Busanhaeng (2016)

Busanhaeng

Het interessante aan Busanhaeng is dat de zombieaanvallen beginnen in een trein. Het geeft de film iets beklemmends en claustrofobisch, en de spanning loopt nog net iets verder op. Regisseur Sang-ho Yeon heeft er ook voor gekozen om het hoofdpersonage wat backstory te geven als afwezige vader die met zijn dochter vast komt te zitten in de trein. En misschien wel verantwoordelijk is voor de zombie apocalypse, waardoor hij door het redden van zijn dochter in het reine kan komen met zijn acties en verleden. Het is wat conventioneel en voorspelbaar, maar het werkt goed door het acteerwerk van Yoo Gong en Su-an Kim.

Yeon heeft ook nog een maatschappijkritische boodschap, maar het wordt zo lomp en clichématig (bijna humoristisch) aangepakt dat het weinig indruk maakte. De feministische boodschap werkt dan een stuk beter. Let maar op, alle vrouwen (het dochtertje, de zwangere vrouw, het oude dametje, het schoolmeisje) denken in groepsverband en niet alleen aan zichzelf, terwijl de mannen bijna allemaal egoïstische en soms ook oliedomme personages zijn. Dat alleen twee vrouwen het overleven zegt genoeg, en daarin schuilt dan ook weer een boodschap. En daarnaast is Busanhaeng ook gewoon een spanende zombiefilm, zoals het hoort.

Zeer goede horror film. Het stoorde ons totaal niet dat de film uit Zuid-Korea komt. Je krijgt sympathie voor de hoofdrolspelers. Het is ook interessant om te zien hoe westers de film overkomt. De special effecten zijn erg sterk. Weinig computer effecten, dan krijg je veel betere actie. Er worden wel wat eigen regels toegepast m.b.t. de zombies. Maar ach, dat doet elke film in zijn genre tot de horrorfilms. En zonder messen, pistolen en hakbijlen moeten de spelers toch op één of andere manier (soms) aan de dood kunnen ontsnappen. Jammer dat ik hem niet in de bioscoop heb gezien. Dan was die nog spannender geweest. Zeer de moeite waard om te kijken, als je een zombie fan bent.

De soort zombie-film waar grootmeester George Romero niet meer aan toe kwam in de nadagen van zijn carrière. 'Train to Busan' (2016) vindt een fijne balans tussen het betere ondoden meppen en een scherpe satire op laatkapitalistische zelfzuchtigheid. De originaliteitsprijs krijgt het misschien niet, maar net als bij de eerdere Zuid-Koreaanse film 'Snowpiercer' (2013) blijken de verschillende compartimenten van een trein een prima setting voor een film in dit genre. Een beetje als een videogame met verschillende levels. De film oogt lekker episch en de actie blijft er - ondanks de fikse speelduur - flink inzitten. Ook omdat de personages zo heerlijk archetypisch zijn, met bijvoorbeeld een gespierde man als de menselijke 'tank' die hordes bijtgrage passagiers in elkaar mept. Al had het allemaal een tandje minder sentimenteel en melodramatisch gekund, dat werd naar het einde toe meer Koreaanse soap dan bij bevredigende zombie-pulp hoort.

Goed geacteerd. Inderdaad niet storend dat het koreaans is. Wel vreemd, waar komen die zombies opeens vandaan???? Het verhaal mist een beetje de achtergrond. Wel vermakelijk.

Geweldige film. Eigenlijk nog nooit van gehoord, totdat ik dit pareltje onlangs voorbij zag komen op NPO 3, en het was genieten geblazen. Knap dat men toch nog een variatie weet te maken op die al bestaande zombiefilms. Niet mijn favoriete genre film overigens, maar Busanhaeng is dan ook wat meer dan zomaar de zoveelste. Retespannend vooral, simpele maar briljante enscenering in zo'n trein, de ene enerverende scène volgt de andere op. En slim dat men dit tussen al die onzin door, dit vooral al ook een film met een menselijk gezicht laat zijn. Zelfs bij de meest verderfelijke kwast(die harde zakenman aan het eind) krijgen ze het voor elkaar dat je enigszins empathie voor hem voelt. En dan die slotscène, als die kleine meid een liedje begint te zingen en zo haar dood voorkomt.... , ik dacht even dat ik Paths of Glory herbeleefde, geniaal. Was er van overtuigd dat ik met 28 days later... de beste horror van het zombie genre reeds had gezien, maar die is bij deze geëvenaard. Ook een absolute aanrader trouwens voor al die NS reizigers die menen te moeten klagen als hier hun trein vijf minuten vertraging heeft. Kijk wat er in Korea gebeurd in dit vervoermiddel, en tel je zegeningen!

Had geen hoge verwachtingen van de film, maar dat viel dus erg mee. Dit is een absoluut genietbare film in het genre. De zombies zien er overtuigend uit en de spastische bewegingen die ze maken en de rare houdingen waarin ze soms voortbewegen zorgen voor tempo en een vleugje humor in de film. Ik ben geen kenner, nog liefhebber van de aziatische cinema, maar ik heb me met deze film prima vermaakt. Natuurlijk lijkt het op eerdere Hollywood zombiefilms, maar toch heeft de film een eigen benadering, zo zie je dus de overlevenden overleven zonder het nodige wapengeweld, het enige vuurwapen wat je ziet in de film is op het einde en die wordt niet gebruikt. Er worden op sommige momenten geweldige opnames getoond, denk aan het slepen achter de locomotief of de zombies die aan de helikopter hangen.
Die opnames werken zeer goed. Het enige minpuntje vind ik de drama, allemaal wat dik aangezet en wekte bij mij wat irritatie op. Maar voor de rest een film die ik zeker nog wel een keer wil zien.

Heb eerlijk gezegd helemaal niets met zombies, dus dit soort onzin films gaan vaak aan mij voorbij. I am a legend is de enige waarbij nog even wat zombies voorbij kwamen. Afijn World War Z ga ik vast ook nog eens bekijken. De zombies in deze Train to Busan zijn overigens vrij agressief. Moet zeggen met het mager budget hebben de Koreanen er toch een aardige film van gemaakt. Dat komt vooral omdat er nogal wat emotie in zit. Voor mij steelt de kleine Soo-Ahn de show al had ze van mij er nog wel wat meer in gemogen. De acteurs spelen best wel goed, met zowaar een bad guy in de trein die vooral bezig is met zichzelf. Dat speelt overigens een belangrijk thema in deze film. Mensen in nood helpen of laten barsten. De juiste keuzes maken.

De shots zien er verder goed uit en het is best wel knap dat er weinig gebruik is gemaakt van CGI. Vond de film wel net iets te lang duren, maar het eind vond ik zeer geslaagd.

Train to Busan is geen topper, maar in dit genre en de dramatiek eromheen maakt het toch nog boeiend met dank aan de kleine meid.

Opvallend wat een andere setting en iets andere stijl kan doen met een zombiefilm. Je zou anno 2016 verwachten dat we alles wel even gezien hebben qua de levende doden en er ook helemaal klaar mee zijn, maar Train to Busan doet genoeg om het allemaal vrij fris te laten voelen. Het uitgangspunt is uiterst simpel; vader en dochter stappen in een trein, terwijl de pleuris uitbreekt en langzamerhand ook in de trein een ziekte verspreidt. Het is fijn dat dit keer de zombies weer eens agressief zijn en zeer snel bewegen; de trage slenteraars van Romero zouden hier minder goed tot hun recht komen. Ook fijn dat de incubatietijd heel kort is, na een beet sta je meestal binnen een minuut ook te happen naar de overige treinreizigers.

Ook fijn dat ditmaal het hoofdpersoon geen heldhaftige goedzak is, maar geloofwaardig egoïstisch, zonder meteen een enorme klootzak te zijn. Deze subtiliteit zit overigens niet in elk personage in Train to Busan, want de man in pak is wel het toppunt van onsympathieke en kwaadaardige menselijke personages in een zombiefilm. Een tikkeltje too much, wellicht. De personages zijn sowieso niet enorm belangrijk of goed uitgediept, maar ze doen wat ze moeten doen en de acteurs doen het ook aardig. Met name het kleine meisje weet hoe ze moet huilen, zeg. Het is soms weliswaar veel drama en de film is ook een tikkeltje lang, maar een heel groot deel van de tijd zit je met Train to Busan op het puntje van je stoel. Want boven alles zet Sang-ho Yeon vooral voortreffelijk een spannende zombiefilm neer. En dat is - in een tijd waarin we worden doodgegooid met zombies - een knappe prestatie.

Vooruit, 4 sterren.

Na World War Z gezien te hebben meteen Train to Busan maar even erachteraan geplakt. Wat een verademing zeg. Er wordt genoeg tijd genomen om de personages te introduceren. Niet op hele subtiele wijze, maar ze hebben in ieder geval een eigen smoel en zijn zeker niet perfect. Het tempo is fijn en op stilistisch vlak is het ook dik in orde. Dat kun je de Koreanen wel toevertrouwen. De momenten waarop de treinreizigers achterna worden gezeten door horden zombies zijn behoorlijk intens en goed in beeld gebracht. Het concept blijft door middel van onderlinge strijd tussen de passagiers de gehele speelduur boeiend. Wel wordt de suspension of disbelief een aantal keer op de proef gesteld. Vooral wanneer de drie passagiers zich zonder al teveel moeite door coupés vol met zombies weten te worstelen. Soms werd het iets te melodramatisch, maar gelukkig duurde het nooit lang voordat de actie er weer lekker inzat. Het einde deed me denken aan dat van de Telltale [R.I.P.] game The Walking Dead seizoen 1. Een einde wat destijds veel indruk op me maakte. Helaas haalt de film het daar niet bij, omdat het nogal aangedikt wordt.

Ondanks dat het niet bijster origineel is allemaal heb ik me prima weten te vermaken.

Aangenaam verrast door Busanhaeng. Toch één van de betere, zoniet bij de beste, zombiefilms die ik al zag. Waar je denkt dat een thema wat uitgemolken is, komt Sang-ho Yeon met iets verfrissends door een aparte locatie te voorzien. Zombies op een trein creëren een extra beangstigend en claustrofobisch effect. Of het nu een Koreaanse of een Amerikaanse film is, doet er weinig toe, integendeel zelfs. Dit is gezien het vrij beperkte budget knap in beeld gebracht. Jammer dat er hier enkelingen zijn die afknappen omdat het Aziaten waren, tja.

Knap ook van Sang-ho Yeon om ook heel mooi het dramagevoel mee te geven aan de film. Hierbij staat het kleine meisje centraal dat in het begin van de film een speelbal is van een nakende vechtscheiding. Naar het einde van de film toe is het afscheid met de vader hartverscheurend. Vooral het geween van het ontroostbare kind was authentiek en raakte me wel.
De film bevat ook een duidelijke moraal. Het viel op dat er naast kuddemensen ook slechte egoïstische mensen waren. En die houding was niet alleen te vergoeilijken op angst of overlevingsdrang. Voor sommigen was het hopen wanneer het hun beurt was. Daartegenover stond het overdreven altruïstisch gedrag van sommigen zoals die dakloze op het einde gezien zijn panische angst gedurende de hele film, beetje cliché. De vader vormde een goed duo met die geblokte vader in spe.

Visueel knap en zeker ook niet te schokkend of te rommelig gefilmd. Alles werd prima in beeld gebracht. Uiteraard hier en daar wat schoonheidsfoutjes zoals de afremmende trein wanneer er een tiental zombies de trein probeerden te stoppen; of het glas dat gedurende de film enerzijds onverwoestbaar was, maar later al wat makkelijker brak; ook de zombies transformeerden na een beet ook niet gelijktijdig, enz ...

Leuk filmpje. Soms net iets te lang en op en duur houdt de inventiviteit op (weer een hele rits zombies die een zoveelste over elkaar heen buitelen, al was dat vasthouden aan de trein op het eind wel geinig) maar in het algemeen vermaakt deze wel. Personages komen zo uit het grote scriptboek, maar worden sympathiek en rustig gespeeld waardoor ik ze wel goed kon pruimen. Fijn ook dat er veel doden vallen (onder meer mensen die je niet snel zou verwachten) en visueel was het wel oké. Vrij clean maar mooi. En sowieso is de actie enorm sterk geregisseerd, overzichtelijk en met ritme. Dat is prima. Al met al lekker vermaak lui vanaf de bank. 3,5*.

Vermakelijk!

Dat hele vader - dochter gezever was niet interessant, net zoals zombiefilms vaak teveel van hetzelfde brengen. Echter, dat er zich nu een ramp voordoet in een trein vond ik een vrij leuk en origineel gegeven. De film brengt verder de nodige actie, heeft een paar erg mooie shots en een paar onuitstaanbare personages in de goede zin van het woord. Allemaal net genoeg voor een kleine 4*

Sterke film, die technische goed in elkaar zit. Nadeel is de tranentrekkende trucendoos wel erg vaak wordt opgetrokken. Des al niet te min. Een van de betere films van dit decennium

De film weet positief te verrassen en is voor een zombie-film zeker een aanrader. Deed me soms denken aan WWZ Zelfopoffering voor anderen staat hier vrijwel centraal en dat is op sommige momenten best emotioneel.

Leuk.

Mits het een beetje goed uitgevoerd is, ben ik waarschijnlijk nog niet zo zombie-moe als sommige anderen hier. Goed, ik zie een nieuwe zombiefilm niet snel meer een 4* of hoger scoren, maar zolang ze een beetje dreigend zijn, vermaak ik me al snel. Het helpt als de zombies een beetje snel zijn, extra bijterig of nog een vonkje van intellect mogen behouden, zodat ze niet al-te-makkelijk te beduvelen zijn (niet weten hoe een schuifdeur werkt is een acceptabele grens).

Hier lukt dat allemaal best goed. De trein zorgt wel voor wat extra claustrofobie - en ook het vele glaswerk levert wat benauwende momentjes op - maar toch zijn er ook een paar momentjes dat men er wat makkelijk aan ontkomt, zodat het nooit een echt kookpunt weet te bereiken. Qua snelheid zit het in ieder geval wel goed met deze rakkers, die bovendien in grote aantallen best dreigend kunnen optreden.

Verweven met wat flauw bedacht drama en een klasse-maatschappijkritische noot die weinig subtiel ingezet wordt, is het geheel jammer genoeg toch weer teveel een mainstream-drama, in plaats van een volbloed zombie-flick.

Niet verkeerd uitgevoerd, maar er wordt qua spanning niet het onderste uit de kan gehaald en de "menselijke" kant is wat storend melodrama. 3*

Weinig bijzondere zombiefilm want vol met clichés maar er zijn ook slechtere gemaakt: de film laat mooi zien dat in een levensbedreigende situatie of crisis de ware aard van mensen naar boven komt (met een mooie karakterontwikkeling van de hoofdpersoon) en bovendien slaat de actie er soms in een beetje spannend te zijn.

Doet precies wat het belooft, niets meer, ook niet minder. Aktie zombie film in de trein. Zombies van de snelle soort, gematigde maar bij vlagen aardig gore FX, had een half uur korter gemogen. Maar dan had er wat geknipt mogen worden in de eerste helft, daar sleept het soms een beetje, laatste half uur is een fijne climax.

Wat een verassing dat deze zo snel op tv is, opgenomen en gisteren samen met een kameraad gezien na het spelen van onze favoriete zombiegame Left 4 Dead 2.

Het verhaal is redelijk bekend, een trein die vertrekt met een zombie uitbraak die om zich heen grijpt. Echter in de trein is het niet veilig aangezien een geïnfecteerde zich in de trein verstopt heeft, het is de aanzet tot heel veel problemen. Een aangename afwisseling komt naar voren tussen personages die hun slechtste kant laten zien tot en met karakters die boven zichzelf uitstijgen. Bepaalde gevechten zijn geweldig in beeld gebracht, en de wisselwerking en discussies tussen personages is herkenbaar en logisch.

Wat vooral opvalt aan Train to Busan is de visuele krachttoer, het ziet er oogstrelend uit en is ronduit mooi gefilmd, gemonteerd en indrukwekkend te noemen. Opnames als de gevechten in de wagons zullen niet gemakkelijk geweest zijn vanwege de beperkte ruimte en de chaos die op het tussenstation uitbreekt met de stortvloed aan militairen is geweldig.

Toch blijft Train to Busan ergens hangen tussen erg aardig en best wel goed. En dat komt voornamelijk vanwege de personages die geen moment echt aanspreken behalve Sang-Hwa met zijn zwangere vrouw. Alles wat er verder gebeurt neigt naar een bepaald melodrama waarmee het de serieuze toon die de film heeft eigenlijk zelf een beetje onderuit haalt.

Alles bij elkaar is Train to Busan een uitermate leuke zit. Vermaak van de bovenste plank, maar top is het allemaal net niet.

Train to Busan bleef toch langer hangen dan gedacht. De zombiefilm is best goed gemaakt en door de agressie van de zombies en de treinrit zit er best wel genoeg vaart in de film. Qua verhaal is het niet zo bijzonder, maar het entertaint zeker wel. Mooi gemaakt ook met enkele leuke shots. Zeker de moeite.

Het Jinyang Reservoir is in quarantaine wegens een lek in het Biotech Lab. De bewakers denken dat het allemaal wel meevalt, maar al snel raakt een groot deel van de bevolking besmet door een virus dat ze verandert in bloeddorstige monsters. De passagiers van een trein naar Busan lijken te ontsnappen aan de bloeddorstige horde, maar op het allerlaatste moment springt een net gebeten vrouw nog aan boord. Welke passagiers zullen weten te voorkomen dat ze besmet worden tot ze het veilige Busan weten te bereiken? Yeons adembenemende horrorthriller richt zich aanvankelijk op een jonge vader [Gong Yoo] die zijn dochtertje [Su-an Kim] keer op keer teleur heeft gesteld, een hoogzwangere vrouw [Yu-mi Jung] en diens echtgenoot [Ma Dong-seok] en de leden van een honkbalteam, maar na een half uur gaan alle remmen los in deze heerlijk achtbaanrit voor liefhebbers van Living Dead-achtige actiethrillers.

Die zombiefilms vervelen op een een of andere manier ook niet snel. En de titels blijven maar als hordes zombies op je af komen. Van rennende zombies naar zwalkende zombies. De ene titel wat specialer dan de ander. Wat maakte Train to Busan zo speciaal, zo dan niet volgens de headlines?

De dvd lag 2 jaar op de plank. Ik weet nog dat ik hem nota bene op de dag dat deel 2 in de bioscoop uitkwam bij boekenvoordeel had gekocht in de 5 voor 10 actie. Kom ik nu tot de ontdekking dat er van die zoveelste idioten op Bol.com zijn die er de hoofdprijs voor willen vragen.

De film begint een beetje als een komedie wanneer een lompe varkensboer zijn vracht moet leveren op een plek dat in quarantaine gezet blijkt te zijn. Niet zoveel aan de hand, zeggen de hazmats die hem ontsmetten. Maar dat zeggen ze allemaal. Dan rijdt hij een hert dood... en nadat hij doorrijdt komt het hert weer tot leven. Geen goede zaak.

Ondertussen volgen we de egoïstische maar timide multinational Seok Woo en zijn jarige dochtertje So Aah. Gezien de band met vader niet zo sterk is wil Soo Ah haar verjaardag gewoon bij haar moeder vieren. Ze wil er zelfs alleen voor met de trein. Met tegenzin laat Seok Woo dat niet toe en besluit met haar mee te reizen op de KTX. Onderweg naar het station gebeuren er al vreemde dingen. Instantiewagens komen uit alle hoeken en gaten en de nieuwslijnen proberen subtiel iets mee te geven over een bepaalde situatie waarin de burgers "rustig moeten blijven". De onheil lijkt in de levens te sijpelen maar vader en dochter belanden veilig op de trein. Totdat er op het laatste nippertje nog een vrouw in springt die gebeten blijkt te zijn. Ja, wat er dan verder gaat gebeuren kan je wel dromen.

En of het cliché is of niet... Train to Busan ontpopt zich al gaandeweg tot een wilde bloederige achtbaanrit en het virus verspreidt zich, ook in de trein, als een lopend vuurtje. Houden we op den duur nog enkele overlevenden over die zich in een veilige wagon wanen. Waaronder een zwanger stelletje, een dakloze man, een honkbalspeler en een cheerleader, de stewards, twee bejaarde zussen, een directeur... Je gaat door hun overlevingskracht en de daarbij horende charmes en eigenschappen nog van ze houden... Maar ook dat duurt niet lang meer; althans, bij een deel van de overlevenden. De keerzijde wordt na de tussenstop steeds duidelijker; tevens een behoorlijk sterke en spectaculaire scene. Wat natuurlijk minder goed werkt is dat men, als een trein inmiddels al ruim 2 minuten in beweging is, alsnog het voertuig rennend in kan halen en erop kan springen. Maargoed...

Ook die technieken die er gebruikt worden om van wagon 9 naar wagon 13 te gaan. Zo heel gekunsteld was het toch niet... Je voelt zelfs de claustrofobie.

En dan het einde... Inderdaad, ik was die typische Aziatische melodrama bijna weer vergeten.

Ja, dit was zeer amusant en lekker bloederig horrorvermaak uit de Koreaanse hoek. Dat de regisseur een treinengek is is ook al duidelijk.

4,0*

Door de stereotype personages en zombies ontkomt Busanhaeng helaas niet aan de nodige clichés. Dat mag de pret echter niet drukken. De claustrofobische trein als setting geeft het subgenre 'zombiefilms' namelijk een welkome bite. De actie dendert daarbij als een hogesnelheidstrein door het beeld.

3,5 * Enerverende treinreis

De herziening levert geen veranderingen op, ondanks dat een film als Train to Busan zeker niet ontdaan is van minpunten. De personages zijn bijvoorbeeld zeer karikaturaal, waardoor de onderliggende kritiek op de mensheid weinig subtiel voor de dag komt. Ik kon er in dit geval wel wat mee, omdat regisseur Sang-ho Yeon er genoeg mee aanvangt qua spanning. Na een halfuurtje aan introductie gooit de film de registers open en remt geen minuut meer af, maar het moet je als geheel natuurlijk wel grijpen. Naar het einde toe wordt het duidelijk dat Yeon zijn schaal wellicht iets te veel heeft uitvergroot, zeker aangezien de speciale effecten erg matig zijn. De make-up daarentegen is uitstekend, bijgestaan door energiek acteerwerk van de zombieacteurs. Het blijft fijn wanneer een film als deze geen aanleg toont om maar enigszins te vertragen eenmaal de horror begint en daar ligt dan ook de voornaamste sterkte. Ik ben geen groot liefhebber van Aziatische cinema, maar voor Train to Busan maak ik graag een uitzondering. Extra punten voor het einde.

Mooie horrorfilm. Echt Koreaans zombie horror. Maar leuk in beeld gebracht, snel acteerwerk, goed bloederig. Kortom veel smul plezier (grijns). Uiteraard voor de echte horrorliefhebbers, een aanrader.