Le Samouraï (1967)

Hehe, punten voor de garderobe inderdaad. Ergens had ik misschien gehoopt dat deze bij herziening echt een absolute favoriet ging worden. Maar net als bij de eerste kijkbeurt vond ik het gewoon een goede film. De dromerige Delon draagt de hele prent met gemák, het tempo zit precies juist, en toch... Helemaal omvergeblazen werd ik niet. Visueel vond ik het eigenlijk ook allemaal iets minder dan ik me meende te herinneren.

Sterke film wel, goed voor 3,5*.

Frankrijk bijt de spits af met een Blu-ray release: 7 dec. a.s..

Zonder (Engelse) ondertitels zo te zien.

Een behoorlijk trage film, veel te traag naar mijn smaak. Plot is niet al te bijzonder en de film leunt wel erg op het einde. Enkele aardige scenes, zoals de verhoren en de achtervolging in de metro, maar al met al toch veel te langdradig.

Ik ben er niet zo kapot van.

Om de een of andere reden had ik iets verwacht dat meer naar een film-noir neigde. Le Samourai is meer een trage karakterstudie van een huurmoordenaar. Dat had best prima kunnen wezen, maar ik vond zeker de bemoeienissen van de politie bijzonder vervelend. Het hele plot had voor mij te weinig omhanden. Stijlvol gemaakt, maar met een te maken verhaaltje.

Prima film, bijzonder ook dat hij al meteen hoofdverdachte is, zie je normaal

alleen bij Columbo geloof ik...

Achtervolgingsscène is geweldig goed en geloofwaardig in beeld gebracht;

hij voelde zich ècht een opgejaagd dier.

De clou is mij enigszins ontgaan (overkomt me wel eens vaker), ik heb het

op IMDB even moeten opzoeken.

Maar de film is sowieso qua beelden en sfeer al de moeite waard.

Nog eens wat anders dan (ahum) "Midnight in Paris"

.

Van waar de vergelijking met Midnight in Paris?

Omdat in die film de beelden van Parijs vaak als zo "prachtig" ervaren worden.

Deze film (en vele andere) geeft m.i. een mooier en realistischer beeld v.d. stad.

Had me inmiddels wat verdiept in het Noir gebeuren en Detour, Double Indemnity,
Key Largo, The Big Sleep, Maltese Falcon, Sunset Boulevard en The Third Man tot me genomen als klassieke Film Noirs.
Ook bekend met vele Neo Noirs zoals o.a., Blade Runner, Usual Suspects, The Man Who Wasn't There, L.A. Confidential, en Brick is dit ook een stijl die me erg goed bevalt.
Le Samourai stond op het verlanglijstje van nog te zien, dat is gebeurt zonder ondertiteling, Frans en moi zijn nou niet echt vrienden dus conversaties wat lastig te volgen, gelukkig wordt er bijzonder weinig gepraat. Wat een sfeervolle en pakkende film is dit zeg.
Achtervolging in Metro is echt gaaf en het sobere leven van Alain Delon's karakter is prima verweven door de prent. Gaaf dat hij steeds een Citroen DS snoek jat. Topper die eerst 4 sterren krijgt.

Waarom vind ik deze film nergens ? Geen enkele bib in mijn buurt (zelfs niet in Hasselt/Antwerpen), niet op de free record shop-website...

L'armée des ombres heeft me zeer nieuwsgierig gemaakt naar deze film!

Omdat er alleen een Regio 1 uitgave bestaat van de ondertitelde film, lijkt me. Die verhuren ze niet en FRS verkoopt volgens mij ook geen R1. De Franse uitgave heeft geen subs. Dus je moet het via amazon of eBay doen als je de R1 wilt hebben. Die is overigens niet goedkoop - tenzij je de "Koreaanse" versie koopt.

Vanavond op ARTE (v.a. 20.25 uur).

Damn! Waarom zie ik dat nu pas. (niet dat ik echt frans spreek, maar toch)

Hm, Duitse dub, dan misschien maar goed dat ik hem niet gezien heb;)

Maar bezit ook de Criterion DVD met Engelse subs.

Bezit? Waar heb je die nog gevonden:)

Bedankt voor de tip.

Misschien wederom verkeerde timing, maar ook mijn tweede Melville was geen onverdeeld succes. Mijn aandacht bleef wegglippen, maar ik kan niet met zekerheid zeggen of dat nou door de minimalistische aanpak komt of dat er andere zaken debet aan zijn. Als Bob le Flambeur niet beter bevalt hou ik ik het voorlopig weer even voor gezien.

Er is genoeg te halen hoor, maar ik had er meer van verwacht (waar hebben we dat nou eerder gehoord, oh wacht, hierboven)...

"I never lose. Never really." ... " !!!

Franse Klasse (Heropfrissing) !!! 'Le Samourai' uit 1967 met Alain Delon is een klassieker

wat betreft de Franse Gangsterfilms. Spannende opbouwende scènes in deze neo-noir klassieker

die welgeteld 3 schietpartijen kende. Alain Delon zet een schitterende Jef Costello neer die een

ietwat aparte huurmoordenaar speelt. (let op zijn vogeltje op zijn appartement) !

Parijs is de schitterende locatie wat deze film betreft ...met die prachtige sfeer doorheen gans de film.

Vijftig tinten grijs avant la lettre, deze neo-noir. In elk shot zitten allerlei beige- en grijstinten en heldere kleuren zijn vrijwel niet bestaande in Le Samouraï. Ook de cameravoering is fraai. Bijvoorbeeld de scène voordat de twee politiemannen het appartement binnen gaan, prachtige suspense door de herhaling. Spanning wordt ook gecreëerd door een bijzonder shot in het huis van de pianiste, waarbij de camera vanaf de eerste verdieping naar beneden dwarrelt, ondertussen bij de kijker de suggestie wekkend dat er beneden iets bijzonders te zien zal zijn, bijvoorbeeld een lijk. Het echtpaar Delon vormt een prachtig koppel, zo typisch voor de Franse film; onderhuids broeit de diepste liefde maar beiden kunnen die niet werkelijk uiten. Het einde van Le Samouraï toont een heuse harakiri, maar uiteindelijk zijn zowel het verhaal als de personages ondergeschikt aan de sfeer van coolness die Melville doorgedreven hanteert. Fascinerend.

Ik verwarde Alain Delon met Jean-Paul Belmondo voor ik deze film wou opzetten en Belmondo is niet meteen mijn favoriete acteur. Gelukkig de film toch nog een kans gegeven nu het wel degelijk over een andere acteur bleek te gaan. Vraag me niet waarom ik de twee door elkaar haalde. Verder ook geen enkele voorkennis op deze film, wat de kijkbeurt zeker extra deed meevallen.

De aanpak is zeer boeiend en sterk opgebouwd. Het duurt zowat 10 minuten voor er één woord gezegd wordt. Alles draait rond de sfeer en het visuele aspect. Lange scènes met veel mysterie. Ook prachtig kleurgebruik, want hoewel er veel grijs is, komende kleuren hier mooi uit. Deed me wat denken aan de kleuren van de recente musical Les Misérables. En dan ook de spannende achtervolging in de metro met een voorloper van de gps. Maar ook de typische 60's sfeer in de jazzclub en de vele deuren in het politiekantoor. Een film om van te genieten. Le samouraï schittert in zijn eenvoud, waardoor elk detail veel prominenter aanwezig is.

De film draait niet echt om een verhaal, maar dankzij Delon en de sterke regie, is dit een zeer boeiende film geworden met één van de meest interessante filmfiguren in de hoofdrol. Ook het einde was niet wat ik had verwacht. Hier heb ik echt van genoten. Prachtig!

Ik orden de stapel met dvd’s die ik nog moet kijken op verwachtingspatroon. Diegene waarvan ik het minst verwacht ligt onderaan en deze film lag al twee jaar prominent bovenop de stapel. Veel van verwacht dus en die verwachtingen komen voor een groot deel wel uit, al moet ik heel eerlijk bekennen dat ik er misschien nog meer van hoopte.

Het begin was absoluut geniaal. Eigenlijk de hele eerste twintig minuten. Beeld en geluid perfect op elkaar afgestemd. Een heerlijke sfeer waardoor je meteen helemaal in de film zit. De systematische manier van werken en de gevolgde routines krijgen iets mytisch. Fantastisch en Melville etaleert vanaf e eerste seconde zijn grote talent. Vreemd genoeg zakt de film daarna iets in. Eigenlijk vanaf het moment dat hij werd opgepakt. Sowieso snapte ik niet hoe de politie in godsnaam terecht kwam in die kamer waar ze zaten te pokeren (en dus waarom hij werd opgepakt). En als het logisch was dat ze daar kwamen, was het weer niet logisch dat Jef daar was. Hoe dan ook vreemd. Zo waren er wel meer dingetjes en vond ik ook een aantal acties van Jef onlogisch (bijvoorbeeld het opzichtig weggooien van het bebloede verband, of het, bij wijze van spreken, stamgast worden van de club waar hij de moord pleegde). Iets dat totaal niet strookte met zijn berekenende karakter.

Maar gelukkig zijn er op het begin na, nog veel meer sterke momenten en die zijn echt in de meerderheid. Ik denk aan het vogeltje dat als waarschuwing blijkt te dienen voor als er iemand in zijn kamer is geweest. De achtervolgingen in de metro. De ontmoeting op de loopbrug. Zelden was een zwijgend personage zo cool en treurig tegelijk, iets dat eigenlijk wel over de hele film heen hangt.

Melville is een held, maar eigenlijk vind ik dit niet eens zijn beste film. Wel 4 dikke sterren.

Een zeldzame film. Eentje waar een regisseur op z'n creatieve piek en een acteur op de toppen van zijn kunnen elkaar ontmoeten. Het is Delon op z'n allercoolst. Een kaarsrechte houding met de nek verstopt in de kraag van een trenchcoat en een mimiek die meer zegt dan alle woorden die hij mag uitspreken. De streek langs de rand van zijn vilten hoed maakt het af. Jef Costello is een man van gewoontes.

Wat voor zijn expressie geldt, geldt eveneens voor Melville's rijke beeldtaal, die veel meer dan dialogen of wat dan ook het relaas vertelt van de eenzame huurmoordenaar en daarbij een kille ambiance in de film legt. Veelal weg van kleur, het is guur en grauw in dit Parijs. Jefs onderkomen is gestript van franje, het is er ijzig en doelmatig ingericht. Zelfs het vogeltje komt niet verder dan monotone klanken.

Het cameratrucje dat Melville gebruikt in de opening, zal, net als de rest van de film, ongetwijfeld iets te maken met de psyche van zijn hoofdrol, maar het is alsof hij aangeeft dat Jefs afgemeten wereld op z'n grondvesten gaat schudden. Want overgeleverd aan vrouwen, zo blijkt al snel, met een collega en een verbeten inspecteur als aanjagers. Een zinderende scène, die tussen de rechercheur en Jane.

Het bewijs dat je geen toeters en bellen nodig hebt om spannende c.q. fascinerende cinema te maken, is de metro achtervolging. Raffinement volstaat. En klinkende muziek. Het intro, de verwonding en als de politie hem laat gaan, schieten me zo te binnen als meest opvallende momenten, de stemmige jazz zit hier als gegoten. Nog een Frans deuntje erbij en de avond kan niet meer stuk. Net als deze film.

Dus deze zou in principe betrouwbaar moeten zijn:

LE Samouraï Samurai 1967 Alain Delon Nathalie Delon Jean Pierre Melville DVD | eBay - benl.ebay.be

?

De verkoper? Ja die is betrouwbaar, kijkend naar zijn aantal positieve beoordelingen en het minieme aantal negatieve.

Watch: 16-Minute Video Essay About Jean-Pierre Melville's | The Playlist - blogs.indiewire.com

Word me hele leven al Alain Delon genoemd. Dus het werd tijd om nu eens echt kennis te maken met de man. En ik moet toegeven, vind het toch best een compliment

Hij vertolkt zijn rol lekker strak, met dat vleugje mysterie en kwetsbaarheid om hem heen.

De film zelf verraste me ook aangenaam. Heerlijke coole sfeer, in al zijn eenvoud. Toch een genre apart, dit. En wat een schooneid, die Cathy Rosier..

Dikke 3.5*

Niet te koop op dvd in Nl, toch in de top 250....

Ik wil deze zien, met nl sub..