Henry Gamble's Birthday Party (2016)

De openingsscene geeft meteen al aan dat we hier niet met een zoetig christelijk filmpje te maken hebben, maar met een realistisch coming of age drama. Een pittig begin en een mooie aanzet tot een heel levendig maar ook humoristisch drama.

De zoon van de dominee viert z'n verjaardag. Het is de aanleiding tot veel boeiende gebeurtenissen. De gezelligheid die bij een verjaardagsfeest hoort, vertoont al snel barstjes als bij de aanwezigen irritaties de kop opsteken en (stilzwijgende) geheimen zichtbaar worden. Iedereen heeft issues. Homosexualiteit, vreemdgaan, drugs. Alles passeert.

Het toontje is bij tijden bijna spottend zalvend maar draagt onderhuids een immer voelbaar explosieve lading mee. De verjaardag met zwemmende en barbecuende gasten in beginsel heel plezierig en saamhorig bijeen, verandert langzaam in sfeer als de saamhorigheid steeds krampachtiger in stand wordt gehouden en zelfs dreigt te verdwijnen. Tweedracht sluipt het gezelschap binnen. Er ontstaat roering.

De manier waarop steeds tipjes van geheimen worden opgelicht en wanhoop, onmacht en teleurstelling stapsgewijs bezit nemen van het gezelschap is spannend om naar te kijken.

Een heel aardige film, waarin de christelijke levenshouding allerminst als heilig en zaligmakend wordt weergegeven. Geen “little house on the prairie” gedoe. Die heiligheid wordt juist op de hak genomen door het uitblijven van effectieve bijbelse antwoorden op de prangende kwesties die onder de gasten leven. De ernst van de problemen van de verjaardagsgangers is van werelds niveau. Daar is geen heiligheid tegen opgewassen.

En ok, hoewel misschien niet heel diepgaand, is de film wel confronterend. De blootlegging van de twijfel over de juistheid van het negeren van gevoel ten koste van zuiverheid in de geloofsleer, wordt dan wel in eerste instantie luchtig weergegeven, maar de naklank is behoorlijk indringend.

Het is vrolijkheid met een ernstige ondertoon. Pure ironie en zelfspot van de maker.

De hele film leefde bij mij de gedachte dat opeens iemand zou opstaan en zou zeggen: “Hé, filmkijker. Grote grap! Zo gaan we natuurlijk in werkelijkheid niet met elkaar om”. Dat gebeurde dan weer niet, maar het lag in deze film wel steeds op de loer.

Een fijne film vol humorvolle ironie. Ik hou er wel van.

Bijzondere film die 'schone schijn' prima blootlegt. Het christelijke druipt er van alle kanten af. Zo erg dat ik soms dacht met een parodie te maken te hebben. Ik kon sommige dingen niet rijmen: het gemak waarmee over homoseksualiteit wordt gesproken in contrast met het moeilijke gedoe over iemand die opgewonden werd onder de douche en zo waren er meer dingen. Briljant hierin is de scene met het vrijende stelletje in de auto: "vergeef me, vergeef me...". Echter, omdat het voor mij onduidelijk blijft welke kant de film op gaat kom ik niet verder dan 2,5.