Ce Soir Je Dors chez Toi (2007)

Relatief onuitstaanbare romantische komedie over één of andere provinciale hork die zich een Parijse intellectueel acht. Het is aandoenlijk hoe zelf in de meest kleffe, banale films men toch dit idee nastreeft van de 'écrivain' die verknocht is aan het drukke stadsleven. Je vraagt je af waarom. Alex is één of andere boerenlul die graag gaat zwemmen en evengoed in een gehucht als Limoges had kunnen wonen. Qua literaire citaten komt hij niet verder dan dooddoeners als 'Madame Bovary, c'est moi!'. Enkel de madeleine van proust ontbrak nog. Daarnaast speelt hij ook een bezitterig, akelig ventje die de kijkers vast op de zenuwen zal werken. Dieptepunt is wanneer hij zich als ultieme passief-agressieve beta male sissy agiteert wanneer z'n geliefde het aandurft om te lachen om een mopje van haar collega - nochtans duidelijk een totale nicht. Het voelt dan ook totaal fake aan wanneer het hoofdpersonage en zijn uitgever 'verstikken' wanneer ze wat tijd moeten doorbrengen in Normandië, terwijl de film net een pleidooi voor kleingeestige bekrompenheid lijkt. Maar toch, zoals vaak bij romantische komedies, ligt er onder de vele lagen van middelmatigheid wel een zekere schoonheid verbrorgen. Het soort schoonheid die je pas kunt vatten in een staat van lichte zinsbegoocheling, dat magische moment op een verloren zaterdagnacht. Je vecht tegen de slaap, droom en werkelijkheid geraken vermengd en plots besef je dat dit niemendalletje de mooiste film is die je ooit zag.