Elegy (2008)

Ik ben het eigenlijk volledig eens met wibro: op papier zal dit er wel goed hebben uitgezien (zeker het kortverhaal van de onvolprezen Philip Roth) maar in de praktijk is Elegy toch 'n behoorlijk sof, vind ik.

Ben Kingsley deed me weer beseffen waarom ik het zo'n vervelend baasje vind en is behoorlijk miscast (en scheer verdorie dat idiote ringbaardje toch eens af man!). Penélope Cruz is een bloedmooie verschijning, maar daar red je geen film mee he.

Qua sfeer deed deze me nog het meest denken aan Woody Allens serieuzere werk uit de jaren '80 waardoor Elegy wat gedateerd aandeed. Uit The Dying Animal valt ongetwijfeld een sterke film te puren, maar deze is het wat mij betreft toch zeker niet!

Film valt overal een beetje tussenin. De artscene in New York, de pedante maniertjes van het Kingsley karakter (echt zo'n Roth personage). Best goed getroffen, maar om nou te zeggen dat het immens boeit, mwa.

Het personage van Hopper komt niet echt helemaal uit de verf en Cruz is natuurlijk bloedmooi, maar ik vond de relatie op de 1 of andere manier niet heel erg geloofwaardig. De borstkankerverhaallijn deed idd wel Turks Fruit belletjes rinkelen opeens.

Camerawerk, New York sfeer en vooral de muziek waren wel erg mooi trouwens.

Een erg trage film, maar met een prachtige verhaallijn. De ene situatie wordt enorm uitgediept, de ander zo voorbij gegaan. Waar ik vooral blij mee ben is dat niet alle situaties enorm gedramatiseerd worden. Een drama voor de niet alledaagse jongere kijker. Geen actie en zeker niet om met vrienden op een vrijdagavond te bekijken.

Alsnog... een interessante (weer eens andere) film.

Goede film hoor. Elegy heeft een lekker rustig tempo en even zo chille pianomuziek. Het geeft een prima sfeer voor een eveneens prima ietwat somber drama. Het had wel een aantal opmerkelijk goede rollen. De kijker wordt natuurlijk getrakteerd op allerhande poses van Penelope Cruz, erg smaakvol in beeld gebracht! Ben Kingsley moet vaker in dit soort films spelen in plaats van al die onzinnige ongein-films, hij is het acteren immers niet verleerd. Daarnaast was ik erg te spreken over Dennis Hopper zijn relativerende rol. Ook leuk dat Blondie zo af en toe opduikt.

Mooie mijmering over ouder worden, verval, onvoorwaardelijke liefde en het verlies van schoonheid. Ben Kingsley zet voor de verandering weer eens een rol neer om trots op te mogen zijn, met een Penelope Cruz tegenover zich die als altijd straalt als een sterretje. Hoewel de toon in eerste instantie koel en afstandelijk lijkt, dringt er gaandeweg een zekere warme betrokkenheid door tot de karakters. Die overgang voelt echter zeer natuurlijk aan.

Mooie Drama/Romantieke film. Vooral Kingsley, Cruz en Hopper komen overtuigend over en doen het zeer goed. Ook het thema in deze film is goed uitgewerkt. 4.0

Prachtig opgebouwde film, die balanceert tussen een overschot aan melancholieke levensbeschouwing en het down to earth vertellen van deze liefdesgeschiedenis. Doet inderdaad wel wat aan Woody Allen denken. Qua sfeer is dit sowieso helemaal mijn ding, maar nu en dan dreigde het af te glijden naar onrealistische analyses van levensvragen en verhoudingen. Naar het einde toe gaat het ook allemaal iets te traag en is het drama iets te voorspelbaar, maar dit neemt het algemeen positieve gevoel zeker niet weg. Geweldig acteerwerk, vooral van Kingsley, en de perfecte muziek om een film neer te zetten die je afleidt van dagelijkse beslommeringen.

Zag van Isabel Coixet reeds het knappe "My Life without Me" (2003) waarin noodlot en treurnis evenzeer domineren als in deze "Elegy".

Alleen vond ik "My Life without You" van een hoger niveau : echter en aanvaardbaarder, nietegenstaande hier mooie Penélope en klassebak Kingsley de film best ondersteunen.

Titel goed gekozen, al worden ten alle tijde, bij ons allen, waardevolle herinneringen gedwarsboomd door het besef dat ze er niet meer zijn. Gelukkig niet zo dramatisch als in de film hier.

Schitterende film. Ik vond ieder shot even mooi. In het begin van de film heerst er zo'n heerlijke, lome, intieme sfeer. Mooi verhaal die je echt doet nadenken over de relatiefheid van leeftijd. In het begin denk je, zij staat aan het begin van haar leven en hij is dat stadium al ver voorbij. Tijdens een scene waarin ze uitgaan en zij op hem af komt lopen zie je haar in al haar jeugdigheid en kan je het verschil in leeftijd goed merken. Maar aan het einde als ze dan zo ziek blijkt te zijn, dan zie je hoe relatief het is. Ik vond het allemaal erg sterk uitgebeeld.

Het acteerwerk was ook echt ij-zer sterk. Zowel Kingsley als Cruz waren zo ontzettend goed. En wat is Penelope Cruz toch een aparte schoonheid. Heel mooi. Dennis Hopper was ook heel sterk. Ik vond het eerlijk gezegd wel een beetje confronterend om hem op een ziekenbed te zien liggen terwijl je weet dat hij daadwerkelijk ook op zo'n ziekbed tot zijn einde is gekomen.

Echt een parel van een film. Een prachtig drama !

Fijn filmpje. Het hoofdplot tussen Kinsley en Cruz is mooi, en Cruz is natuurlijk geknipt voor dit soort rollen. Opvallend heldere filmstijl ook. Tegen het einde krijgt Elegy echter duidelijk te lijden van een teveel aan subplots. De scenes tussen vader en zoon zijn allemaal ondermaats, maar ook de zijweggetjes met de minnares en de vriend maken het drama te druk. Gelukkig komt de film met het echte einde wel weer sterk terug, en dat maakt er net 3,5 van. Leuke regisseuze, die Coixet.

Mooi liefdesdrama over een relatie die zowel onvermijdelijk is, als onvermijdelijk te mislukken(daarvoor was het einde met de ziekte van Penelope Cruz niet eens nodig) . Sfeervol geregiseerd en een mooi, rustig tempo. De montage komt soms wat rommelig over, maar dit is niet storend. Het acteerwerk van de gehele cast is absoluut van de bovenste plank.

Eigenaardige film. Uiteindelijk is dit niet echt opvallend qua verhaal, maar ik vond de acteerprestaties en emoties in de film enorm sterk. Zowel op vlak van liefde, familie als vriendschap waren dit echte gevoelens die in beeld kwamen. Prachtig en emotioneel om te volgen. De film neemt ook z'n tijd om alles te tonen, in plaats van alles te verpesten met veel strijkers in de score of te snelle montage. Ik was persoonlijk wel meegesleept en dat is een mooie verdienste van de film. Knap!

Mooi en sfeervol drama dat soms iets te grote en voorspelbare stappen neemt in het verhaal, maar uiteindelijk meer dan gemakkelijk overeind blijft dankzij een fenomenale Kingsley, Cruz, Hopper en een prima Sarsgaard.

3,5*

Met Penélope Cruz en Ben Kingsley kan het natuurlijk bijna niet mis. En dat klopt nu ook weer. Mooie film, lekker laag tempo, goed acteerwerk en een mooi liefdesdrama!

3,5*

IJzersterk drama met twee interessante tegenspelers. Ben Kingsley en Penélope Cruz weten een verbluffende relatie neer te zetten zonder teveel geslijm of gezeur. Er is vrij soepel gefilmd en de achtergrondmuziek staat op een laag pitje. Opvallend waren de momenten waar je iemand hoorde praten terwijl niemand zijn mond bewoog, hier en daar hebben ze het leuk weten te mixen en dat voorkomt dat we afdwalen van het onderwerp. Het is ook wel fijn dat de echtgenoot van Kepesh veel begrip op kan brengen voor de situatie waarin ze verkeren zodat we niet opgescheept zitten met talloze vermoeiende emoties.

Deze eens geprobeerd, maar in het begin kon deze me totaal niet boeien, maar gelukkig ben 'k blijven volharden en na een half uurtje was de film wel te pruimen. Een favoriete film zal het wel nooit worden, maar een afrader is het ook niet. 'k vond een kijkbeurt wel volstaan. Voor de rest speelde de cast goed en het was eens verrassend om Dennis Hopper eens niet als bad-guy te zien.

Oja Elegy wil zeggen: “kort gedicht” via “meditatief, melancholisch gedicht” tot “klaagzang”. Dit werd niet vermeld in de film, dus geef 'k het jullie zelf maar mee.

Een mooi, prachtig en kwetsbaar geacteerd verhaal. Hoe kan het ook anders met Ben Kingsley, die hier duidelijk een van zijn beste optredens geeft, Cruz met een mooie rol en acteurs als Hopper, Clarkson en Sarsgaard die de bijrollen opvullen. Mooi.

Isabel Coixet laat opnieuw zien dat zij een fijne hand heeft voor het maken van gevoelige en ontroerende films. Weliswaar haalt zij hier niet het niveau van haar The Secret Life of Words en My Life without Me, maar het is andermaal een boeiend verhaal geworden, nu over liefde, verantwoordelijkheid, bindingsangst en ouder worden.

Ik ben door de bank genomen niet zo’n fan van Penélope Cruz, maar hier speelt zij aan de hand van Coixet in mijn ogen wellicht haar allerbeste en meest natuurlijke rol. Van Ben Kingsley kun je altijd het beste verwachten, maar verrassend is het optreden van Dennis Hopper in een voor hem atypische rol.

Een mooi romantisch drama met een prima verhaal en puik acteerwerk.

Een mooi drama. Maar wel erg langzaam, erg ingetogen, en daardoor op de rand van langdradig. Dat wordt wel ietwat gecompenseerd door het mooie spel, maar niet volledig, dus de film blijft nog steeds aanvoelen als langzaam en statisch. De karakters van Cruz en Kingsley blijven daarbij ondanks alles toch wat vlak en abstract. Waarbij Kingsley wel ietwat overtroefd wordt door Patricia Clarkson, die het meest volwaardige persoon mag spelen - en dat is dan een bijrolletje. De haast onherkenbare Dennis Hopper verdient dan veel meer credits - net als Deborah Harry. Kudos voor wie haar herkend heeft.

En dan ga ik me achteraf toch wat afvragen waarom ik de eerste woorden eigenlijk gebruikt heb - wat maakt dit drama dan mooi. Vooral de plaatjes van Cruz en Clarkson, is dan denk ik het eerlijke antwoord. De beslommeringen van Kingsley blijven te vlak, raken te weinig. Een visueel mooi drama is dan wellicht de betere aanhef.

Ingetogen romantisch drama waarin Cruz en Kingsley elkaar keihard binnendoen. De toon is luchtig en de setting zelfs een tikkeltje elitair, wat het geheel tot een gemakkelijk verteerbare middenklassefim maakt. Fijn voor tussendoor, dus.

Opgepast: we leven onze levens aan de hand van de verhalen die we onszelf vertellen. We zijn echter niet te herleiden tot wat we ons voorhouden te zijn – gelukkig maar.

In casu: een man denkt dat hij principieel aan vrijheid moet vasthouden. Waarom? Omdat hij zich lang geleden in een huwelijk heeft vastgereden, en er met het vrijheidsbeginsel als excuus aan is kunnen ontsnappen. Dus verzint hij verhalen om die vrijheid te vrijwaren, geconstrueerd rondom zichzelf, zij het met geëxternaliseerde verantwoordelijkheid. In concreto: “de relatie had toch nooit kunnen blijven duren”. Bindingsangst als surrogaat voor acuut opgekomen verlatingsangst? Hij die beweert vrij te willen zijn, wil vooral niet gekwetst worden door een partij die hem kan verlaten?

Zo werkt de liefde echter niet. Door een speling van het lot krijgt hij evenwel een tweede kans. En dan komen ze, eindelijk, de woorden. Altijd tijd, altijd nabijheid – ongeacht de staat van het lichaam. Nou, dàt is nog eens romantiek. Na anderhalf uur plaatsvervangende woede en frustratie, tranen in de ooghoeken. Liefde maakt een continu aftakelend heden dragelijk, dankzij het vooruitzicht van een wassende, harmonieuze toekomst? Romantiek dus, netjes gedoseerd, niet belegen. Dankzij Satie, Bach, en nou ja: ook Pärt. Met de grote P, die voortaan altijd aan Penélope zal doen denken?

3,25*