Near Dark (1987)

Een film die het vooral van de sfeer moet hebben. Het is een film die best wel makkelijk wegkijkt en die de aandacht aardig goed weet vast te houden, maar bijzonder of spannend vond ik de film nergens echt worden.
Het hoogtepunt was voor mij persoonlijk de scène in de bar en later in het motel.

Interessant concept met een redelijke uitwerking.

2,5*

“Howdy. I'm gonna separate your head from your shoulders. Hope you don't mind none.”

Deze vampieren romcom film viel me toch vies en vies tegen. Niet omdat de film zozeer heel slecht was (ik hou niet van dit soort films) maar, meer omdat het een totaal andere film was dan ik me had voorgesteld waar nergens sprake is van een echte horror film en buiten de korte actie scenes is het niet meer dan een romantische drama film met een verhaal waar ik persoonlijk nauwelijks een touw aan vast kon knopen, dit zou wellicht misschien ook wel liggen aan het feit dat de film me na zo’n tien minuten totaal niet meer wist te interesseren en ik eigenlijk alleen werd gewekt door de paar actie scenes die voorbij kwamen.

De cast was prima, ‘Bill Paxton’ deed zijn ding en ook ‘Adrian Pasdar’ deed het aardig. Maar daar is ook wel alles mee gezegd. Dat moeilijk doen om vampier te worden kwam een beetje mijn neus uit, en op elk moment had het echt wel spannender gekund. Zo laat dit maar eens zien dat deze film mij dus totaal niet lag, ik ben er echt geen fan van.

Horror nergens te bekennen, en qua bloed is het wel aanwezig maar niks extreems. Het vampieren verhaaltje was redelijk, er zaten wel een paar leuke stukken in zoals de bar en het overnachten op het einde maar dat was ook gelijk het leukste van de film in mijn ogen. Nee, totaal anders dan verwacht en ook nog eens flink tegen gevallen.

1.5*

Niet bijzonder.

Grappig dat deze film afkomstig is van regisseuse Bigelow. Buiten het feit dat ze getrouwd is geweest met James 'Iron Jim' Cameron, ken ik haar ook gewoon van hele andere soort films. Wat ze tegenwoordig maakt is toch wel een stuk strakker te noemen dan dit niemendalletje. De vele goede geluiden snap ik dan ook niet helemaal.

Zoals wel vaker bij dit soort 80s films met het horrorlabel is het acteerwerk tamelijk knullig te noemen. Wright en Pasdar bakken er echt helemaal niks van, en als ze dan de hoofdrollen moeten gaan vervullen zit je snel met een probleem. De leukere personages worden ingekleurd door Paxton en Henriksen, maar deze hadden toch wel een stukje beter uitgewerkt kunnen worden. Niettemin zijn dit wel de twee koppen die leven in de brouwerij brengen.

Visueel is de film ook gewoon niet strak genoeg, en vooral lomp. Hierdoor zit Near Dark een beetje tussen het actiegenre en horrorgenre in. Aan de ene kant is het een zeer lompe actiefilm die zeker richting de finale best uithaalt, en aan de andere kant is het een horrorfilm die liefhebbende vampiers includeert. Het lijkt me dat deze film de nadruk probeert te leggen op de opbouw tussen Pasdar en de gang, maar dat lukt nauwelijks.

De band wordt nooit echt goed opgebouwd waardoor je ook niets voor de personages voelt. De vampiers zijn behoorlijk gestoord, maar hadden allemaal wat unieker mogen zijn. Paxton is de enige die echt memorabel is, en dat is best jammer. Paxton is echter een godsgeschenk in vergelijking met de saaie loser die Pasdar moet invullen. Toch altijd hele saaie hoofdpersonages wel.

De film kent wel een aantal aardige ideeën en de toch wel actievolle finale weet de boel flink op te fleuren. Het laatste halfuur is dan ook geweldig te noemen, maar ook tussendoor kent de film aardige scenes. Het had ook best leuk kunnen zijn, maar is waarschijnlijk te kort om zijn verhaal tot in de puntjes goed uit te kunnen werken. Ik denk zonder twijfel dat ik deze film waarschijnlijk beter had gevonden als ik hem op jongere leeftijd had gezien, maar dat is dus nu niet zo.

Moderne western vermomd als vampierfilm, traag maar bijzonder sfeervol in beeld gebracht. Bepaalde aktiescenes hebben de tand des tijds niet doorstaan en de uitwerking van de plot laat her en der te wensen over, maar toch heeft de film nog veel moois te bieden. Adrian Pasdar en Jenny Wright zijn uitstekend in de hoofdrollen, maar het zijn natuurlijk de drie Aliens-akteurs die de show stelen. Vooral Bill Paxton gaat hier volledig los. En let eens op de scene waarin hoofdpersoon Caleb langs een bioscoop loopt. Zeg, welke film draait daar...

Herziening van lang geleden en het blijft helemaal overeind. De makers slagen erin een onheilspellende sfeer te creëren en dit de hele film lang vol te houden. Kudos voor de prachtige clair obscur belichting in de talrijke nachtscenes. Het bijna kan niet anders of ze hebben zich lekker laten inspireren door vampier Nosferatu met deze nadruk op expressionistische shots en schaduwen. Behalve dat zijn er ook behoorlijke acteerprestaties in een film die ook wel zijn eighties over the top momenten heeft. Love it. Adrian Pasdar doet het prima in de hoofdrol tussen donker en licht. Zijn love interest Jenny Wright is de juiste vrouw op de juiste plaats, en bovendien een lookalike van Madonna anno 1986. Nice. The bendeleden zijn samengesteld op maat van variatie.
Het narratief betreft au fond een strijd tussen familiewaarden en de criminele onderwereld. Het is symbolisch dat ‘verdorven’ Jenny Wright uiteindelijk het leven redt van de zus van Pasdar (zij staat voor goedheid, onschuld en familiale warmte). De cynici trekken in deze film aan het kortste eind.
En dan is er nog de geweldige soundtrack van krautrock/electro helden Tangerine Dream. Ze verzorgen een subtiel knallende score, slechts enkele keren onderbroken voor specifieke scènes waarin o.a. heel toepasselijk The Cramps aan bod komen.

A-typische vampierenfilm. Ook een beetje tweeledig, want hoewel het sfeervol en aandachtig verwachtingen weet te scheppen, ontspoort de film halverwege zowel qua logica als spanning en blijkt de spil uiteindelijk een wat slap liefdesverhaaltje verpakt in (western)actie met ontploffingen.

Maniakale Paxton is dan nog vermakelijk en van een charismatische Henriksen gaat veel dreiging uit, al komen beiden nooit helemaal tot bloei. In de bar verwacht je toch dat het meer losgaat, vooral Henriksen speelt vampier-zijn wat defensief door voornamelijk kogels op te hoesten en uitdagende blikken de wereld in te werpen. Meer dan eens hoop je gewoon op het moment dat het écht losbarst, maar uiteindelijk blijf je toch op je honger zitten.

Voor een select en hecht groepje met enige jaren ervaring (de beleving van tijd door vampieren wordt meermaals aangehaald), zijn ze opvallend impulsief, roekeloos en vaker slecht voorbereid op de zonsopkomst dan geloofwaardig wil blijven. Je zou zeggen dat ze wat beter op hun hoede zouden zijn voor het enige wat ze om zeep kan helpen.

Acteerwerk is ook niet zelden storend: Pasdar is nergens geloofwaardig en Wright is in feite niet meer dan een schaapachtig wicht met vertwijfelende uitspraken. De liefde tussen hen komt eigenlijk nooit tot leven, waardoor het einde (dat daar volledig op leunt) echt een sof is. Sowieso gaat er het laatste half uur veel logica de deur uit, waarbij iets te makkelijk in eigen hand gespeeld wordt (het terugkeren van Caleb (middels transfusie?!) en met name het overleven van Mae).

Soundtrack is 80's synthy maar redelijk bescheiden. De keren dat het op de voorgrond treedt klinkt het echter eerder zenuwachtig dan spanningsverhogend. Er zit een redelijke cadans in de pacing en ook cinematografisch weet het soms te verrassen, waardoor het uiteindelijk wel makkelijk wegkijkt; de ontwikkelingen in het plot en gebrekkige dialogen laten uiteindelijk teveel te wensen over om te overtuigen.

Nooit spannend of uitbundig en met de potentie die het hier en daar toont (vooral qua sfeer), overheerst achteraf vooral een gevoel van teleurstelling, maar je zit het ook met weinig moeite uit. 2,5*