Pink Floyd The Wall (1982)

Ja sorry, dat was off-topic

Natuurlijk is de muziek erg goed van deze film. Wat ik zo knap vind aan het album, is dat dat album een autobiografie is, met uitzonderlijk goede muziek. Om daarnaast nog is het hele album te verfilmen, vind ik het toppunt. Voor mij pakt het erg goed uit, al zijn er wel momenten waar ik geen idee meer heb waar het over gaat.

Maar als je deze film op een heel artistieke (en verwacht NIET een hollywood-productie) manier bekijkt, is die heel bijzonder. De animaties die er af en toe in voorkomen vind ik erg mooi en geven ook goed weer hoe 'Pink' zich voelt.

Dit is een heel aparte film en zeker niet iets wat je al eerder hebt gezien. 'one of a kind' zou een goede beschrijving zijn.

Wat heel interessant is bij deze film, is om te proberen te begrijpen wat ze met de weergegeven beelden bedoelen en waarom dat bij de muziek past.

Voor de echte Pink Floyd-fan is dit een aanrader, maar als je niks van hun muziek moet hebben kun je deze film maar ook beter niet kijken.

4,0*

De muziek, maar ook de combinatie van teksten, film en animatie maakt dit voor mij een sterk geheel dat mij in al die jaren nog niet is gaan vervelen. Een film die ik nog graag een aantal keer per jaar zie.

Wat mij betreft een sterk concept en als het ware de soundtrack (de originele LP) verfilmd.

Prachtige muziek en film

Keek deze film voor het eerst met 2 anderen in een donkere bijna lege loods waar alleen een hemelbed en een tv stond

De muziek en film raakte me gelijk en overweldigend

Aardige film.. met muziek van een supergroep.

Zelf vind ik "The Wall"niet een kwalitietsproduct van die heren, zoals Echoes of Animals dat wel waren.

In mijn ogen een absoluut meesterwerk, zowel het album, als de film als het hele concept. De muziek en ideeën van Pink Floyd wordt goed weergegeven in deze 90 minuten durende achtbaanrit door alle emoties van Pink.

Eens te meer wordt de briljantheid van Roger Waters duidelijk gemaakt. Prachtfilm en een must voor muziekliefhebbers.

Al is het maar voor Pink Floyd: 5*

Dat de muziek geweldig is, weet ik al 30 jaar. Het duurde pas tot gisteren voor ik eindelijk de film kon zien *schaam*.

Geweldig! En Bob Geldof viel me absoluut niet tegen! Ik was wat bevooroordeeld over Geldof, maar hij zette absoluut een goede Pink neer.

Alleen bij het laatste fascisme-gedeelte zakte mijn aandacht weg. Ik weet niet goed te omschrijven waarom, mogelijk had dat stuk iets anders aangepakt moeten worden, was het nu teveel een beeldenbrij, maar dat "pakte" me niet. Gelukkig kwam mijn aandacht bij de rechtszaak weer helemaal terug. Wat een super-animatie!

4*

Ik ben zelf een erg grote fan van Pink Floyd en ik kan je zeggen dat, als je ook van deze muziek houd en je een film goed kan begrijpen, deze film je erg diep raakt, althans dat deed het bij mij. Ik zie veel gebeurtenissen in mezelf terug. Ik vind dit een echte aanrader voor mensen die ook van psychedelische muziek houden. een dikke duim voor de regiseur, wie natuurlijk Syd Barrret zelf is

Waarom werd Pink zelf zo'n Hitlerfiguur?

Audiovisueel overdonderend, geweldige animaties ook. Ik vond het verhaal niet zo heel bijzonder, maar het geheel spat gewoon zo van het scherm af dat je er echt in word meegezogen. Een hele aparte, indrukwekkende film. Waren er maar meer zoals deze, waarbij muziek, animatie en film één geweldig geheel vormen (niet makkelijk te maken natuurlijk).

4,5

deze heb ik nog nooit gezien (*schaam*) en dat terwijl ik zo'n grote fan ben van Pink Floyd. Ik zal eens een keer kijken waar deze te krijgen is.

=

Mhwoa

Ben meer fan van de 60-70s producties van Pink Floyd en had dat sowieso meer verwacht...

Zeer wazige film, waar ik geen touw aan vast kon knopen (had ook geen zin om een touw te zoeken op deze maandagmorgen)

Heb het laatste kwartier niet meer gekeken want werd heen en weer geslingerd tussen rare fragmenten.

Wel mooie samenhang tussen de nummers (en teksten) en de beelden, dat trok me wel een aantal keer mee de film in.

Ik kan me wel vinden in de mening van ArnoldusK hierboven.

Ook ik wou eindelijk eens weten hoe deze legendarische film eruitziet.

Shit, da's al de zoveelste teleurstelling.

Deze film heeft een échte cultstatus opgebouwd maar ik vond er niks aan.

Als speelfilm bekeken is hij vervelend. Het enige lichtpunt is de schitterende soundtrack van "Pink Floyd" met de bijbehorende halucinante videoclips.

Deze clips worden onderbroken door vervelende scènes die niets bijdragen aan het verhaal, er is ook geen noemenswaardige dialoog, dus daar word je ook niets wijzer van.

Samengevat: Bangelijk goeie videoclips die onderbroken worden door een strontvervelend samenraapsel van, door drugs geinspireerde, waanbeelden. Vervéééélend !!

Als je de uitleg van de plot niet op voorhand hebt gelezen komt hij heel verwarrend over, zoals ik dus voorhad. Misschien gaat deze bij een 2e kijkbeurt stukken beter overkomen....?

4/10.

Enkel de moeite waard voor de muziek en een handvol schitterende videoclips.

Doe jezelf een plezier: laat de DVD links liggen en schaf je de gelijknamige CD aan of een opname van het live-optreden, daar ga je tenminste geniet van hebben !

Op volgende site kom je meer te weten over deze legendarische groep: http://www.pinkfloyd.co.uk/

Jullie hebben blijkbaar beiden het verhaal niet kunnen ontwarren uit de kluwe beelden. Zit er toch wel degelijk in. Heeft verder ook weinig met drugs te maken, maar veel meer met de getraumatiseerde geest van een kind dat in de oorlog vaderloos is geworden en vervolgens ten ondergaat aan zijn eigen roem....

Maar geeft niet, ik vond er de eerste keer ook geen hol aan.

Ik was de eerste kijkbeurt totaal gedeprimeerd... snapte er geen fuck van maar was visueel enorm onder de indruk.

Ook ik snapte de inhoud pas bij een tweede kijkbeurt en toen hakte het er behoorlijk in.

Als ik ooit eens niets beters om handen heb zal ik hem misschien nog een herkansing geven, héél misschien...

Ik zie toch liever films die je bij de eerste kijkbeurt goed vindt, want da's anders zoals met eten: als je iets voor de eerste keer proeft en het niet lust ga je dat in de toekomst nooit meer willen eten, toch..?

In tegendeel: Mijn favoriete eten van tegenwoordig (rauwe vis) vond ik niet lekker als kind.

Geldt ook voor film, de beste films zijn in staat te groeien om steeds beter te worden. Vond meer dan een handvol films die ik nu 5* geef de eerste keer niet goed of in ieder geval een stuk minder. Het is daarom juist een teken van een echt goede film dat hij bij elke kijkbeurt beter wordt, meer prijsgeeft, zich langzaam laat ontdekken. Geldt eigenlijk voor vrijwel alles, wijn, vrouwen, muziek, etc... Maar er moet natuurlijk wel een soort van trigger zijn, waardoor je het een tweede kans geeft.

Hmmm, als je't zo bekijkt

Misschien komt het er ooit eens van dat ik hem herbekijk,

hopelijk bevalt hij me dan véél beter...

Ik begon met een 0,5* dus er is nog hoop.

Zal even kort uitleggen waarom. We zouden met de familie op zaterdagavond naar de nieuwe James Bond gaan, maar als 14-jarige puber had ik gehoord dat dit iets geweldigs moest zijn. Dus na heel veel gezeur van mijn kant naar: The Wall. Zaten we daar met mijn 11-jarig broertje en mijn ouders, die enkel van klassiek hielden, midden in een uitverkocht Calypso 1, omringt door skin heads....en de muziek op 10. We besloten al na een minuut of 10 in de pauze weg te gaan, maar er kwam geen pauze.... Bij Comfortly Numb sloeg mijn broertje bij de maden sequenze zijn handen voor zijn ogen en kromp ineen, en iets later bij The Trial, begonnen de skinheads om ons heen ook nog eens instemmend te mompelen....

Je zult begrijpen, ik begreep er niets van, voelde me vreselijk schuldig en vond er geen hol aan....

Dat moet wat geweest zijn, zo als puber samen met je ouders die fascistisch scène bekijken, die zullen wel gedacht hebben: "en nu is het de laatste keer dat diene lastigaard de film heeft mogen kiezen"

Dat moet zowat de enige scène zijn die ik best goed vond, maar de toekomst zal uitwijzen of ik de volledige film ooit de moeite ga vinden of niet.

Ben sindsdien inderdaad nog zelden met mijn ouders naar de bios geweest...

Ben deze film weer eens aan het herzien en ik moet eigenlijk een plaatsje in mijn top10 gaan inruimen, want het is echt een fantastische film. Net als Angel Heart vrijwel onaangetast door de tand des tijds. Sterker nog, elke hedendaagse film die op deze wijze WOII of de jaren 80 weergeeft kan van mij rekenen op een hoge waardering.

Geweldige filn, vijf vette sterren worden enkel dikker.

Kwam er bij de eerste kijkbeurt achter dat ik aan het stendhal syndroom leidt, ging rode vlekjes zien, zo indrukwekkend. Ken dan ook geen film die in beeld en geluid een poetiser geheel vormt. Waanzinnig.

Da's een legendarisch verhaal. Zijn je ouders en broer het ook te boven gekomen? Wordt elk jaar met Kerst aan teruggedacht, zeker. Is een klein beetje vergelijkbaar met dat ik met mijn moeder en zus naar E.T. zou gaan en alles in Rotterdam was uitverkocht (lange rijen voor Lumière en Thalia tot voorbij de straathoeken). Uiteindelijk Joep Meloen gezien... Traumatisch, ik wilde E.T. zien, niet Vanessa!

Is nooit meer over gesproken.... Zal het met Kerst eens oprakelen.

Ik zou het dan wel gelijk op film vastleggen. Onuitgesproken familietrauma's die tijdens een (Kerst)diner worden opgerakeld hebben al meer dan eens gezorgd voor award winning cinema.

Het album kende ik al, maar de film had ik nog nooit gezien. Nadat ik het album weer eens volledig had geluisterd, vond ik dat ik die film ook eens moest zien. Ik ben met geen verwachtingen de film in gegaan en heb alles over me heen laten komen.

Het beste is vanzelfsprekend de muziek. Prachtige totaalplaatje. Muziek waarvan je nooit wist wat je erbij moest denken en beelden waar je eigenlijk niks mee kan.

De film zit vol met symboliek. Ik weet zeker dat ik niet alle symboliek heb begrepen. Sterker nog ik denk dat ik meer niet heb begrepen dan wel. Af en toe was het wel teveel, want dan was ik de draad volledig kwijt.

Doe ik een gewaagde uitspraak als ik Pink Floyd de Kubrick van de muziek noem?

Beelden die ik niet gauw ga vergeten en muziek die ik nu nog meer waardeer.

4,0* voor een prachtige ervaring.

Speelt deze film zich niet af tegen een achtergrond van een totalitaire staat. Zoals O.A.: 1984?