Crying Freeman (1995)

Vond hem niet heel fantastisch. Hij had van mij heel wat mystieker qua sfeer en muziek mogen zijn. 2,5*

Mooie film hebbem al een stuk of 12 keer gezien maar het verveelt nog niet.

Alleen vond ik die ladie hanada nogal iritand

En.....schrok er iemand zich nog rot van die boedha beeld vol scherpe tanden???

5,0

Dat ik hier nog niet op had gestemd... Film was een favoriet van m'n huisgenoot, ik vond het allemaal wel meevallen. Coole tattoos, dat wel.

3* dan maar.

Een film waar de stijl duidelijk boven de inhoud staat, maar waar het me ook echt niks uitmaakt dat dit het geval is. Niet dat het concept slecht is, het verhaal zelf intrigeert en de mystiek van de huilende huurmoordenaar greep me zeker aan, maar alles bij elkaar is het toch wel duidelijk dat het verhaal in een stripvorm beter tot zijn recht komt.

Maar als we vervolgens kijken naar de prachtig gestyleerde kogelballetten - waar regisseur Gans duidelijk zijn inspiratie uit de John Woo films heeft getrokken, zonder het ook maar een moment als een ongeinspireerde kopie te laten over komen (en gelukkig ook niet te kitscherig met de duiven) - dan zien we een waar visueel kunstwerk. Functionele slow motion scenes, een combinatie van prachtige kleurenfilters en uitstekende belichting in de veelal donkere scenes, en fantastische gevechtschoreografie maken de film een fantastische ervaring voor het oog.

Voor het oor hebben we een prachtige soundtrack die het midden houdt tussen dromerig en dreigend: geen vervelende drum 'n bass of overvloedige moderne rock/metal met vervelende zang, maar een mooie combinatie van keyboards en gevoelige elektrische gitaarpartijen zorgen voor een prachtige luisterervaring.

Het acteerwerk is zeer naar behoren. Mark Dacascos oogt goed als een getormenteerde huurmoordenaar die dankzij het feit dat hij gedwongen wordt te moorden niet gigantisch badass toont, maar dit eigenlijk ook helemaal niet nodig heeft. Hij mist dan misschien wel de stoerheid van een Stallone of Schwarzenegger, maar heeft met zijn mystieke uitstraling en martial arts training wel de mogelijkheid op een gevoeligere manier 'cool' te zijn. Julie Condra, die de film aaneen praat via voice-overs, zet een interessante rol neer als met de dood geobsedeerde vrouw, die ondanks haar ogenschijnlijke kwetsbaarheid redelijk stevig in haar schoenen staat. De evolutie van haar personage van onschuldige meid naar seksueel ontluikende vrouw is opmerkelijk, haast Bataillaans te noemen. Andere sterke rollen zijn weggelegd voor Byron Mann en Yoko Shimada, waarvan laatstgenoemde ondanks haar matige Engels er goed in slaagt de rol van op macht beluste Yakuza vrouw neer te zetten. Helemaal op het einde maakt haar personage een interessante keuze, die zeker opmerkelijk en origineel te noemen is.

De film zal echter een hoop mensen afstoten door het soms overdreven poetische karakter en de lang gerekte, in slow-motion geschoten, actie scenes. Als fan van Gans magnum opus Le Pacte Des Loups was ik dit echter al gewend en omdat deze film me zo gigantisch beviel, heb ik hier niks over te klagen. Zo goed als deze film is Crying Freeman niet, daarvoor is het nog steeds duidelijk dat de roots in een anime liggen, maar qua stijl en visuele pracht zit de film bijna op hetzelfde niveau. Wat mij betreft een van de mooiste actiefilms van de jaren 90, daar kan geen Van Damme tegenop!

Huilende held.

Dit mooi gefilmde en lekkere martial-arts filmpje kent een mysterieus tintje en een kleine traan. Niet dat het verhaal enige emotionaliteit aan de kijker ontlokt, maar Dacascos als huurmoordende samoerai pinkt nu eenmaal graag een traantje weg na het uitvoeren van zijn opdrachten. Origineel is het verhaal allerminst, maar de uitvoering en dan met name de audivisuele combinatie is erg prettig.

Goed.

Visueel allemaal prima in orde, en de actie ziet er ook behoorlijk goed uit - misschien wat gestileerd af en toe, maar dat past best goed. De hoofdrollen worden goed gespeeld, ook niks mis mee. Wel is het wat aan de trage kant - nou was ik wel wat moe, maar ik moest wel wat veel moeite doen om m'n aandacht erbij te houden. Het verhaal is ook wel behoorlijk dun - bij vlagen, want af en toe is het ook weer behoorlijk sterk. Het concept van de Freeman had wat meer inhoud kunnen hebben, want op zich is het idee erg sterk.

Misschien nog maar eens herzien als ik minder moe ben

Crying Freeman is qua beeldmateriaal zonder twijfel een zeer nette film. Het verhaal is echter vrij infantiel wat erg jammer is. Had op dat gebied met wat meer aandacht veel volwassener kunnen zijn, jammer!

Aardige film.

Laatst ook al een Hong Kong adaptatie gekeken, die wat iets gekker en vlotter, deze probeert net wat serieuzer te zijn. Gans slaagt daar (maar) deels in, waardoor het netto resultaat eigenlijk hetzelfde is. Best oké, maar had eigenlijk makkelijk nog beter gekund. Maar vermaakt biedt het in ieder geval wel.

Heeft inderdaad wat weg van de heroic bloodshed van een John Woo. Gestileerde wapengevechten, coole slomo, hoge bodycounts. De actiescenes zijn echt wel op niveau, ook visueel weet de film af en toe mooi voor de dag te komen. Fijn camerawerk, toffe belichting en kleurgebruik.

Maar het acteerwerk is jammer genoeg wat minder. Die "Yakuza in Amerika" films komen zelden opboksen tegen de lokale varianten (enige uitzondering is misschien Brother, maar Kitano importeerde dan ook gewoon z'n halve cast met regulars), ook hier valt het tegen. Mager acteerwerk, redelijk saaie tussenstukken. Het is jammer, want het haalt geregeld de vaart uit de film.

Maar verder fijn vermaak, leuk tussendoortje en dat soort dingen. Had alleen wel het potentieel iets meer te zijn.

3.0*

Saai.

Gans heeft de ingrediënten niet lekker op elkaar afgestemd in deze film. Qua look is het best een aardige 90s actiefilm. Maar qua acteerwerk en flow is het weinig soeps. Het is een soort bouquet reeks verhaaltje van een vrouw die verliefd wordt op een huurmoordenaar en visa versa. Hoe die introductie gaat tussen de twee is lachwekkend maar Gans lijkt niet de humor te hebben om echt in te zien wat hij hier mee aanmoet. Hij kiest voor een actiefilm met bittere ernst, wat niet de verstandigste keus is met dit bronmateriaal. Hoewel ook de actie wat loom is vaak, is de film daar wel het leukst, maar Gans blijft maar terug grijpen naar het verhaaltje met een nogal flauwe mystieke ondertoon.

2 sterren.

En maar weer eens een tussendoortje uit de donatie verhuisdoos van de collega, en daarmee dus deze Crying Freeman, een film die ik zelf nooit zou aanschaffen nog instarten maar op zich voldeed als hapklare brok tijdens het sporten.

Gebasseerd op een strip begrijp ik...? Ja, en dat verbaasd dan weer niet hé, Aziatisch geënt, Yakuza, een Hitman en het nodige aan actie. Geprobeerd wordt een duister en mystiek sfeertje te creëren, iets dat soms lukt maar soms ook niet. De actie is best oke en vooral de geweldsuitbarsting op het einde is best aardig met veel momenten die aan John Woo doen denken.

Toch is het verhaaltje ultradun, zo ook de bendeoorlog die losbarst en is het vooral Dacascos die het grootste pijnpunt van de film is. Als actieheld doet hij het prima, net als zijn martial arts kwaliteiten uiteraard, toch qua acteren is het hopeloos wat de beste man laat zien want hij weet het karakter geen enkele emotie of diepte mee te geven.

Zoals gezegd valt Crying Freeman op met een aantal aardige sfeervol opgezette actie momenten maar behalve dat is het toch allemaal wel erg mager en niet voldoende voor mij. Afijn, op naar de volgende film.

Herzien op de uncut bluray steelbook van Turbine. Hoop dat deze nog is een mooie 4K upgrade krijgt.

Regiedebuut van de Franse Christophe Gans, die zes jaar later opnieuw met Dacascos samenwerkte in Brotherhood of the Wolf.

We volgen de Japanse Yo Hinumora (Dacascos), van oorsprong pottenbakker, maar min of meer gehersenspoeld door “The Sons of the Dragons” (een eeuwenoud geheime Chinese organisatie), waardoor dit nu slechts een dekmantel is. Hij is nu hun mysterieuze huurmoordenaar, een superkiller genaamd “The Freeman” die na een executie tranen laat lopen. Tevens laat hij na elke klus zijn custom-made pistool ontploffen om zijn sporen te wissen. Tijdens het uitoefenen van zijn dodelijke vak, wordt hij echter gezien door een vrouwelijke kunstenares genaamd Emu O’Hara (Condra) die spontaan verliefd op hem wordt. Kort na hun toevallige ontmoeting belanden ze beiden midden in een Yakuza-oorlog om leiderschap van de clans, terwijl ze wraak zoeken voor de dood van hun leider, en alleen Yo's vaardigheden houden hen in leven. The Sons of the Dragons eisen dat Yo de vrouw vermoord die zijn gezicht heeft gezien. Ondertussen worden Rechercheur Forge en haar nieuwe baas rechercheur Netah van Interpol (waarvan de integriteit ver te zoeken is) op de zaak gezet. Ze ondervragen haar naar de huurmoordenaar en dienen tegelijkertijd als witness protection.

Geweldige actiefilm van 90’s over eer en menselijke wil waar ik als kind mee opgegroeid ben. Stijlvolle regie en visueel een kunstwerk, met prachtig camerawerk en een uitgesproken esthetiek. Goed gebruik van slomotion effects in de solide actiescènes, ondersteund door de mystieke soundtrack van Patrick O’Hearn. Dacascos is een martial arts held van vroeger voor mij, met films als “Only the Strong” en “Drive” als andere favorieten. Hier zet Dacascos zet een uitstekende centrale prestatie neer als de spijtige moordenaar die bij elke missie een traan laat, met tatoeages van draken op zijn lichaam. Stil en voorbereid, gevaarlijk en wijs. Ook een krachtige rol van Yakuza leider Mako, die overtuigd als hij zijn emoties toont over de dood van zijn zoon. De finale als al de Yakuza’s in speedboten richting het eiland komen blijft voor mij het hoogtepunt van de film.

Op de set ontstond er een vonk tussen Dacascos en Condra. Ze zijn tot de dag van vandaag nog steeds gelukkig getrouwd en hebben drie kinderen.