• 15.747 nieuwsartikelen
  • 178.079 films
  • 12.212 series
  • 33.983 seizoenen
  • 647.065 acteurs
  • 199.011 gebruikers
  • 9.372.224 stemmen
Avatar
 
banner banner

Le Clair de Terre (1970)

Drama | 98 minuten
3,67 12 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 98 minuten

Alternatieve titel: Earth Light

Oorsprong: Frankrijk

Geregisseerd door: Guy Gilles

Met onder meer: Patrick Jouané, Edwige Feuillère en Annie Girardot

IMDb beoordeling: 7,2 (429)

Gesproken taal: Frans

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Le Clair de Terre

Pierre Brumeu, een twintigjarige man, woont in Parijs samen met zijn vader, een muziekleraar, met wie hij vaak meningsverschillen heeft. Hij leeft met de herinnering aan zijn moeder, die vijf jaar geleden in Tunesië op veel te jonge leeftijd gestorven is. Op een dag besluit Pierre de Franse hoofdstad te verlaten en terug te keren naar Tunesië, het zonnige land waar hij werd geboren.

logo tmdbFilm still

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Pierre Brumeu

Mme Larivière

La Femme Guide

La Chanteuse

M. Brumeu, le Père de Pierre

Elstir, l'Éditeur

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van beavis

beavis

  • 6627 berichten
  • 14782 stemmen

WoW, ergens op een grensvlak tussen Margueritte Duras en Terence Davies bevind zich het nostalgische en sterk door fotografie beïnvloedde werk van Gilles. Althans de stijl van deze film is identiek aan Au Pan Coupé (1968)... Le Jardin Qui Bascule (1974) vond ik toch wel iets anders en minder overweldigend. Van deze drie die ik tot nu toe zag, is dit denk ik wel mijn favoriet te noemen. Een melancholische film, maar gevuld met zon, liefde, mooie chansons en hier en daar een glimlach. De perfecte verbeelding van het Franse woord "souvenir".



avatar van Malick

Malick

  • 9142 berichten
  • 640 stemmen

Genoteerd!


avatar van Prinz

Prinz

  • 1085 berichten
  • 4221 stemmen

Wie vertelt me waar ik dit kan aanschouwen?


avatar van McSavah

McSavah

  • 9960 berichten
  • 5268 stemmen

Stilistisch inderdaad echt een van de allermooiste films. Leek er even op dat de montage iets té ijverig was, maar er zit toch wel genoeg variatie in.


avatar van oup

oup

  • 587 berichten
  • 3181 stemmen

M’n derde Gilles. Wederom een prima film. Zeker de eerste twintig minuten zijn bijzonder fraai. Dit hoge niveau weet de film niet de gehele duur vast te houden. Het gedeelte in Tunesië is een tikje minder, maar nog steeds erg genietbaar.

Voor zolang het nog duurt, te zien op MUBI. Net als zijn eerder werken L’amour à la Mer (1964) en Au pan coupé (1968).


avatar van kappeuter

kappeuter (crew films)

  • 74672 berichten
  • 5981 stemmen

Mooi geschoten dromerige film met knappe jumpcuts met collages van thematisch geordende beelden.

Jouané lijkt een nogal verloren type die een masker ophoudt voor zijn Parijse vrienden. Daarom gun je hem ook een geslaagde trip naar Tunesië, om eens helemaal los te komen en nieuwe ervaringen op te doen.

Hij lijkt echter zichzelf in de weg te blijven zitten. Hij is een jongen waar niet veel uit komt, op het apatische af.

Jouané is jong en kan het zich veroorloven, maar gedraagt zich als een oude ziel. Hij lijkt een wat cynische levenshouding te hebben, waar niets echt veel waarde voor hem heeft. Hij reageert ook amper op de mensen die hij ontmoet.

Je wenst hem meer passie toe en een doel in zijn leven. Daarom vind ik dat de film toch een wat wrange nasmaak heeft. Nou hoeft niet elke film over karakterontwikkeling te gaan maar dit is wel heel absurd.