Genova (2008)

Ik vond het dan wel weer een heel sterke prent, waarbij Winterbottoms visuele pracht wordt gekoppeld aan zeer indrukwekkende acteerprestaties.

De Britse regisseur toonde in A Mighty Heart al dat hij het hectisch broeinest van een grootstad als geen ander in beeld kan brengen en ook hier kan je Genua bijna proeven. De oude stad wemelt van de straatjes en steegjes waardoor je de benauwheid van de verdwaalde zielen erg duidelijk voelt. Ook het sensuele van zo'n Italiaanse havenstad wordt heel mooi afgebeeld.

Zij die het spoor al eens bijster raken, letterlijk en figuurlijk, worden op grandioze wijze gespeeld door Colin Firth, de wel érg lekkere Willa Holland en als absolute topper Perla Haney-Jardine als de kleine Mary. Echt een revelatie!

'k Had op voorhand een soort van Don't Look Now verwacht, maar huiveringwekkend is Genova nergens. Het is meer een soort van louterende trip waarbij ieder probeert om te gaan met het verlies van de moeder.

Middelmatige film van regisseur Winterbottom, nog net de moeite waard door het naturel akteerwerk en de goed getroffen sfeer, maar qua verhaal stelt het niet veel voor. Je zit ook de hele tijd te wachten op iets dat maar niet wil komen. Door de vlotte montage en het degelijke camerawerk kabbelt het geheel prettig voort, maar aan het einde ben je niet veel wijzer dan aan het begin.

Vond het een tijdlang erg mooi, maar uiteindelijk wat onbevredigend. Gezin van vader en twee dochters die het leven proberen op te pakken na overlijden van de moeder, wordt mooi neergezet, maar de manier waarop het verhaal zich uiteindelijk ontwikkelt, vond ik niet sterk.

Blijf wel erg van Winterbottoms taal houden: handheld camera, snel en ogenschijnlijk ruw gemonteerd, maar toch samen een mooi en vlot geheel. En zijn impressiescenes met de altijd weer iets te gemakkelijke, maar effectieve muziekkeuzes blijven me inpakken.

Soms vraag je je toch wel af wat filmmakers willen laten zien met hun film. Genova is er zo eentje waar je dat hardop kan afvragen, maar antwoorden zul je niet snel vinden.

En dan begon het nog zo hoopvol met gelijk een rush aan emoties, daarna duikelt de film al snel in elkaar. Moet er een sfeerzetting plaatsvinden in Genoa? Het lijkt er een beetje op, maar het faalt hopeloos. Wat je van de stad ziet is zo mak als het maar kan en zeer doorsnee. Wat oude kerkjes, steegjes, de wat slechtere kant. Verhaal kun je het ook nauwelijks noemen, ontwikkelingen zitten er nauwelijks in, en die er inzitten zijn onbenullig of voorspelbaar. Die rebellie van de oudste dochter is ook zeer zeer braaf maar alsnog erg mak, doorsnee en voorspelbaar. Die relaties komen sowieso geen van allen uit de verf. Het einde is er dan ook nog eentje die je al vooraf kan invullen we zijn alledrie op precies hetzelfde moment op precies hetzelfde punt en we zijn weer saampjes, bah wat een dooie boel zeg, als dat het beste is wat je kan bedenken .

Camerawerk was verder vrij mager, als je bijvoorbeeld die scenes bij die zoektocht naar dat dochtertje zag, of het moment dat de vader ging zwemmen. Zag er werkelijk vreselijk uit.

Nu is een mak en dun verhaaltje verder niet erg als de emoties en de sfeerzetting van zo'n stad een beetje werken (zie Lost in Translation), maar in Genova werkt het allemaal totaal niet. Gortdroog, saai, mak, braaf, voorspelbaar. Eigenlijk is Genova nergens interessant.

1.5*, voor het 2x langskomen van Modest Mouse.

Weer een tamelijke goede film van Michael Winterbottom. Het is een film met mooie frontale rouwverwerking van de karakters. Het gevoel van onveiligheid als het kleine meisje door de straten Genua loopt is fantastisch weergegeven. Hierbij helpt ook de muziek uitstekend, maar op ten duur is deze wel een zwaktebod. De suggestie en dreiging was er zonder de muziek van Melissa Parmenter ook wel geweest. De film is sterk door het simpelweg zo krachtig laten zien hoe mensen omgaan met het verlies van een dierbare, waarbij de cast voor de volle honderd procent overtuigt. Maar toch is het ook een beetje een onbevredigende film.

De film wekt echt de suggestie dat ieder moment iets naars kan gebeuren en werkt toe naar een soort van anticlimax ; het meisje wordt niet aangereden. Zo ervoer ik het althans. Het voelde wat geforceerd aan dat juist door die dramatisch gebeurtenis de zielen van de familie weer bij elkaar werden gebracht

In de meeste meningen kan ik me hier wel vinden. Genua wordt prachtig neergezet, de acteurs spelen mooie rollen. Camerawerk laat de kijker de sfeer goed voelen. Het grootste minpunt is het verhaal. Rommelig, onsamenhangend en na anderhalf uur stopt de film zomaar, alsof je er een volgend muntje in moet gooien. Eigenlijk slaat deze film helemaal nergens op.

Weinig boeiende film met mooie plaatjes en dito sfeertje. Acteerwerk is aardig, vooral van de dochters. Toch een onvoldoende omdat ik m vrij saai vind.

Ik heb een beetje een dubbel gevoel bij deze film. Het verhaal zou heel aangrijpend moeten zijn en toch kon ik me niet zo heel goed inleven in de tragedie waar het gezin doorheen ging. Op het dochtertje na dan. Haar huilbuien in de nacht gingen bij mij ook een beetje door merg en been. Heel aangrijpend. Maar voor de rest .... kwam het allemaal best gehaast en oppervlakkig over.

Toch vond ik de film wel boeiend om naar te kijken door de beelden en manier van filmen. Het zorgde voor een bepaalde sfeer, alsof je er zelf bij bent. Vooral in het eerste stukje van de film. In de auto met moeder en haar dochters. Het voelt alsof jij de vierde persoon in de auto bent. Ik vond het knap gedaan.

Het einde was voor mij een beetje te abrupt. Er is niets opgelost, geen gesprek geweest of iets dergelijks. Het houdt gewoon opeens op.

De eerste film van Winterbottom die echt wist te overtuigen. Genova is een integere film over het rauwproces van een vader en zijn twee dochters. Heel subtiel worden de spanningen, stress en verdriet in beeld gebracht. Vooral Colin Firth als de vader was erg overtuigend. De kinderen doen het ook prima waarbij moet worden gezegd dat Willa Holland een verdomd mooie meid is. Het beste van de film is echter de geluidsband en de prachtige en benauwende beelden van de stad. Genova is een beklemmende achtbaanrit die je eigenlijk niet mag missen.

Goed

Trage film waarbij een vader en zijn twee dochters de draad weer proberen op pakken in Italie na het verlies van hun moeder. De film kent een vrij onheilspellende sfeer, waarbij de indruk wordt gewekt of er ieder moment iets kan gebeuren, maar een schokkende gebeurtenis blijft uiteindelijk afwezig. Het realisme van de film wordt verhoogd door hand-held camerawerk, de locatie en het naturelle acteerwerk.

Ik vond dit eigenlijk toch wel een hele sterke film. Film die heel langzaam en subtiel de emoties van de personages blootlegt. Dat werkt vooral door de goede cameravoering en ook het hoge acteerniveau. Genova is vooral heel voelbaar.

Positief is ook de locatie. De steegjes van Genua worden erg goed gebruikt als een soort doolhof. Vaak worden bij dit soort films de exotische locatie gebruikt als een soort extra vakantie op de kosten van de geldschieters, maar hier werkt het wel erg sfeerverhogend. Ook bijvoorbeeld hoe Kelly met de Italiaanse jongeren omgaat. Eigenlijk zijn alledrie de karakters op zoek naar de aandacht die ze missen, nadat de moeder gestorvenis. Joe (Colin Firth) gaat daar niet direct naar op zoek, maar geniet tegelijkertijd wel van alle vrouwelijke aandacht die hij krijgt. Kelly zoekt de jongens op en Mary houdt het alsnog bij haar moeder. Het is toch mooi om te zien hoe zo'n gezin zich ondanks de moeilijkheden toch bij elkaar houdt. En dat zonder overdreven sentiment.

Erg sterke film!

Erg aangrijpend en qua locatie onheilspellend drama over een gezin dat na de dood van de moeder nog verder verscheurd dreigt te raken.

Don't Look Now maar dan puur drama.

Vreselijk goed geacteerd ook door die hele jonge actrice, die nachtelijke huilbuien ... kippenvel!!

Aardig.

Maar ook niet meer dan dat. Genova schotelt de kijker namelijk een rommelig verhaaltje voor dat om de zoveel tijd en schijnbaar uit pure noodzaak een bepaald thema moet aankaarten: het pubergedrag van de oudste dochter, het trauma van de jongste, etc. Een lijn is er echter niet in terug te vinden. Daarnaast speelt Firth zeer sober maar degelijk, en is Willa Holland puik in haar rol als onuitstaanbaar wicht. Bovenal is Genova sfeervol, realistisch, en goede reclame voor de stad zelf.

Geen lijn, geen begin en geen einde - dobberen voor gevorderden. Want wel een sterke sfeer, goed gespeelde personages die net voldoende diepgang krijgen, en ondanks wat slordigheidjes vrij goed gefilmd. Aan de andere kant ook weer wat onbevredigend - er wordt maar spaarzaam gebruik gemaakt van de acteurs en de locaties, en er had wel wat meer spanning in het verhaal mogen zitten. Zoals geloof ik elke film van Winterbottom zowel iets goeds als iets slechts in zich heeft, en het er maar een beetje aan ligt welke van die twee het duidelijkst doorkomt.

Een half jaar nadat zijn echtgenote [Hope Davis] is omgekomen bij een auto-ongeluk waarbij zijn beide dochters waren betrokken, besluit ader Joe [Colin Firth] te verhuizen naar Genua waar hij een baan heeft weten te bemachtigen aan de universiteit. Oudste dochter Mary [Perla Haney-Jardine] geeft haar veel jongere zusje Kelly [Willa Holland] de schuld van het ongeluk en probeert zich los te rukken van haar familie. Kelly kampt mede daardoor met een enorm een enorm schuldgevoel wat zich uit in heftige paniekaanvallen waarin ze om haar moeder roept. Joe wordt verscheurd tussen zijn verantwoordelijk als vader en zijn behoefte aan een nieuwe relatie.

Uitstekend geregisseerd, goed geobserveerd, maar vooral hartverscheurend portret van een gezin dat probeert het verlies van een familielid te verwerken. Winterbottoms typische documentaire-achtige stijl verhoogt de intensiteit van de genuanceerde vertolkingen van de hoofdrolspelers, inclusief Catherine Keener als Joes collega, een vriendin van vroeger.

Ik ben iets minder enthousiast dan bovenstaande recensies. Geen slechte film, maar ik bleef vooral toch op mijn honger zitten. De film kabbelt gewoon rustig voort zonder uitgesproken plot. Een gezin verliest de moeder na een auto-ongeval en tracht het leven terug te hernemen in het zonnige Genua.

De meest interessante scènes waren de nachtelijke scènes met de jongste dochter. Haar kreten voortkomend uit angstaanvallen gingen door merg en been. Had wel wel te doen met het personage. Ook het feit dat ze de rechtstreekse aanleiding was van het ongeval en dus de dood van haar mama is hartverscheurend. En uiteraard komt daarbij dat dit haar wordt kwalijk genomen door haar grotere zus.

Ofwel lag het aan de DVD, maar ik vond de lichtkwaliteit niet geweldig. Erg veel donkere scènes, zelfs op klaarlichte dag tussen de vele steegjes of tijdens scènes binnenshuis. Genua als locatie dan wel weer verfrissend en leuk om te zien. Ook het acteerwerk was prima, sober en degelijk.

Film greep me in zijn geheel te weinig aan behoudens hier en daar een scène. Ik vermoed dat ik deze snel vergeten zal zijn.