Le Samouraï (1967)

Vanaf het openingshot werd ik meegesleurd door de film. Mooie sfeervolle noir waarvan ik de dvd zeker ga aanschaffen. Ik wil meer films van deze regisseur zien.

Le samouraï neemt z'n tijd om verteld te worden. Langzaamaan worden we in de wereld van Jef gezogen, begeleid door zachte jazz-muziek.
De commissaris speelt voor mij de beste rol, daar de huurmoordenaar eigenlijk niet zo'n heel innemende persoonlijkheid heeft. In mijn ogen heeft Jef heel weinig weg van een 'samurai' of een 'eenzame wolf', maar is hij meer een soort James Bond, met de pianiste als Bond-girl.

Er zijn echter nog een paar onduidelijkheden:


Hoe wist de politie zeker dat Jef de dader was? Stond de microfoon nog op zijn kast toen hij dat gesprek met de blonde kerel voerde?

Waarom zegt de nummerplaatvervalser "Ik waarschuw je, dit is de laatste keer"?

Waarom moest de pianiste dood? Zij en de opdrachtgever werkten toch samen?

Alleszinds een erg sfeervolle film die nog even blijft nazinderen, mede door het verrassende en abrupte einde.

Bond mocht willen dat hij zo cool was als Costello

De rol van Delon is briljant. Man van weinig woorden, maar alleen al die koele blik is fantastisch.

Hij leeft volgens de code van een samuraï, dus als huurmoordenaar moet hij een eenzaam bestaan hebben. Wordt ook direct aan het begin van de film uitgelegd.

Twee films (Army in the Shadows was de andere) die ik nu van Melville gezien heb, maar dit schreeuwt om meer. Meesterwerk!

4,5*

Erg sfeervolle film van alweer 42 jaar oud.
Hoewel het eindevrij voorspelbaar is, blijft de film boeien.
Dit komt mede door een geweldige Alain Delon, die andermaal bewijst een topacteur met uitstraling te zijn.


4*

Mooie film noir met een heerlijk onderkoeld hoofdpersonage. Costello, briljant neergezet door Delon, weet vanaf het begin af aan te boeien puur door zijn houding en handelen. De film verloopt redelijk voorspelbaar, met name het einde ligt nogal voor de hand maar de opbouw en sfeer is simpelweg schitterend en daardoor irriteert het geen moment.

Niet zo goed als ik had verwacht, eerder teleurstellend. Al is dat zeker niet de schuld van Alain Delon, want hij acteert hier gewoon goed. Ook de sfeer is best wel goed, maar helaas wist de film me niet te grijpen. Het was allemaal wat te traag en om één of andere reden niet interessant genoeg. Zo vind ik ook dat er bepaalde zaken niet erg goed worden uitgewerkt. Waarom bijt de politie zich zo vast in het personage van Alain Delon? Hij had toch een waterdicht alibi.

Jammer ook dat veel mensen naar het einde verwijzen om de titel te verklaren. Dit einde is toch helemaal niet te vergelijken met een samoerai die seppuku pleegt.

Wel triest dat het vogeltje nu alleen achterblijft en een langzame dood zal sterven.
Maar goed, ik heb eindelijk de kans gekregen om Le Samouraï eens te bekijken. En het is zeker geen slechte film, maar helaas niet wat ik ervan verwacht had.

Jammer, de openingsscene alleen al vind ik een van de mooiste ooit op film gezet.

Mijn verwachtingen voor Le Samouraï waren wellicht te hoog aangezien de film al een aantal jaar bovenaan mijn mustsee lijst staat. Na het zien van de film kan ik alleen maar zeggen dat ik teleurgesteld ben in een tweetal punten. Deze punten kan ik als zeer negatief beoordelen.

Ten eerste is er de perfectie die normaal gesproken gepaard gaat bij het zijn van een dergelijke huurmoordenaar. Costello is op een groot aantal momenten te amateuristisch bezig wat zeer kwalijk is voor de geloofwaardigheid van zijn karakter. Gezien de moord op de clubeigenaar, lijkt dit zelfs op zijn eerste opdracht. Om maar niet te beginnen over zijn ontsnapping inclusief dubbele alibi die vrij nutteloos bleken te zijn.

Een tweede grote minpunt is de inhoud en onlogica van een groot aantal scènes. Vele scènes zijn vooral herhalend en qua inhoud vrij leeg. Een scène als bij het politiebureau is totaal niet interessant en neemt zeker 30% van de film in beslag. Het gaat mij dus niet om de traagheid van de film, want de eerste "zwijgende" 10 minuten waren nog van ongekend hoog niveau.

De film kent voor mij eigenlijk iets teveel misstappen en mijn teleurstelling (gezien mijn verwachtingen) was na de eerste uitstekende tien minuten al snel heel groot. Hiermee wil ik niet zeggen dat Le Samouraï een slechte film. Het acteerwerk, de sfeer en Costello zijn grote pluspunten, maar helaas niet genoeg om de minpunten te compenseren.

Eindelijk gezien en de film viel niet tegen, maar is helaas ook niet zo goed als ik gehoopt had. Erg stijlvol kat en muis spel. 4* en wellicht dat de film bij herziening nog groeit.

Eindelijk heb ik dan Le Samouraï gezien, een film waar ik veel van verwachtte en gelukkig kwam die verwachtingen ook grotendeels uit. Ik vind de hoes van de criterion-editie een van de allermooiste dvd hoezen die er is, omdat die hoes een bepaalde stijl en een enorme klasse uitstraalt. Gelukkig doet de film dat ook. Alain Delon is perfect gecast als Jeff Costello, de stille, stijlvolle huurmoordenaar met de hoed en de regenjas. De film is traag en vaak stil, maar dat vind ik hier juist een toegevoegde waarde hebben. Dat stille of zwijgzame van Jeff geeft de film een bepaalde sfeer mee, die ik erg kan waarderen. Er hoeft nooit veel gezegd te worden, blikken zijn vaak al voldoende. Daarnaast zorgt Melville’s sterke regie ervoor, dat ik ondanks de ietwat voorspelbare afloop van begin tot einde geboeid heb zitten kijken. Toch heb ik ook nog wel een grote kanttekening over Jeff’s aanpak, die ik net als enkele anderen soms inderdaad nogal amateuristisch vond. Wat ik nog niet heb gelezen is het feit dat Jeff iemand vermoord en hierbij handschoenen gebruikt om geen sporen op het pistool achter te laten. Op zich logisch. Maar als hij het pistool dan dumpt heeft hij zijn handschoenen inmiddels uit gedaan en uiteindelijk laat hij dus alsnog zijn vingerafdrukken achter op het pistool. Een behoorlijke blunder lijkt me. Afgezien daarvan zijn het gelukkig vooral de vele pluspunten die overheersen en ervoor zorgden dat deze film een erg sterke indruk heeft achter gelaten. Zeer stijlvol met veelklasse, dat is wat mij betreft wel een mooie omschrijving van de film.

4,0*

Geweldig poster inderdaad . Deze film wil ik toch ook wel erg graag zien.

Le Samouraï

Deze film wou ik heel graag zien, maar nergens kon ik hem voor een echt redelijke prijs vinden. En ik was laatst bij mijn oma, en ik zag de dvd is de kast liggen. Gevraagd of ik hem mocht lenen. En daarna meteen thuis gekeken.

Toch wel iets meer van verwacht. Het blijft een prima film. Maar ik had hele hoge verwachtingen van de film. Vandaar dat hij een beetje tegenviel.

De sfeer is heerlijk. Prima verhaaltje, en geweldige muziek. Echt top de muziek. Acteerprestaties zijn ook van zeer hoog niveau. Alain Delon zet een uitstekende Samouraï neer, zeg maar. Een stille man, en geweldig natuurlijk met zijn regenjas en hoed. De film is vrij traag en af en toe een beetje saai. Een paar mooie shots zaten erbij. Vooral de beginscene is fantastisch gefilmd.

Goeie film. Zeker eentje om hertebekijken, maar voorlopig.

3,5*

Prachtig geschoten, ontzettend spannend en briljant geacteerd door Alain Delon. Klasse!

Toch "maar" 3,5?

Af en toe vond ik Costello maar een beetje matig spelen.

Ik begon me op een gegeven moment zelfs wat aan hem te ergeren.

Die ijskoude blik van hem werd op een gegeven moment wat te overdreven.

Toch verder een degelijke film.

Ondanks de spanning vond ik het tempo soms ietwat problematisch... Maar dat ligt aan mij, niet aan de film.

De titel noemt hem een samouraï. In de opening van de film wordt gezegd dat er geen grotere eenzaamheid bestaat dan die van de samourai. Met misschien als uitzondering die van de tijger in het bos, natuurlijk. In alle eerlijkheid denk ik dat er iets teveel gemaakt wordt van deze titel in veel recensies hier. Costello is een samourai omdat hij eenzaam is. Wellicht ook nog omdat hij een code volgt, maar daar houdt de vergelijking ook mee op. Je hoeft namelijk geen samouraikenner te zijn (iets wat ik zeker niet ben) om te weten dat de code van Costello niet meteen overeenkomt met die van de samourais. Dus als mensen de laatste daad van Costello zien als hara kiri vermoed ik dat dit niet helemaal de bedoeling was van de film (zoals Onderhond al opmerkte, jezelf doden en je door iemand laten doden is zeker niet hetzelfde). Het is eerder het soort einde dat wel vaker voorkomt in een noir. De hoofdpersoon accepteert de toch al naderende dood om iemand anders te redden. Zijn 'zelfmoord' zorgt ervoor dat ten eerste zijn vriendinnetje niet meer ondervraagt zal worden door de politie en ten tweede dat de politie erop gewezen wordt dat de zwarte pianist een mogelijk moordslachtoffer is.

Verder is het een ietwat ingewikkeld einde, waar je zeker meerdere invalshoeken op los kunt laten. Wellicht is het ook gewoon zo dat analytisch bekeken je een ietwat kunstmatige scène overhoud, die misschien intellectueel gezien geen steek houdt. Maar het werkt wel degelijk op iedere andere mogelijke manier, met name emotioneel. Vreemd is dat mensen deze 'zelfmoord' zien als een actie die niet past bij het personage, terwijl hij het toch in zijn eigen stijl uitvoert. De manier waarop hij langzaam de aandacht naar zich toetrekt in de nachtclub, door de hoed af te geven, langzaam de rubberen handschoenen aan te doen en de kogels uit zijn pistool te halen, is prachtig. Het gaat allemaal om de vorm waarin Costello dit allemaal doet en het is om die vorm waaromheen de hele film gebouwt is.

Ga maar na, Melville's grootste plezier zit hem duidelijk in het opzetten van kleine handelingen, gebaren en omgevingsdetails die het verhaal vertellen. De spaarzame, maar gedenkwaardige dialogen worden alleen gebruikt waar het echt nodig is. Melville is uitzonderlijk geïnteresseerd in hoe je een verhaal filmisch kunt vertellen in plaats van met woorden. Niet onvergelijkbaar met Leone. Melville maakt entertainment, maar vertrouwd er terecht op dat de kijker ook wel kan invullen hoe alles in elkaar zit. Hoogstens tijdens die eindscène maakt hij het de kijker lastig. Verder blinkt de film uit in een bijzonder economische stijl, waarin alle bijzaken weggegooid worden en waarin alleen details te vinden zijn als ze een rol spelen. Daarmee wordt Le Samouraï een enorm gekunstelde film en een van de beste van zijn soort. De code van Costello draait dan ook haast meer om stijl dan om iets anders en de film legt dat vast. Het verhaal draait eigenlijk om een man die volgens zijn eigen stijl wil leveren, maar wiens stijl per ongelijk doorbroken wordt. Hij klampt zich wanhopig vast aan die stijl, maar hij komt erachter dat dit hem niet redt. De hier meerder malen genoemde kritiek dat Costello perfecter moet handelen en dat zijn acties soms dom zijn is wat mij betrefd onterecht in een film die gaat over het doorbreken van een vast stramien dat als neurotisch omschreven zou worden als Delon niet zo cool was.

De uitvoering heb ik op geen fouten kunnen betrappen. Delon heb ik wel eens te emotieloos gevonden in bepaalde rollen, maar dat is hier natuurlijk geen probleem. De bijrollen worden goed vertolkt. De jazz-muziek is heerlijk, maar het zijn nog meer de stiltes die de film maken. De sfeer is perfect, het kleurgebruik origineel en schitterend. Alles is zeer precies opgenomen. Iedere scène is een verrassing op zich. Gewoon een plezier om naar te kijken van begin tot einde, met een fijne mix tussen spanning, humor en een tikkeltje pathos voor de goede orde. Dit maakt mijn derde Melville na twee lichte tegenvallers duidelijk mijn favoriete film van hem.
4,5*

De 1e film van regisseur Jean-Pierre Melville die ik zag, deze Le Samouraï. Wat een schitterende prent, die in Jeff Costello een niets minder dan briljant en memorabel hoofdpersonage kent. Die kop, die sigaret, de hoed, de regenjas, die rust!

Wat dat straalt-ie uit, naast het feit dat Costello nogal een totaal gevoelloos personage lijkt te zijn. Geweldig gespeeld door Delon, voor mij een memorabel karakter en op één of andere manier deed Delon me (in bepaalde shots) regelmatig aan James Dean denken. Dat is nooit verkeerd. Ik ben voor de rest eigenlijk ook alleen maar vol lof.

Verwachtingen had ik niet echt - ik wist niet echt wat ik kon / moest verwachten, maar dit eindresultaat mag er zijn. Geweldige, rustige sfeer en veel mooi geschoten locaties. Somber, maar ook weer niet. Mooi gebruik van kleur, licht en een aantal scénes bijzonder fraai geschoten, zoals dat schrikmoment (!) in Delon z'n appartement, wanneer die gast met dat pistool in z'n keukentje staat. Briljant. Sowieso is de film érg spannend.

Oké, de manier waarop Costello te werk gaat is niet bepaald slim, zelfs ietwat knullig, wat het er soms nou niet bepaald geloofwaardiger op maakt, maar op één of andere manier kon me dit niks schelen en ben ik vanaf het begin tot het einde gewoon erg geïntrigeerd geweest door Costello en zijn handelingen. Eigenlijk in alles.

De scéne in het politiebureau vond ik ook schitterend, die constante spanning en Costello die zó cool en rustig is daar. Prachtig. Voor de rest vond ik het einde passend en uitstekend gebracht. Stijlvol en indrukwekkend. Ja, fantastische film, heb genoten.

Geweldige film noir. Sowieso niet heel veel films gezien met deze stijl maar van de aantal die heb gezien is deze toch wel het beste. Het begint meteen goed met de anti-held die op het bed ligt te roken. In de eerste scène word gelijk de sfeer gezet en die druipt meteen van je scherm af. Wat ik ook geweldig vind is de jazz muziek in het restaurant/barretje d.m.v een bandje met een mooie vrouw achter de piano. Ik heb hier sowieso wel een zwak voor en dat maakt films al snel goed voor mij. Het acteerwerk is gewoon perfect en Costello de hoofdpersoon speelt de stoïcijnse huurmoordenaar uitmuntend. Voor de rest een aantal spannende scènes, een waardige achtervolging en een geweldig symbolisch einde.

Een aanrader!

4

Uitstekende film. Ondanks de minimalistische setting, verveelt de film geen moment. Een leuk kat-en-muisspel dat door de korte speelduur de volledige speelduur interessant blijft. Ook een leuk personage, die Costello. Eigenlijk weinig commentaar op de film. Net iets meer dan een leuke tussendoor film, net iets minder dan een superfilm. Leuk einde ook, had ik niet verwacht.

Voor de liefhebber, via alternatieve kanalen is er ook een nl custom made versie beschikbaar

Prachtig gestileerde film met een flegmatieke Alain Delon die hier de coolste huurmoordenaar neerzet die ik tot nu toe heb gezien. Het lijkt wel een mix tussen Bond en Jarmusch (Moet Ghost Dog overigens nog zien).

De film schiet voorbij ondanks dat het tempo erg kalm is zodat men zich kan focussen op de details die deze film maken. Het oog hiervoor is grandioos. Het plot is eigenlijk vrij simpel op de laatste scene na, maar toch weet de film te boeien omdat er mede door de soundtrack en Jef's paranoia een deken van spanning over de film word gelegd.

Je moet van deze stijl houden, en ik merk dat ik steeds meer de neiging heb om films uit te kiezen met een stijl als deze.

Herzien, heerlijke sfeervolle film.

Veel opmerkelijke, geniale scenes!

Kille Franse noir. Kil in Delons acteerwerk : een eenzame killer met een vogeltje als enig gezelschap, een Delon die bijna catatonisch voor zich uit kijkt. Een man van weinig woorden. Le Samourai is een kleine klassieker die heel wat andere regisseurs inspireerde. Denk idd maar aan Jarmusch, of zelfs Michael Mann's Collateral. Een goede film maken is al een moeilijke zaak maar een stijl op zich introduceren, dat is nog eens een stapje verder. Verhaal is ook best interessant en het einde waar hij toch een greintje menselijkheid vertoont is goed gevonden en maakt de film mooi af. Ook de te weinig genoemde François Périer als de commissaris, speelt een mooie rol, vooral wanneer hij Jane onder druk zet. Een 4 of een 5 kan ik er door de monotone kilheid niet aan kwijt, maar een 3,5 krijgt Le Samourai heel zeker.

Zeer strakke thriller! Niet alleen is het verhaal goed, het is ook echt heel goed geschoten allemaal. De spanning is intens, en de sfeer is kil en dat is zeer op zijn plaats. Natuurlijk draait het vooral om de hoofdpersoon Jef Costello, die echt uitstekend neergezet word door Alain Delon. Een van de koelbloedigste rollen die ik heb gezien. Ben erg onder de indruk van de film, de scenes op het politiebureau zijn goed in elkaar gezet, en ook daar was de intense spanning (tussen enkele karakters) goed te merken. En natuurlijk de opening, was erg indrukwekkend. Zeker één van de beste films in haar genre. De muziek vond ik overigens ook goed, lekker simpel maar wel goed voor de spanning.

4.5*

Wat maakt deze film nou tot een klassieker in het thrillergenre? Een goed verhaal, knappe acteerprestaties, goed camerawerk, maar vooral de spanning in de film. Dat maakt de film zo goed, samen met Alain Delon die Jef Costello ook echt is/lijkt te zijn. De spanning is de rode draad in het verhaal, het is er de hele tijd, de hele film. De scene op het politiebureau of de achtervolging op het metrostation. Allemaal zeer knap gedaan en zeker ook terecht een klassieker in zijn soort. Vrijwel alles klopt aan de film en daarom ook een compliment aan de uitstekende muziekkeus. Goed gevonden en al deze punten maken Le Samouraï tot een film die zeer de moeite waard is.

Begin was inderdaad erg sterk, maar einde was net even iets minder. Verder wel goede film, maar vooralsnog 3,5*.