The Princess and the Frog (2009)

'k vond het ook een goeie animatiefilm. Erg in de traditie van de andere klassiekers. Boordevol swingende muziek, mooie animaties en een leuk verhaal. 'k vond de film eigenlijk redelijk donker en zelfs voor kleine kinderen misschien wat eng. Ook gaat er een personage dood, wat ook redelijk uitzonderlijk is in een Disneyfilm.

Voor de rest wist de film me te boeien en zaten de gebruikelijke elementen als humor, romantiek, diverse personages, ... in deze puike animatiefilm.

Je bent niet goed wijs. Prachtige films stuk voor stuk, van mij mogen ze er nog zoveel maken als ze willen.

1 van de leukere disney's van de afgelopen jaren. Je merkt dat ze hier weer richting het niveau van weleer gaan. (Iets dat met Rapunzel zelfs helemaal gehaald wordt). Mooi getekend, leuke personages, leuke lokaties. Viel erg mee!

Een prima film van Disney die nergens een echte klassieker wordt maar desalniettemin vermaakt.

Qua animatiefilms kijk ik eigenlijk bijna alleen maar gibli films. Ik merkte hier echt dat het characterdesign en de dialogen van Disney toch wel redelijk brak zijn. Waar bijvoorbeeld Ponyo oprechte emoties laat zien is The Princess behoorlijk statisch: het moet grappig zielig gelukkig etc zijn, maar dit pakte allemaal maar half uit door de net iets te cartoneske benadering (denk: zielig = veel bombastische muziek, humor is erg dik aangezet). Alle personages worden nooit echt meer dan typetjes. wat dat betreft loopt Disney nog steeds mijlenver achter op Gibli. De muziek en de animatiesequenties daarbij zijn dan weer een aangename verassing met verschillende animatiestijlen die er allemaal gewoon goed gelikt uitzien. De voodoo-scene deed me wat denken aan de Pink Elephant scene uit Dumbo, waarvoor mijn credits.

Een leuke film, maar geen echte topper.

Ouderwets leuke Disney film. Mijn favorieten zijn altijd gebaseerd op een oud sprookje of legende, zoals Belle en het Beest, Mulan, Alladin en de Kleine Zeemeermin. Heel orgineel dat ze dit oude sprookje in het Amerikaanse Louisiana neer hebben gezet met een donkere hoofdrolspeelster. De plaats New Orleans heeft een absolute meerwaarde door de leuke muziek, de voodoo elementen, de moerassen en het belang van eten.

Swingende film. Leuke personages, leuke liedjes, leuke setting. Leuk ook dat het een keer met negers is.

De film ziet er ook geweldig uit, en er zitten regelmatig leuke grapjes in. Echt weer een Disney zoals het hoort.

Alles prima, alleen de uitwerking van het verhaal vond ik een beetje achterblijven, en dan met name alles rondom de Shadowman. Het kan zijn dat ik heb zitten slapen, maar het was niet altijd even duidelijk genoeg wat hij wilde en waarom. Dat had wat scherper gekund allemaal.

Verder niks op aan te merken.

4*

Leuk dat Disney weer eens lekker ouderwets doet in een tijd waarin enkel nog – zo lijkt het – animatiefilms uit de computer rollen. Dat neemt niet weg dat als deze prent een kwart eeuw eerder was verschenen deze niet was opgevallen tussen de kanonnen van toen.

Het verhaal is zeer klassiek, een mengeling van wat sprookjes en eerdere Disneyproducties zoals Cinderella. Maar waar daar bijvoorbeeld zeer goed duidelijk is dat er bepaalde urgentie is voor te behalen doelen is dat hier in deze prent in het geheel niet. Vanaf moment één heb je het idee dat het wel goed komt en de rest sukkelt wat vrolijk verder. Ook de humor is vaak goedbedoeld maar overduidelijk zo geënsceneerd en erg flauw (struikelende dikke bediendes met koffers – je kent het wel). Daarnaast waren de liedjes, goed passend in een jazzstijl, heel aardig maar zeker tegen het einde haalden ze het tempo omlaag. Daarvoor waren ze nuttig, vertelden de personen al zingend wat ze willen doen, maar eens ze zover zijn verwacht je ook wat tempo, niet weer een zoveelste song.

Ik dacht af en toe naar Aladdin te kijken, wat kan kloppen aangezien de regisseurs dezelfde zijn, maar toch. Soms leken shots letterlijk gejat, ook sommige liedjes deden eraan denken en de tekenstijl was dezelfde. Die tekenstijl is dan wel mooi, met schitterende kleuren, vooral in het koele blauw. Een enkele scène had een wat andere stijl (dat liedje over het nieuwe restaurant was erg mooi getekend) maar veelal was het klassiek. Nu opvallend, maar ongetwijfeld 20 jaar terug niet. Mooi, meer niet.

Het acteerwerk is naar behoren. Een schitterende hoofdrol, een prima prins en een aardige schurk, al leek deze wel erg op Jafar, zij het iets minder dreigend. De bijrollen waren oké maar ook niet meer dan dat. Verder wel vermaakt al had er iets meer tempo, iets minder zoetsappigheid en iets meer pit in gemogen. Niettemin een goede voldoende: 3*.

Slechte film!
De personages zijn hartstikke slecht uitgewerkt en het verhaal is zo slap als een vaatdoek.
Die vlieg is mateloos irritant. Ik zei al meteen de eerste keer dat-ie in het beeld kwam: 'Die gaat dood!' en ik bleek nog gelijk te hebben ook!
Ik heb niet één keer moeten lachen (Misschien toen ik zag dat ik gelijk had van die vlieg ) terwijl ik toch een groot fan ben van de Disneyfilms.
Jammer.

Geweldige animatiefilm, maar ik ben dan ook een softie als het gaat om disneyfilms. Toch een van de betere, al zal deze film natuurlijk nooit kunnen tippen aan de klassiekers.

Toch nog 3,5*

hoe moet je op iemand zijn reactie reageren op deze side?

In de betreffede reactie op het quote icoontje klikken rechtsboven. Dan staat de quote in de editor en kun je je eigen reactie er achter schrijven.

Als je op MovieMeter films een nul zou kunnen geven had ik het gedaan.

Even geleden dat ik deze prent nog heb bekeken. Ik herinner me dat ik deze wel goed vond, maar niet heel goed. Ik weet wel dat ik de krokodil best wel vermakelijk vond. Interessant was dat Disney hier voor een zwart meisje als prinses heeft gekozen. Nouja eigenlijk was ze niet echt een prinses maar een volksmeisje. Ook wel leuk was het onverwachte dat ook het meisje in een kikker veranderde bij het kussen van de kikkerprins. Wat me dan wel wat tegenstak was de modernisering van het sprookje. Als ze dan toch voor een zwarte prinses gingen, hebben ze ook meteen gekozen om naar de jaren dertig te gaan met het bijbehorende jazz-sfeertje dat destijds zo populair was bij de zwarten. Het mocht toch iets minder cliché zijn vond ik. Nu dat ik onlangs een verfilming heb gezien met echte acteurs waarin er wel is gekozen voor een echte prinses en een meer middeleeuwse tijdsgeest zoals in het klassieke sprookje, moet ik zeggen dat ik deze dan toch niet zo leuk vond en zeker niet als niet zo veel later "Tangled" is uitgebracht.

Bar slechte Diney productie,het verhaal is niet leuk,de personages zijn oninteressant.

Daarnaast zit de film boordevol cliches,het is allemaal te veel,qua muziek en qua tijdsetting.

Alles word onnoemlijk opgeblazen.

Dinsey beroemd om liedjes en muziek in hun films,daar houd ik niet van maar ik kan ertegen,deze film had er echt te veel van,en ook weer te groots en te lang.

De stemacteurs waren niet goed te horen en verstaan (heb de film zonder subs gezien) en dat was ook al irritant.

Heb deze film gekeken na Tangled en dan is het verschil in kwaliteit wel heel erg groot.

Disney Feature #53

Zoals al eerder genoemd heeft The Princess and the Frog veel gemeen met oudere Disney-films maar persoonlijk vind ik zo'n handgetekend exemplaar best welkom in het computertijdperk. Vergeleken met al die CGI-animatie van zijn tijdgenoten doet deze film bijna ouderwets aan.

Dat is verder niet negatief want zowel de sfeer als het tempo is vanaf het begin erg uitgebalanceerd. Bovendien kunnen zowel de liedjes als de karakters mij erg bekoren. Misschien moet Disney gewoon vaker met krokodillen komen want het lijkt keer op keer goed uit te pakken (Peter Pan, The Rescuers). Een zwart persoon als hoofdpersoon is daarentegen haast een unicum in animatieland dus in dat opzicht is deze film best verfrissend. Dat Tiana de halve film als kikker door het leven gaat vergeten we dan maar even.

Verder heb ik visueel ook weinig te klagen: in tegenstelling tot Treasure Planet schieten de makers nergens door. Het blijft allemaal warm aanvoelen en het ziet er anderhalf uur lang verzorgd uit. Het "Classic" label ontbreekt vooralsnog maar als je bedenkt dat een draak als Chicken Little deze kreeg toebedeeld zal dat niet lang meer mogen duren.

4*

Harrie Geelen: "Je moet tekenfilms zó tekenen dat je de verf blijft zien, dat je kunt zien dat van krijt is of inkt. Niet net echt, niet dus zoals The Lion King, niet als Aladdin. Dat is te glad. Het moet geschilderd zijn, en tòch bewegen. Dat is poëzie. Dat je weet dat het niet kan, en dat het toch zo is."

En daar ben ik het helemaal mee eens.

Daarin verschillen we dus van mening. De jaren '90 Disney-films zullen waarschijnlijk voor altijd tot mijn favorieten behoren. Natuurlijk speelt de computer een rol in The Princess and the Frog (vanaf de jaren '80 wordt deze al gebruikt voor o.a. inkleuring) maar het is wel een tekenfilm in de klassieke zin van het woord. Als je deze vergelijkt met bijvoorbeeld "Brave" valt niet te ontkennen dat ze verschillen als dag en nacht. Pixar heeft afgelopen 20 jaar nooit iets dergelijks afgeleverd. Vandaar dat het in mijn ogen best verfrissend is om zo nu en dan met deze animatiestijl op de proppen te komen.

Ik vind de oude Disneyfilms beter, omdat ik die veel sfeervoller vind dan de moderne. De liedjes vind ik mooier, het verhaal spreekt mij meer aan, de (Nederlandse) stemacteurs vind ik beter en de vertalingen van Harrie Geelen zijn schitterend.

Het is niet het geval dat ik de oude Disneyfilms goed vind omdat die handgetekend zijn, maar het zijn toevallig de films die met de handgetekend zijn die ik heel goed vind. Het is puur toeval dat de handgetekende films mij meer aanspreken. De met de handgetekende films vind ik er mooier uit zien, dan de nieuwe, maar ook het verhaal en de liedjes vind ik -zoals reeds gezegd- beter.

Ik hoop dat bovenstaande alinea een beetje te begrijpen is. Het komt er dus op neer dat ik de oude Disneyfilms mooier vind, omdat ik de muziek mooier vind, en zo. Niet omdat die films met de handgetekend zijn, want het verhaal en zo vind ik belangrijker. Ik vind de handgetekende films er wel mooier uitzien, maar die films vind ik beter omdat ik het verhaal, de muziek, de stemmen en de teksten beter vind.

Als het niet duidelijk is, zeg het maar. Dan tracht ik het nog een keer uit te leggen. ( )

Mijn review voor deze film schreef ik vlak nadat ik de film zag, dus toen was mijn teleurstelling nog heel groot.

"Maar het is toch een kinderfilm?" zullen wellicht wat mensen denken, maar een goede kinderfilm moet voor volwassenen net zo leuk zijn als voor kinderen. Dit geldt niet alleen voor kinderfilms, maar ook voor kinderboeken en kinderliedjes en zo.

Van de krokodil herinner ik me niet zo veel meer. Verdrongen wellicht.

Ik denk dat Disney het beste kan stoppen met het maken van films. Of ik moet ze gewoon niet meer kijken, dat kan ook.

The Princess And The Frog is de eerste in traditionele handgetekende 2D-animatie sinds Home On The Range uit 2004. De 2D-animatie was een beetje uit de gratie geraakt door de reeks flops aan het begin van het nieuwe millennium. Daartegenover braken de computer-geanimeerde 3D-animatiefilms het ene kasrecord na het andere. Mede hierdoor maakte Disney in 2004 bekend dat Home On The Range de laatste handgetekende animatiefilm zou worden. Een enorm gemis voor de filmwereld natuurlijk en toen John Lasseter in 2006 het nieuwe hoofd werd van de studio, draaide hij deze beslissing ook gelukkig terug. En zodoende werd de weg vrijgemaakt voor The Princess and the Frog. Het regisseursduo Ron Clements en John Musker keerden terug om de oude glorietijd te doen herleven. Ook werd er voor het eerst sinds Aladdin weer een klassiek sprookje als basis gebruikt. In dit geval was dat “De Kikkerprins” van E.D. Baker. De film bevatte dan ook alle ingrediënten waarmee Disney in de jaren ’90 zulke grote successen boekte.

Toch werd The Princess And The Frog niet het succes waarop Disney had gehoopt. Hierdoor zou het goed kunnen dat er een einde is gekomen aan grootschalige 2D-animatiefilms. Het is jammer dat het publiek dit soort films niet meer kan waarderen, want The Princess And The Frog is in mijn ogen de beste Disney-film sinds Tarzan en laat ook menig Pixar film ver achter zich.

Hoewel het een typische Disney-film betreft en daardoor de nodige zoetsappigheid en voorspelbaarheid met zich meedraagt, is het met name de humor, de karakters en de swingende muziek die deze film het bekijken waard maken. Met name de personages Louis, de trompet spelende alligator, de vuurvlieg Ray, de verwende rijkeluisdochter Lottie, en drie oliedomme jagers stelen de show. De animatie is werkelijk oogverblindend en menselijke karakters komen nog altijd beter tot hun recht in traditionele 2D-animatie.

Hopelijk zien we in de toekomst ooit nog een traditionele 2D-animatiefilm van Disney.

Ik heb het helaas zelf verkeerd verwoord. De film wordt wel degelijk gewaardeerd door het publiek en kreeg bij haar release dan ook overwegend lovende recensies door zowel pers en publiek. Maar om de één of andere reden trok deze film niet de mensenmassa die een gemiddelde 3D-animatiefilm wel trekt. Zelfs matig ontvangen animatiefilms als Chicken Little en Shark Tale brachten meer geld in het laatje dan The Princess And The Frog. Ik kan niet anders concluderen dan dat dit eerder ligt aan de vorm van animatie en niet zozeer aan de kwaliteit van de film zelf.

Dit zou de glorieuze comeback van de 2d-animatie moeten zijn. Alles werd hiervoor uit de kast getrokken en de film bevat dezelfde elementen als de Disney-films uit begin jaren 90, waarmee ze destijds zoveel successen boekte. Een opbrengst van 100 miljoen dollar in de VS is dan vrij matig. Ik durf te wedden dat de studiobazen van Disney een opbrengst hadden verwacht van minimaal het dubbele.

Tedje, ik denk dat verhaal en humor toch ingrediënten zijn die nogal persoonlijk liggen en ook over muziek kun je eindeloos debatteren. Jij en ik konden dit in deze film niet echt smaken maar anderen deden dit duidelijk wel. Een gemiddelde score van 3,5 hier is verre van slecht te noemen.

Neem nu een sterk scorende film zoals The Lion King, muziek en visueel wauw maar na een kijkbeurt of 2 ergerde ik me toch aan de saaiheid van het verhaal en de karakters (op Timon en Pumba na dan). Ik durf te wedden dat vele hier anders over zullen denken en wel geboeid waren door deze elementen terwijl het mij heel weinig deed.

Dat klopt wellicht wel wat je daar allemaal zegt. Ik denk dat het probleem vooral ligt bij de liefhebbers van het klasieke sprookje. Disney is niet vies van zijn eigen touch toe te voegen en de sprookjes nog wat zoetsappiger te maken en wat meer humor (alsook songs) toe te voegen zoals ze in hun hele geschiedenis hebben gedaan met hun tekenfilms. Maar deze verfilming wijkt toch wel erg sterk af van het origineel wat toch zowat iedereen kent. Het is bovendien sterk gemoderniseerd en dat lijkt me nu niet meteen iets waar Disney om bekend stond vroeger.

You sure this is the right blind voodoo lady who lives in the boat in the tree in the bayou?

Ik was daarstraks in het ijssculpturenfestival in Antwerpen en daar stond een scène uitgebeeld met verscheidene Disney prinsessen tijdens een galabal. Onder andere Yasmine uit Aladdin en er stond er één tussen die ik nog niet eerder in een film was tegen gekomen. Zoals de meesten ondertussen al wel door zullen hebben was dat niemand minder dan Tiana uit deze The Princess and the Frog. Ik had de film nog opgenomen liggen van een uitzending op de BBC dus meteen eens opgezet toen ik thuiskwam.

Disney keert met zijn 49e Animated Classic terug naar hun roots (hoewel ze niet lang daarvoor hadden gezegd dat ze geen traditionele animatie meer gingen doen) en Ron Clements doet tezamen met John Musker een verdienstelijke poging. Het duo heeft hun strepen al verdient bij de animatiestudio, maar hier slaan ze toch af en toe bal een tikkeltje mis. Sowieso wel kudos voor de setting. New Orleans is een te weinig gebruikte omgeving in films (kan me eigenlijk alleen wat werk van Tenessee Williams en Live and Let Die met James Bond voor de geest halen), maar het middenstuk is soms net iets te slap. Zeker de drie Stooges-achtige slechteriken halen de vaart wat uit de film. Dat neemt gelukkig niet weg dat dit een voor de rest een vlotte film is met een aantal leuke elementen. Vond vooral Dr. Facilier, oftewel de Shadowman zoals die door de rest van de personages wordt genoemd, één van de leukere creaties van de laatste jaren.

Het lijkt me lang geleden dat ik nog eens een Disney heb gezien waarin de muziek zo prominent aanwezig is. Er lijkt wel geen minuut voorbij te gaan zonder dat er ergens een deuntje is te horen en de personages barsten geregeld ook uit in de haast verplichte intermezzo's. Mooi meegenomen dat ik wel fan ben van de stijl, maar teveel is teveel. Qua animatie wel weer het vertrouwde niveau. De scènes in de bayou zien er dan ook schitterend uit. Ook op gebied van voice cast niet veel op aan te merken. De gebruikelijke formule met een aantal bekende stemmen (onder andere Oprah en John Goodman) aangevuld met wat onbekendere stemmen. Voor de rest nog wat verwijzingen naar voorgaande Disney films, altijd wel leuk om te spotten.

Goh, 3.5* is natuurlijk een behoorlijke score, maar ik zal niet de enige zijn die net dat tikkeltje meer bij Disney verwacht. The Princess and the Frog is een meer dan noemenswaardige poging om eens iets anders te proberen (het feit dat Ray sterft is daar een uitstekend voorbeeld van) en toch is het niet van het niveau dat ik verwachtte.

3.5*

Moderne Disney in een klassieke stijl, maar klassiek betekent niet oubollig, en dat lijken de makers hier niet door te hebben gehad. Verder is het een keurig en braaf sprookje, maar het mist net de durf en humor die andere animaties van deze tijd wel hebben, zoals Brave, Tangled, etc. In die zin spreekt deze film me wat minder aan, al vond ik het wel naarmate het vordert steeds beter worden. Het laatste deel van de film verdient nog wel 3*, maar als geheel vind ik het een stuk matiger.

Het lijkt wel alsof de makers het wel genoeg vonden om een film met een zwarte princes in New Orleans te maken, alsof dat voldoende vernieuwing was en indruk maakt om de film te dragen. Voor mij is dat slappe hap. Misschien ga ik te ver met deze stelling, misschien ook niet, maar het voelt aan als een film over 'zwarten' die door 'blanken' is gemaakt. Arme zwarte serveerster droomt van een beter leven, en haar uiterlijk doet me teveel denken aan de 'negertjes' uit de jaren 50 (rode lippen, vooruitstekend gezicht, alleen het botje door het haarknot ontbreekt). Je kunt aan de poster zien dat ze het imago van "negertje" heeft uit de jaren 50, ik ken geen witte Disneyprincessen met zulke silhoutten.

Nee, dit is niet de manier waarop Disney kan laten zien dat het geen onderscheid tussen wit en zwart maakt, integendeel, het laat zien dat Disney kennelijk niet onder de knie heeft hoe geen onderscheid maken wel moet. Dat Disney onder druk van de kritiek de titel veranderde (aanvankelijk zou het "The Frog Princess" heten), en ook het beroep van Tiana (ze zou in het oorspronkelijke script kamermeisje zijn, nu is ze serveerster, een hele promotie...) sterkt me in de gedachte dat de makers een bepaald imago van 'zwarten' hebben die niet van deze tijd is maar wel de film heeft beïnvloed.

Dat even terzijde, als doorsnee sprookje is het een redelijke film maar zeker niet bijzonder. 2,5*

de jazz muziek vind ik knap uitgewerkt

de New Orléans accent hoort er helemaal bij

en ook leuk bedacht is voodoo en dan wel the good and the bad side

netjes en sterk gedaan

Een van de apartste en vermakelijkelijkste animatiefilms. Waarschijnlijk door de setting.

Gekeken omdat ik binnenkort naar New Orleans ga. Wat dat betreft leuk dat alle noemenswaardigheden uit de reisgidsen wel ergens in deze film aangestipt worden: de jazz, Mardi Gras (hoewel helaas vrij beperkt), radarboten op de Mississippi, de moerassen met een aantal rednecks, de Cajun (inclusief muziek) en last but not least: gumbo. Ongetwijfeld zal me nog wel het een en ander ontgaan zijn. Verder aandacht voor voodoo en tarot, wat ik altijd wel interessant vind, en op momenten voor een fijne onheilspellende sfeer zorgt.

Verder is het een typische Disneyfilm. Er moest een donkere Disneyprinses komen; wat mij betreft had die focus op het hele prinsessengebeuren wel wat minder gemogen. Verder de gebruikelijke sidekicks, liedjes, ééndimensionale slechterik, en moraaltje dat deze keer "vind de juiste balans tussen hard werken en plezier maken" is. Echt diepzinnig wordt het dus niet.

Visueel is het niet onaardig. Soms is het wel zichtbaar dat er met de computer is gewerkt, maar echt storend is het niet. Leuk is de vondst met de schaduwen van de Shadow Man. Ook aardig zijn de stijlwisselingen tijdens het liedje in het beoogde restaurant in de stijl van de poster en tijdens de aftiteling. De muziek is aardig, vaak jazzy, ook één keer dus in de Cajunstijl, maar het liedje van de voodoopriesteres is dan wel net zo irritant als de meeste liedjes in de andere latere Disneyfilms: nietszeggend en heel erg druk.

Uiteindelijk niet denderend, maar zeker ook niet onaardig. 3*, waarbij de meeste punten gaan voor het uitbeelden van New Orleans en haar cultuur.