The Goddess of 1967 (2000)

Aangenaam verrast door deze film. Prachtige plaatjes, lekker surrealistisch. Leuke acteurs die het goed doen in een wat minder verhaal. De beelden maken echter alles goed. Vooral die luchten, vraag me af of alles zo is gefilmd of dat ze met de computer aan de slag zijn gegaan.

4*

Een heel bijzonder drama met prachtige opnamen en een ijzersterke rol val Rose Byrne. De liefdesscene in het motel is onovertroffen.

Uitstekend drama met een wat mager slot.

De film die als roadmovie begint krijgt al snel meer diepte door de flashbacks van beide hoofdrolspelers. De ene flashback kwam al wat beter over dan de andere. Sommigen duurden ook wat lang.
Het kabbelt allemaal rustig voort, maar het blijft wel interessant. Personen met een beperking zijn altijd boeiend om naar te zien.
Het einde bij grootpatje de kluizenaar in die grot, was onnodig. De locatie en hoe hij eruitzag vielen tegen.
Gelukkig krijgen we nog een mooi eindshot.

Het acteerwerk van Rose Byrne (de reden waarom ik deze film wou zien) is nagenoeg perfect. Vooral in haar eerste rollen weet zij me steeds te verbazen. Ik noem het zelfs zonde dat zij niet in elke scène van deze film verschijnt.
De Aziaat doet het over het algemeen degelijk, maar begon nogal twijfelachtig.

The Goddess Of 1967 is echt wel mooi in beeld gebracht. Het is wat zweverig, wat surrealistisch, maar bij momenten o zo mooi. De belichting bij de dansscène zal misschien niet origineel zijn(??), maar is wel goed uitgevoerd. De liefdesscène is 2 minuten zowel film- als verhaaltechnisch een genot om naar te kijken. Het ziet er allemaal zo fraai uit, zo confronterend en breekbaar ook.

Hoewel het einde wat tegenviel, een 4.

Honestly, I'm as blind as you are.'

Grotendeels speelt The goddess of '67 zich af in de ruige maar toch zo aantrekkelijke outback van Australi‰. In dit uitgestrekte land zoekt een uit Japan afkomstige eenzame en emotieloze jongen naar zijn grote fascinatie; een Citroen DS uit 1967. Als hij eenmaal denkt de 'Godin onder de Citroens' te hebben gevonden, wacht hem een onaangename verrassing. Hij wordt meegesleurd van het ‚‚n naar het andere drama. De tochten die hij in de Citroen maakt lijken soms echt 'over the top'. Visueel is het een merkwaardige film en het is aan te raden om sommige scŠnes met een korreltje zout te nemen, afgezien van al die mooie en typische beelden van Australi‰. Toch in elk geval een pluim voor de regisseur en ook voor de acteurs, waaronder de Japanner en het blinde meisje.

Goddess of '67 is zeer de moeite waard; ook om meerdere keren te gaan bekijken, aangezien er soms nogal wat complexe uitvalshoeken in voorkomen.

Prachtig verhaal verder en een dito verfilming.

Bijzonder.

Dat zie je het duidelijkst aan de erg knappe beelden. Af en toe erg surrealistisch, maar ook erg mooie landschappen, vaak met mooie verzadigde kleuren. Vooral de ongebruikelijke cameravoering is wat mij betreft erg geslaagd.

Het verhaal is wat moeilijk om in te komen, maar tegen het einde als alle stukjes van de puzzel helder op hun plek zitten begint het een erg mooi, soms ontroerend en breekbaar verhaal te worden. Dan begint ook op te vallen hoe knap het in elkaar zit - verborgen door de flashbacks misschien, zodat het niet heel erg opvalt dat de spanning langzaaam opgebouwd wordt. Rose Byrne speelt zoals wel vaker gezegd perfect, maar Rikiya Kurokawa is wat mij betreft ook heel erg goed bezig - dat hij daar wat minder credits voor krijgt ligt er juist misschien aan dat hij zo goed de houterige en ontheemde Japanner speelt.

De muziek bevalt me ook erg goed, trouwens. Erg mooi gedaan. Echt een film om snel nog eens te zien, want er zijn zeker nog een heleboel details te ontdekken.

Schitterend

Heerlijk samenspel tussen de Japanner en het zeer aantrekkelijke 17-jarige roodharige meisje - uitstekend gespeeld door Rose Byrne - met een magistrale dansscène op muziek van de Ventures. Verder prachtige Australische luchten en niet te vergeten de zeer mooie soms mysterieuze soundtrack. De scène in de mijnschacht werd juist extra mooi mede door de prachtige muziek uit Verdi's Requiem. Aan het Australisch accent was wel even wennen in het begin, zeker dat van die dikzak.

Ik had deze surrealistisch ogende film zo'n 12 jaar geleden in het filmhuis voor het eerst gezien. Toen vond ik hem al mooi maar maakte toen niet zo'n indruk als nu bij herziening. Kan ook zijn dat ik mij toen stoorde aan het publiek dat dit soort filmpjes vaak niet kan waarderen. Vandaar dat ik dit soort films vaak liever in mijn eigen huiskamer bekijk.

Waardering; verhoogd naar 4,5*