Henry Gamble's Birthday Party (2016)

De openingsscene geeft meteen al aan dat we hier niet met een zoetig christelijk filmpje te maken hebben, maar met een realistisch coming of age drama. Een pittig begin en een mooie aanzet tot een heel levendig maar ook humoristisch drama.

De zoon van de dominee viert z'n verjaardag. Het is de aanleiding tot veel boeiende gebeurtenissen. De gezelligheid die bij een verjaardagsfeest hoort, vertoont al snel barstjes als bij de aanwezigen irritaties de kop opsteken en (stilzwijgende) geheimen zichtbaar worden. Iedereen heeft issues. Homosexualiteit, vreemdgaan, drugs. Alles passeert.

Het toontje is bij tijden bijna spottend zalvend maar draagt onderhuids een immer voelbaar explosieve lading mee. De verjaardag met zwemmende en barbecuende gasten in beginsel heel plezierig en saamhorig bijeen, verandert langzaam in sfeer als de saamhorigheid steeds krampachtiger in stand wordt gehouden en zelfs dreigt te verdwijnen. Tweedracht sluipt het gezelschap binnen. Er ontstaat roering.

De manier waarop steeds tipjes van geheimen worden opgelicht en wanhoop, onmacht en teleurstelling stapsgewijs bezit nemen van het gezelschap is spannend om naar te kijken.

Een heel aardige film, waarin de christelijke levenshouding allerminst als heilig en zaligmakend wordt weergegeven. Geen “little house on the prairie” gedoe. Die heiligheid wordt juist op de hak genomen door het uitblijven van effectieve bijbelse antwoorden op de prangende kwesties die onder de gasten leven. De ernst van de problemen van de verjaardagsgangers is van werelds niveau. Daar is geen heiligheid tegen opgewassen.

En ok, hoewel misschien niet heel diepgaand, is de film wel confronterend. De blootlegging van de twijfel over de juistheid van het negeren van gevoel ten koste van zuiverheid in de geloofsleer, wordt dan wel in eerste instantie luchtig weergegeven, maar de naklank is behoorlijk indringend.

Het is vrolijkheid met een ernstige ondertoon. Pure ironie en zelfspot van de maker.

De hele film leefde bij mij de gedachte dat opeens iemand zou opstaan en zou zeggen: “Hé, filmkijker. Grote grap! Zo gaan we natuurlijk in werkelijkheid niet met elkaar om”. Dat gebeurde dan weer niet, maar het lag in deze film wel steeds op de loer.

Een fijne film vol humorvolle ironie. Ik hou er wel van.

Bijzondere film die 'schone schijn' prima blootlegt. Het christelijke druipt er van alle kanten af. Zo erg dat ik soms dacht met een parodie te maken te hebben. Ik kon sommige dingen niet rijmen: het gemak waarmee over homoseksualiteit wordt gesproken in contrast met het moeilijke gedoe over iemand die opgewonden werd onder de douche en zo waren er meer dingen. Briljant hierin is de scene met het vrijende stelletje in de auto: "vergeef me, vergeef me...". Echter, omdat het voor mij onduidelijk blijft welke kant de film op gaat kom ik niet verder dan 2,5.

Wauw. Ik las dat dit een film was die onterecht aan de aandacht van veel filmliefhebbers en critici is ontsnapt, maar alsnog heeft de film mijn verwachtingen echt overtroffen. Heel de film volgen we het verjaardagsfeestje van Henry, dat zich in de namiddag en avond vooral in en rondom het zwembad afspeelt. Henry is dan wel de hoofdpersoon die we in de eerste en laatste scène zien, heel de film observeren we alle gasten, die duidelijk allemaal deel uitmaken van een vrij hechte christelijke gemeenschap.

Naar buiten toe dan in elk geval. Van begin af aan vallen er al een hoop onderlingen spanningen en momentjes van sociaal ongemak op te merken bij de personages, die we langzaam meer leren kennen. De film overdrijft er soms een beetje in, maar een van de mooiste aspecten van de film is juist de genuanceerde toon wat betreft het weergeven van de personages.

Er zijn veel onderdrukte gevoelens maar ook heel intieme en warme momentjes, en waar er tussen al die personages ongezellig vrome typetjes zijn die prekend of meer passief een hoop wat plezierig is afkeuren geldt dat lang niet voor iedereen. Ieder personage in de film voelt ook echt als een echt persoon, mede door het eigenlijk foutloze spel van de acteurs (van wie Joe Keery dankzij Stranger Things een van de meest bekende gezichten zal zijn).

En de algehele sfeer van de film verdient echt een speciale vermelding. Terwijl de film vooral van het ene groepje pratende mensen naar het andere springt zijn er tussendoor vaak prachtige dromerige beelden, en alles wordt ook nog mooier gemaakt door de erg fraai gekozen muziek. Het einde is ook behoorlijk goed. Van sterk drama en ongemak naar grappig en ontroerend. Een van de betere indiefilms van de laatste jaren. Ook echt een film die zich indie van het puurste soort mag noemen. 4.0*.

Leuk concept, maar veel te veel christelijke moraal. Sommige stukken leken echt wel uit een flauwe jaren negentig film te komen. Had ook echt het gevoel dat de film ging eindigen met een groots en episch, waar alle personages hallelujah gingen staan roepen ofzo. Pff. Verder wel goed gefilmd.

De regisseur wilde een sfeerschets maken, geef me dan maar Das Merkwurdige Katzchen.