niet de eerste keer) en Phoenix kan ik even niet serieus nemen na zijn Letterman verschijning (erg slecht om iemands privéleven bij een filmrol te betrekken, misschien toch maar eens hierzien over een tijdje).

Had ook telkens het idee dat de rollen beter zouden werken voor een wat jongere cast. 2,5*

Aanvankelijk zou ik gisteravond naar Watchmen gaan, maar toen die uitverkocht bleek gooiden we het over een hele andere boeg en kwamen we bij Two Lovers terecht. Geen slechte keuze.

Two Lovers is vooral een mooi voorbeeld van hoe sterke regie ervoor kan zorgen dat een verder standaard en voorspelbaar verhaal toch een ijzersterke film kan opleveren. De verschillende emoties die Leonard in deze film doorgaat werden bij mij in de zaal gewoon voelbaar. En dat is knap, want Leonard had gemakkelijk een karakter kunnen worden waarvoor ik geen enkele sympathie kon opbrengen, aangezien zijn keuzes vaak nogal dom waren vanuit een rationeel oogpunt. Maar zonder ook maar een duidelijke dialoog waarin Leonard precies verteld wat er in hem om gaat wist de film er toch voor te zorgen dat ik Leonard altijd begreep en zelfs dat ik met hem meeleefde.

Dit komt natuurlijk voor een groot deel door Joaquin Phoenix, die zoals altijd sterk speelde, al snap ik niet waarom hij zijn karakter een soort van spraakgebrek meegaf. Echter wil ik vooral de regie hier prijzen. Niet alleen zijn de beelden erg mooi en zit de sfeer er goed in, James Gray weet camera, geluid en montage vaak zo te gebruiken dat het niet alleen de gebeurtenissen toont, maar er vaak emoties mee toont of gedachten woordeloos uitdrukt. Moeilijk uit te leggen zonder de film er zelf bij te tonen, helaas. In ieder geval heeft Gray zich nu in mijn kijker gewerkt. Ik ben benieuwd wat hij met een écht sterk script kan doen.

Het is ook de combinatie van sterke regie en sterk spel van Phoenix dat het einde werkt. Aanvankelijk was ik teleurgesteld toen ik merkte dat Gray koos voor een standaard happy end waarin Leonard terugging naar Sandra, maar Gray en Phoenix weten sterk een gemixt aantal gevoelens over te brengen bij de scène. Het is niet een gewoon gelukkig einde waarbij Leonard als bij donderslag inziet dat hij van Sandra houdt: er gaan duidelijk eerst wat emoties aan vooraf. Het einde voelt alsof het is zoals het had moeten zijn.

Naast Gray heeft trouwens Vinessa Shaw ook mijn aandacht getrokken. Mooie vrouw en een sterke, sympathieke rol. Paltrow is ook goed, vooral omdat ze haar personage niet al te onsympathiek weet te maken, terwijl ze dat stiekem wel is.

Mooi klein filmpje dus. Het is misschien niet het meest grootse wat ik ooit gezien heb, maar het doet altijd goed om eens een totale verrassing tegen te komen. Ik had nauwelijks van deze film gehoord voordat ik hem zag. Ik kende het slechts als "de laatste film van Joaquin Phoenix" (al moet ik nog zien of dat werkelijk zo is). De film is echter meer dan dat.
4*

Het verhaal komt heel traag op gang en daarna blijf je heel lang zoeken welke richting de film opgaat. Het einde is enigzins verrassend, maar toch ook weer voorspelbaar. Erg matige film die met 2,5 punt geen voldoende scoort.

Uiteindelijk was dit toch een vrij sterke film. In het begin moest ik er even in komen en vond ik het personage van Phoenix niet erg interessant maar naar mate de film vorderde raakte ik steeds meer geboeid.

Vooral het spel tussen Paltrow (mooie rol) en Phoenix was erg sterk. De sfeer, de familiedruk, zijn depressie het wordt allemaal heel goed neergezet. Het einde vond ik bijzonder mooi maar het absolute hoogtepunt was de sobere muziek. Die op de juiste momenten werd ingezet en sfeerverhogend werkte.

Goed

Eigenlijk vond ik het verhaal wat sloom en langdradig. In het begin vond ik de personage's ook niet zo heel boeiend. Vooral Michelle vond ik maar een oppervlakkige tuthola die ik niet echt kon peilen. Daarom kon ik me ook niet zo inleven in de relatie die Leonard met haar voelde.

Naarmate de film vorderde ging ik me wel meer intereseren in het peronage van Leonard. In het begin vond ik het maar een rare nerd die bij zijn ouders woonde. Gaandeweg zag ik hem meer als een gebroken man die steeds meer kracht ging krijgen om zijn verleden te laten rusten en weer de juiste beslissingen voor zichzelf te nemen.

Op zich ben ik niet zo'n fan van een donkere en grimmige sfeer in een film maar in dit geval vond ik het zo'n goede weerspiegeling van de gemoedstoestand waarin Leonard zich bevond. Ik vond het eigenlijk wel een heel sterk punt van de film. Het acteerwerk van Phoenix vond ik ook echt supersterk.

Als je niet zo van langzaamlopende drama's houdt dan is deze film geen aanrader. Van mij had de film iets korter gehouden mogen worden in het middenstuk maar ik kan deze film toch zeker wel waarderen.

Sfeervol, passend sober in beeld gebracht liefdesdrama. Phoenix is uitstekend in zijn vooralsnog laatste filmrol, als een enigzins wereldvreemde en labiele man die continu twijfelt tussen een veilig bestaan en een onzekere toekomst. Paltrow is ook prima, net als de hele supporting cast. Alle bijrollen zijn tot in de puntjes verzorgd. In het laatste half uur begint de film wat te slepen, maar door het sterke akteerwerk blijft de film de moeite waard. De derde film op rij van Phoenix met regisseur Gray- hopelijk volgt er in de toekomst een vierde.

Opmerkelijke kleine tragedie met goed uitgewerkte karakters, een sterke, intense atmosfeer en puik acteerwerk. Een romantische film die eerder werkt als een kille herfstwind, dan als een warm dekentje, zonder overbodig deprimerend te worden. Mooie dialogen, ook. Aanrader.

Mooi drama met degelijke rollen van de gehele cast, met een fenomenale Phoenix als uitschieter. Het verhaal kan soms wat origineler en rapper, maar door de mooie regie en enkele sfeervolle scenes(denk maar aan de interactie tussen Phoenix en Paltrow als ze beiden uit hun raam hangen of bellen met elkaar, erg fraai) een uiterst emotionele ervaring.

3,5*

Sterk.

Two Lovers is naast een pure sfeerfilm ook een goed geschreven liefdesdrama. De personages zijn echte mensen en dat levert realistische taferelen op. De keuzes van Leonard zijn niet altijd even weldoordacht, maar verliefd worden op een bitch is iets wat kan voorvallen.
Het cynische is dan uiteraard dat Leonard zelf veel gelijkenis met haar toont, maar toch vind ik het goed dat de film niet eindigt bij zelfmoord en wel bij het 'happy end'.

Joaquin Phoenix is weer maar eens fenomenaal. Eender welke emotie zet hij fantastisch neer, maar ik kan vooral die glazige blik van hem enorm smaken. Topacteurs hebben geen dialoog nodig, dat laat hij hier nogmaals zien.
Maar de bijrollen bieden genoeg weerwerk. Gwyneth Paltrow is vrij sterk (al heeft ze niet de meest dankbare rol) en ook Vinessa Shaw kan bekoren.

James Gray zorgt ook hier weer voor een bom sfeer. Vooral het eerste uur is enorm sterk, misschien omdat de toon daar nog iets mysterieuzer maar ook speelser is. Ook nadien blijft het sfeer troef, zij het op een andere manier. Gray maakt daarbij dankbaar gebruik van de leuke locatie.
Na We Own The Night is dit de tweede film die ik van hem heb gezien, maar ik moest maar eens achter zijn andere werk aangaan.

4

Uitstekende film over een man die na een op de klippen gelopen relatie weer bij zn ouders woont en vervolgens opnieuw verliefd wordt op twee verschillende vrouwen. De tweestrijd van het hoofdpersonage wordt hier perfect neergezet en je begrijpt ook waarom hij geen keuze kan maken. Klein en sober en een sterke cast met Joaquin Phoenix voorop. Met gemak 3.5 sterren.

Uitstekend drama! Goede dialogen en geloofwaardig geacteerd. Wel geen alledaagse film met het "typische" happy end. Het einde in deze film vond ik erg goed gevonden. Voor sommigen is dit wel een happy end maar als je er even bij stilstaat is het geen gelukkig, maar een tragisch einde.... Als je houdt van praatfilms met het nodige drama is dit zeker een aanrader!

De titel verklapt het al. Joaquin Phoenix slingert zich tijdens Two Lovers tussen twee vrouwen, voor wie die iets voelt. Het is wel aardig uitgewerkt en geacteerd, maar echt opzienbarend werd het niet. Zeker de laatste scenes waren behoorlijk voorspelbaar.

Two lovers, een film met wederom een sterke Joaquin Phoenix in de hoofdrol waarbij hij een complex personage speelt vol melancholie. Steeds balancerend op de grens van zelfmoord en ik had bovendien een vrij onbehaaglijk gevoel bij het personage. Alsof elk moment de stoppen konden doorslaan. Niet zoals The Joker, hoewel ik hem best wel hiermee kan vergelijken vooraleer hij daar in een psychopaat verandert.

Verder centraal de twee dames in zijn leven die hem een nieuwe toekomst moeten bezorgen. Twijfel alom, twijfel en angst bij zichzelf hoe hij zich moet gedragen, maar ook de keuzestress speelt hem parten. Zekerheid en veiligheid versus de keuze van het hart en het avontuur. Saai versus wispelturigheid lijkt het wel, ver weg van de betuttelende structuur waar hij zich nu bevindt ten huize Hotel Mama.

Een film die opgevat kan worden als een romantische film, maar dan meer eentje die overhelt naar drama met een somber tintje. Fijn! Dikke 3,5*!

Het afgelopen weekend niet heel veel tijd gehad voor films en dus maandag er nog even voor gaan zitten en er drie door gejaagd om de vrije dag te beginnen met deze Two Lovers. En daarmee een onbekende film die ik alleen op basis van de cast mee nam en thuis aan het stemgemiddelde zag op MM dat de hoop op een onbekende topper wel een beetje vervlogen was. Maar Two Lovers wist uiteindelijk toch wel te verrassen...

Phoenix geeft andermaal een master class acteren en slaat de spijker op de kant met de extraverte Leonard die in gezelschap van mensen de leukste thuis is maar zodra de deur dicht gaat, en hij alleen is, de muren op hem afkomen. Wat er eerst was, de break up of dat Leonard wellicht altijd al een zwaar gemoed had, wordt niet echt duidelijk maar doet er ook niet echt toe. De focus komt daarna vooral te liggen op de twee dames die hij leert kennen in de vorm van de lieve Sandra en de mysterieuze Michelle en hoe Leonard daarmee omgaat. En aanvankelijk lijkt het allemaal niet zo heel bijzonder en kabbelt het geheel wat door, lijkt het speerpunt van de film 'de neiging tot de verkeerde keuze' te zijn en de wisselwerking met beide dames. En ik lees dat bepaalde gebruikers reageren met de termen 'saai' en 'gebeurt niets' en blijft men logischerwijs nogal hangen in hekel aan Leonard's verkeerde keus wat allemaal maar al te begrijpelijk is.

Toch wordt er dan heel veel gemist qua interessante psychologie, reacties en acties van mensen, en vooral de bizarre aanstoot en aantrekkingskracht tussen karakters. En wellicht helpt het als je iets soortgelijks meegemaakt hebt dat een referentiekader vormt wat in mijn geval zo is. Want in mijn geval was er ook met spiegelwerking, dezelfde ervaringen, een soort van elkaar begrijpen, een band hebben, maar uiteindelijk niet verder komen dan fail safe en klankbord zijn. De keuze zou op voorhand logisch zijn met de warme, lieve en betrokken Sandra versus de afstandelijke houding van Michelle die tijdens dat korte moment in de flat van Leonard's familie louter domme dingen zegt. Maar laat daar nu net de crux zitten rond het mooie oppervlak dat Michelle heet en de akelige leegte die er achter schuil gaat. Het is louter spiegelwerking dat we we zien, met een aangewakkerde hunkering door wat niet kan en waar geen mogelijkheid is, plus het zogenaamde fenomeen dat we dikwijls andersom zien dat vrouwen juist gaan voor de bad guy want ze begrijpen hem immers en willen hem 'genezen' zoals wel eens gezegd wordt. En in het geval van Michelle is dat niet anders die in eerste instantie juist degene wil die niet beschikbaar is en degene die haar aanbidt links laat liggen.

En helaas is Michelle voor Leonard een karakter omgeven door 'red flags', damaged beyond repair, aan elkaar hangende van slechte keuzes en is er opvallend genoeg geen chemie als je het mij vraagt met Michelle. Iets dat er overduidelijk wel is met Sandra wat dan weer die grote vraag opwerpt die ik dikwijls gezien heb bij vrienden en collega's, of dat het me dus zelf overkomen is. Want waarom lopen we toch juist weg voor dat zekerheidje om achter een 'red flagg' aan te gaan? Waarom moeten we juist diegene hebben omgeven door problemen, issues en überhaupt niet beschikbaar is? Waarom kiest een mens altijd voor de moeilijke weg en heartbreak? Gelukkig komt het allemaal goed en moet er niet te hard geoordeeld worden over de keuzes van Leonard, het is puur menselijk dat we zien, herkenbaar. En ongetwijfeld zal hij 'what if' gedachten hebben maar ook weten, als hij diep in zijn hart kijkt, dat hij niet beter van haar ging worden. Daarom wat mij betreft een goede voldoende voor deze film.