Splendor in the Grass (1961)

Deze film verdient wel een berichtje, toch?! Ik vond het echt een uitstekende film. Ik kijk niet vaak geboeid van begin tot eind naar een film die 2 uur duurt. Het was waarschijnlijk een erg gewaagde film voor zijn tijd (persoonlijkheidsstoornissen, tieners en seks etc.). Natalie Wood was een geweldige actrice. Ze doet het hier veel beter dan in Rebel Without a Cause!
RIP

*4

PS: De film is met NL ondertiteling te koop bij de Fame in Amsterdam.

Splendor in the Grass heeft veel gemeen met Rebel Without a Cause (1955); het is eveneens een film over tieners die in conflict komen met hun ouders. Warren Beatty (Bud) deed me denken aan James Dean, terwijl Nathalie Wood (ook te zien in Rebel Without a Cause) hier de rol van haar leven speelt. De regie kwam van de hand van Elia Kazan, een controversiële regisseur omwille het feit dat hij tijdens de communistenjacht van Joseph McCarthy in de jaren '50 verschillende namen noemde (waaronder acteur John Garfield). Ik heb zeker geen respect voor wat hij gedaan heeft toen, maar ik kan niet ontkennen dat Kazan een uitstekende regisseur is en als geen ander een verhaal kan vertellen, dat bewijst hij nog maar eens met deze film; een poëtisch, krachtig, en buitengewoon mooi werk.

Een typische acteursfilm met schitterende prestaties van Natalie Wood en Warren Beatty. Verder echter ook een typische coming-of-age film met typische karakters (het naieve meisje, de worstelende-maar-uitendelijk-naar-zijn-papa-luisterende jongen, de brave vader en begrijpende moeder van het meisje, de overheersende vader van de jongen).

Al bij al vond ik het een nogal langdradige film.

Natalie Wood verdronk in zee toen zij samen met Robert Wagner en Christopher Walken een tocht maakte op haar jacht dat genoemd werd naar deze film: "splendor". (Dat even terzijde)

3*

Een verhaal dat in vijf zinnen binnen één minuut verteld kan worden, is hier tot bijna twee uren uitgerekt. Ten aanzien van het spel en de cinematografie niets dan lof, maar voor de rest: not my cup of tea.

Was na rebel without a cause altijd erg benieuwt naar een tweede film met natalie wood. Jaren later kwam deze film op mijn pad. Ik moet zegen dat hij niet zo goed is als rwac maar het is wel een unieke film. Zoals al eerder gezegd een echte acteursfilm, de acteurs spelen geweldig, ik heb meestal na het zien van dit soort film ook echt het idee dat er nooit meer zulke goede acteurs zullen komen, wood speelt zoals al eerder gezegt de sterren van de hemel, en beatty heeft iets mysterieus net als james dean had, hij is in geen enkele film die ie later heeft gemaakt dan ook niet meer zo goed geweest als in deze. Het verhaal is als het vandaag de dag gemaakt zou worden inderdaad niet meer zo bijzonder, maar plaats het eens in zijn tijd deze film werd begin jaren 60 gemaakt en regisseur kazan verbrak er een hoop taboes mee die er destijds waren. Zo heb ik een keer gehoord dat in deze film de eerste tongzoen te zien zou zijn geweest. Ook is de film erg vakkundig geregisseerd door de altijd geweldige kazan. Kortom een taboe doorbrekende film die voor zijn tijd erg gewaagt was om te maken. Goed acteerwerk en een paar erg mooie scenes.

3,5 sterren

Mooie film. Met een mooi thema. Een film over overweldigende gevoelens die ingedamd worden in de wereld waarin we leven. Ook wel volwassen worden genoemd. Wood heeft de rol met de grote emoties en doet dat behoorlijk goed, maar Beatty in een wat ingetogener rol maakt meer indruk op me. Ik begin langzaam nieuwgierig te worden naar meer vroege rollen van 'm. Ik ben al vaker van Beatty onder de indruk geweest. Mooi technicolor ook, wat het sfeertje nog eens wat aanzet. Buitengewoon knap geacteerde eindscene trouwens waarin Beatty en Wood elkaar tergugzien en merken dat het niet meer is zoals het was

Net wat te weinig poetisch om echt tot mijn favorieten te gaan behoren en sommige van de bijrollen waren ook net te karikaturaal. Ook liep de opbouw van het eerste uur niet helemaal soepel.

Daardoor hoe ik het op een mooie 3,5*

Weinig stemmen trouwens. Er is een DVD uit in Nederland en een onbekende film is het bepaald niet.

Natalie Wood is prettig om naar te kijken. Warren Beatty en zij zijn een mooi paar, en de sfeer die er is, is heel mooi om te voelen. Ontroerend laatste shot, met die voice over van Natalie Wood. Ik ben heel erg benieuwd naar Rebel without a cause.

Wou de film al een tijdje herzien omdat ik bij de eerste kijkbeurt al dacht dat hij na een tweede keer beter zou worden en ik had het blijkbaar goed. Een zeer aangrijpende en schandelijk onderschatte film die me vrijwel gelijk greep. Wood en Beatty hebben een geweldige chemie en acteren beide de sterren van de hemel en ook de bijrol van Hingle (als Bud's vader) en de regie van Kazan waren erg goed. Het verhaaltje met achterliggende moralen als volwassen worden, het onderdrukken van je gevoelens, de verkeerde keuzes maken en de generatiekloven, hoe oud de film ook is het komt net als in tijdgenoot Rebel Without a Cause nergens oudbollig over en ik kan me er dan ook erg goed in herkennen. De film bevat een paar zeer indrukwekkende scenes vooral de scene op het feest waar Bud's zus afgeblaft wordt door haar vader en door iedereen met de nek aangekeken wordt, de zelfmoordpoging bij de fontein, de badscene en vrijwel alle scenes tussen Beatty en Hingle plus het einde dat werkelijk subliem is. Verder kent de film een heel aangename sfeer en helpt de technicolor zoals Starbright Boy al zei daar goed aan mee. Jammer was dat het af en toe was fragmentarisch was (vooral tegen het einde) en dat de score af en toe ietswat bombastische score was maar dat vond ik over het algemeen niet zo erg. Twijfel sterk tussen een 4 en een 4,5, houd het voor nu op een hele dikke vier en slaap er nog een nachtje over en kijk of daar later nog een half puntje bovenop kan.

4 sterren

Houd het voorlopig toch maar op een vier.

Ik had vooraf niet verwacht dat deze film mij zo goed zou bevallen. Elia Kazan heeft met Splendor in the Grass zijn derde 4* gemaakt. Met name de acteerprestaties van de hoofdpersonen zijn goed, waarbij ik de prestatie van Natalie Wood zelfs geweldig kan noemen.

Het verhaal is wellicht niet echt indrukwekkend, maar Kazan weet toch de nodige scherpe randjes aan het verhaal toe te voegen. Visueel kan ik het overigens ook niet heel bijzonder noemen, ik ben dus met name onder de indruk van de karakters die centraal. De eerder al geprezen laatste scène is zeer indrukwekkend, hoewel mijn interpretatie wel anders is dan die van starbright boy. Ik denk dat ze dus nog wel verliefd zijn, maar het op dit moment zo laten. Ik denk dat de kans aanwezig is dat ze in een later stadium bij elkaar komen. Maar het einde zoals het nu is werkt zo goed vanwege al die onderliggende emoties.

Een meesterwerk is het dus niet, maar een drama van een buitengewoon niveau is het zeker.

Op een gegeven moment wordt de film wat langdradig en zeurderig, terwijl aan de andere kant niet alles even goed lijkt te zijn uitgewerkt. Wood en Beatty overtuigen echter zeer. Het einde is fabuleus.

Deze film was destijds de eerste film voor 18 jaar en ouder, die ik kort na mijn 18e verjaardag in onze plaatselijke bioscoop gezien heb. Niet alleen dat, maar de inhoud van de film en dan in het bijzonder de rol van Natalie Wood is mij altijd bijgebleven.

Het weerzien een halve eeuw later heeft mij aangenaam verrast. In tegenstelling tot veel tijdgenoten heeft de tand des tijds weinig vat gekregen op deze productie van Elia Kazan, volgens mij een van de beste regisseurs aller tijden. Mede daarom vind ik Splendor In The Grass beter dan Rebel Without A Cause (1955), waarmee hij vaak vergeleken wordt.

Onbegrijpelijk dat deze film zo weinig reacties krijgt in dit forum, want eigenlijk is het een must voor elke film- en dramaliefhebber. Heel mooi.

Ik zie hier vaak de vergelijking met Rebel Without A Cause. Nu vind ik deze film niet helemaal zo rebellieus als Rebel Without A Cause, maar wel veel beter. Alleen al de chemie tussen Beatty en Woods. (die hier fantastisch acteert) De 2 kunnen niet met of zonder elkaar. Hartverscheurend toen Woods flipte van het liefdesverdriet en zichzelf probeerde te verdrinken. De film levert een prachtig tijdsbeeld met een heerlijke sfeertje. Wat nog het mooist aan de film is zijn de ouders, die de gevoelens van hun kinderen proberen te onderdrukken voor hun eigen best wil. Hoe Woods' moeder haar alleen maar zit te pushen in het mentale ziekenhuis, en hoe de vader steeds meer begint te rebelleren tegen die zeikerd van een moeder. En hoe Beatty alleen maar wil dat zijn vader trots is, en dan dus maar zijn liefde opzij zet en gaat studeren aan Yale, wat hij ook helemaal niet wil. Echter is dit geen voorspelbare film, dankzij het script en de prachtige regie uiteraard. Het leven gaat door, en hoewel de geliefden duidelijk op het eind nog steeds veel van elkaar houden, weten ze dat ze beter af zijn zonder elkaar. Ze hebben allebij nu hun leven, gaan trouwen/zijn getrouwd en moeten nu doorgaan met het leven, de klik is er niet meer.