Splendor in the Grass (1961)

Mooie film. Met een mooi thema. Een film over overweldigende gevoelens die ingedamd worden in de wereld waarin we leven. Ook wel volwassen worden genoemd. Wood heeft de rol met de grote emoties en doet dat behoorlijk goed, maar Beatty in een wat ingetogener rol maakt meer indruk op me. Ik begin langzaam nieuwgierig te worden naar meer vroege rollen van 'm. Ik ben al vaker van Beatty onder de indruk geweest. Mooi technicolor ook, wat het sfeertje nog eens wat aanzet. Buitengewoon knap geacteerde eindscene trouwens waarin Beatty en Wood elkaar tergugzien en merken dat het niet meer is zoals het was

Net wat te weinig poetisch om echt tot mijn favorieten te gaan behoren en sommige van de bijrollen waren ook net te karikaturaal. Ook liep de opbouw van het eerste uur niet helemaal soepel.

Daardoor hoe ik het op een mooie 3,5*

Weinig stemmen trouwens. Er is een DVD uit in Nederland en een onbekende film is het bepaald niet.

Ik had vooraf niet verwacht dat deze film mij zo goed zou bevallen. Elia Kazan heeft met Splendor in the Grass zijn derde 4* gemaakt. Met name de acteerprestaties van de hoofdpersonen zijn goed, waarbij ik de prestatie van Natalie Wood zelfs geweldig kan noemen.

Het verhaal is wellicht niet echt indrukwekkend, maar Kazan weet toch de nodige scherpe randjes aan het verhaal toe te voegen. Visueel kan ik het overigens ook niet heel bijzonder noemen, ik ben dus met name onder de indruk van de karakters die centraal. De eerder al geprezen laatste scène is zeer indrukwekkend, hoewel mijn interpretatie wel anders is dan die van starbright boy. Ik denk dat ze dus nog wel verliefd zijn, maar het op dit moment zo laten. Ik denk dat de kans aanwezig is dat ze in een later stadium bij elkaar komen. Maar het einde zoals het nu is werkt zo goed vanwege al die onderliggende emoties.

Een meesterwerk is het dus niet, maar een drama van een buitengewoon niveau is het zeker.

Deze film was destijds de eerste film voor 18 jaar en ouder, die ik kort na mijn 18e verjaardag in onze plaatselijke bioscoop gezien heb. Niet alleen dat, maar de inhoud van de film en dan in het bijzonder de rol van Natalie Wood is mij altijd bijgebleven.

Het weerzien een halve eeuw later heeft mij aangenaam verrast. In tegenstelling tot veel tijdgenoten heeft de tand des tijds weinig vat gekregen op deze productie van Elia Kazan, volgens mij een van de beste regisseurs aller tijden. Mede daarom vind ik Splendor In The Grass beter dan Rebel Without A Cause (1955), waarmee hij vaak vergeleken wordt.

Onbegrijpelijk dat deze film zo weinig reacties krijgt in dit forum, want eigenlijk is het een must voor elke film- en dramaliefhebber. Heel mooi.

Ik zie hier vaak de vergelijking met Rebel Without A Cause. Nu vind ik deze film niet helemaal zo rebellieus als Rebel Without A Cause, maar wel veel beter. Alleen al de chemie tussen Beatty en Woods. (die hier fantastisch acteert) De 2 kunnen niet met of zonder elkaar. Hartverscheurend toen Woods flipte van het liefdesverdriet en zichzelf probeerde te verdrinken. De film levert een prachtig tijdsbeeld met een heerlijke sfeertje. Wat nog het mooist aan de film is zijn de ouders, die de gevoelens van hun kinderen proberen te onderdrukken voor hun eigen best wil. Hoe Woods' moeder haar alleen maar zit te pushen in het mentale ziekenhuis, en hoe de vader steeds meer begint te rebelleren tegen die zeikerd van een moeder. En hoe Beatty alleen maar wil dat zijn vader trots is, en dan dus maar zijn liefde opzij zet en gaat studeren aan Yale, wat hij ook helemaal niet wil. Echter is dit geen voorspelbare film, dankzij het script en de prachtige regie uiteraard. Het leven gaat door, en hoewel de geliefden duidelijk op het eind nog steeds veel van elkaar houden, weten ze dat ze beter af zijn zonder elkaar. Ze hebben allebij nu hun leven, gaan trouwen/zijn getrouwd en moeten nu doorgaan met het leven, de klik is er niet meer.