The Echo (2008)

Aardige film en was voor mij boeiend genoeg om te blijven kijken en heeft me toch zo nu en dan toch een beetje kippenvel bezorgt.

spannend van begin tot het eind dat is deze film zeker.

Verhaal heeft veel weg van the grudge.

Het acteerwerk is goed.

3,5 ster

Eigen remake.

De remake van Laranas zijn eigen film is geheel in de Hollywood-formule gegoten. Ken het origineel niet, maar Filippijnse cinema lijkt me dan toch leuker in dit geval. Na een klein uurtje en een aardig begin, komen de 'Grudge'-momenten de kijker vanzelf de neus uit. Van remakes gesproken. Wanneer tevens alle clichés uit de kast worden getrokken en het voorspelbare einde mierzoet blijkt, zijn de rapen gaar.

Doorsnee.

Meer dan doorsnee.

Dat de film inderdaad meer dan eens doet denken aan een Aziatisch horrorwerk is uiteindelijk niet zo vreemd, de regisseur is ook gewoon een Aziaat en maakt nota bene zelf een remake van z'n eigen film.

Wat opvalt is het rustige, mooie sfeertje dat doorheen deze film hangt. Het middendeel is misschien iets te langdradig en repetitief, maar Laranas blijft voor een lichtdrukkend, gespannen sfeer zorgen. Visueel mooi vormgegeven, mooi spel van licht en schaduw en bij momenten gewoon fijn camerawerk.

Acteerwerk is duidelijk minder maar stoort niet enorm, het verhaaltje kan je verder wel dromen, maar zoals het een goede genrefilm betaamt ligt daar ook niet echt de focus van deze film.

Laranas komt met weinig nieuws maar zorgt dat alles aardig verzorgd oogt en aanvoelt. Klankband is verder ook fijn, alleen jammer dat er niet nét wat beter geacteerd wordt en dat het middendeel iets te repetitief is, verder weinig op aan te merken op deze film.

3.5*

Film met twee gezichten. Visueel ontzettend verzorgd, doeltreffende setting, ingetogen score wat alles bij elkaar een gritty eighties sfeertje ademt. Het hoofdpersonage is voor een keertje écht interessant en ook goed vertolkt (door Jesse Bradford - Joey Pardella in Hackers). Pas wanneer de zogenaamde horrorelementen voorbij komen, zakt de film in. Geestverhaaltjes zijn nu eenmaal al zo vaak verteld dat je echt iets nieuws moet brengen wil de kijker nog geboeid - of liever: bang - zijn. Voor de kick moet je deze dus zeker niet zien. Daarnaast had The Echo een meer geïnspireerd einde verdiend dan nu het geval was. Nu dooft hij uit als een kaars.

Prima film.

Het verhaaltje brengt niets nieuws, maar is goed uitgewerkt. Weliswaar wat voorspelbaar, maar de sfeer, camerawerk en subtiele vertelstructuur hielden het voldoende boeiend. Ook de acteurs vond ik prima gecast voor een klein filmpje als dit. 7/10*

Redelijke film, die vooral in het eerste uur behoorlijk sfeervol is.

Het script heeft verder weinig verrassends of nieuws te bieden, maar dat hoeft niet altijd erg te zijn. De opbouw is rustig en het tempo niet al te hoog, maar de suggestieve spanning wordt in ieder geval behoorlijk geschept, iets wat altijd wel fijn is.

Bradford doet het ook niet slecht. Hij speelt rustig, en reageert vooral ook nooit te overdreven, iets wat het allemaal net wat echter maakt. Toch zakt het niveau het laatste half uur behoorlijk in. De suggestieve spanning verdwijnt en het wordt allemaal vrij voorspelbaar en niet allemaal even logisch meer.

Jammer ook dat het einde vrij zwak en braaf is. Een wat scherper einde was zeker op zijn plaats geweest. Het begon allemaal best sterk, maar langzaam liep het niveau af. Er had achteraf gezien zeker meer in gezeten. Het is echter niet anders.

2,5*

Wel aardig horror/mystery filmpje, niet eng maar wel spannend op zijn tijd. Oude gebouw zorgt voor goede sfeer.

Do you hear it?

Het is altijd wel makkelijk om een broer te hebben die een groot aantal aan horror films heeft. Ik begin zelf langzamerhand ook wel wat een collectie bij elkaar te sprokkelen maar ik ben altijd een beetje weigerachtig tegenover een impulsaankoop in dit genre doordat er toch ook wel heel wat crap is gemaakt. Mijn broer heeft hier geen last van en koopt praktisch alles wat hij tegenkomt. The Echo was mij dan ook een compleet onbekende film maar Jesse Bradford heeft me nog niet teleur gesteld dus was mijn interesse wel gewekt.

Volgens de hoes was dit van dezelfde mensen die ons The Grudge, The Ring en The Woman in Black hebben gebracht maar wat die link is, is me toch onduidelijk want zelfs de producenten zijn verschillend. Soit, in een zekere zin valt dit wel wat te vergelijken met The Grudge maar The Echo kan gelukkig op zijn eigen benen staan. Al zijn het maar vrij wankele benen want de film wordt nooit echt goed. Wat sowieso wel een pluspunt is, is de beklemmende sfeer die Laranas in zijn Hollywood debuut weet te steken. Hij heeft al wel wat oefening gehad want dit is een remake van zijn eigen film maar toch, je krijgt een erg ambetant (in de goede zin van het woord) gevoel tijdens het kijken. Jammer genoeg stelt de film voor de rest niet zo erg veel voor en is de climax maar vrij flauw en ongeïnspireerd. Zonde eigenlijk want de opbouw steekt op zich nog wel vrij goed in elkaar.

De film steunt voornamelijk op Jesse Bradford. Geen idee hoe het in het origineel in elkaar zit maar Bradford doet dit zeker en vast niet slecht. Hij speelt met een zekere ingetogenheid die goed bij zijn rol past. Het is ook een verademing ten opzichte van de gillende mensen die je anders met dit soort films associeert dus kudos voor Bradford. Voor de rest is er qua cast niet erg veel te zien. Amelia Warner is een charmante verschijning als Alyssa maar wordt er naar het einde toe maar wat bij gesleurd.

Bwah, niet zo'n enorme fan van dit. Qua sfeer nog vrij redelijk maar de opbouw duurt me te lang en de climax is wat teleurstellend. Bradford is nog een lichtpuntje maar kan ook maar net zoveel doen om de film naar een hoger niveau te tillen.

2*

Soms koop ik eens graag wat films voor weinig geld en zelfs dan kom ik films tegen waarvan ik twijfel of het de lage investering wel waard was. The Echo... is zo'n film.

Het acteerwerk van de onbekende cast is nog wel redelijk, maar het verhaal is futloos en inspiratieloos. Zowel het inhoudelijke verhaal als de "schrikmomenten lijken direct gekopieerd te zijn uit een aantal bekende genregenoten. Daarnaast hebben de makers wel erg weinig moeite gedaan om de geestverschijningen ook daadwerkelijk beangstigend te maken.

Er zijn genoeg films te vinden waarbij die 90 minuten beter gevuld worden. Deze kan bijna beter als onderzetter dienen...

De remake van de Filipijnse film Sigaw (2004). Een van de eerste Filipijnse horrorfilms ooit en gezien het kleine aantal stemmen en de matige waardering op MM geen directe aanrader. De remake werd gedraaid door regisseur Yam Laranas die ook het origineel regisseerde. The Echo is een prima film hoor, maar is natuurlijk wel weer de zoveelste remake en toont daarmee het gebrek aan creativiteit aan waar de huidige horrorfilmwereld aan lijdt. Aangezien ik het origineel niet heb gezien kon ik de film gelukkig fris ingaan.

The Echo werd geproduceerd door de producenten van The Ring en The Grudge. We spreken hier van de Amerikaanse remakes. Het script werd geschreven door Eric Bernt die dat ook al deed voor de remake van The Hitcher (1986). Hier zijn remake-experts aan het werk. The Echo is een prima film hoor, maar veel dingen kwamen me wel wat bekend voor. Nu is dat wel vaker zo in het horrorgenre , maar later las ik dat veel enge scènes bijna linea recta uit de Aziatische films Ju-on (2002) en Ringu (1998) werden overgenomen. Dat gaat wel ver. Het is kennis waar ik tijdens het kijken geen heuse last van had en die mijn waardering voor The Echo verder niet in de weg zit. De constatering sluit natuurlijk wel mooi aan bij het algehele gebrek aan creativiteit dat ik in zijn algemeenheid al eerder noemde.

Desondanks is The Echo nog steeds een prima film hoor. Het acteerwerk is solide. De setting in een oud appartementencomplex is heerlijk sfeervol. Een vervallen en gehorig gebouw dat een prima beklemmende sfeer oproept. Vreemde geluiden, burenruzie, schemerig licht, amper een bewoner te zien. Dat werk. De entourage leent zich goed voor een paar spannende scènes. Zoals ik al zei. The Echo is een prima film hoor.