Metamorphosis (1990)

Buiten de reeds benoemde inspiratiebronnen zoals Re-Animator (1985) en The Fly (1986) (die absoluut aan de basis stonden van het opnieuw populariseren van dit type mad scientist / body horror ), deed het me ook sterk denken aan Rejuvenatrix (1988) ... een film die uit hetzelfde vaatje tapt en evenals deze Metamorphosis draait om een verjongingsmedicijn / anti-verouder serum.

De film is duidelijk beter dan z'n reputatie doet denken. George Eastman, vooral bekend als schrijver van belangrijke Italiaanse horror/cult-klassiekers van o.a Joe D'Amato zoals Antropophagus (1980) (4.5*) en Rosso Sangue (1981), belandde zelf niet vaak in de regiestoel en ergens is dat ook wel te begrijpen. De film is verre van perfect, al is het scenario ijzersterk met een klassieke opbouw en weet Gene LeBrock prima te overtuigen tijdens zijn grotesque transformatie. Een onbekende naam (speelde nog wel een hoofdrol in Troma's Fortress of Amerikkka (1989) ), maar boven verwachting goed gespeeld.

Ziet er verder ook prima uit, met cinematograaf Gianlorenzo Battaglia aan het werk (o.a voor Lamberto Bava de Demoni films geschoten) zit dat wel snor. Niet heel spectaculair verder, maar staat volledig in dienst van het verhaal. Grootste mankement is de pacing, eerste uur is vrij stroef en richting het einde wil het -ondanks enkele knotsgekke twists & turns- niet echt vlotten. De soundtrack werkt op sommige momenten prima, maar het is naar mijn smaak té veel een mixed bag geworden. Van herkenbare synthesizer beats tot aan wat meer klassiek, orchestraal klinkende muziek.

Waar ik het dan wél over eens ben met PEN15: Metamorphosis: The Alien Factor (1990) is zéker de betere van de twee naamgenoten

Films over Mad scientist zijn er legio gemaakt en in vele gevallen ook beter dan deze. Toch heb ik best genoten van dit low-budget-filmpje over geneticus Dr. Peter Houseman die zijn nieuwste genetische formule op zichzelf uitprobeert. De hoofdzaak, waarom de film minder goed is, komt doordat de film nogal verwarrend is om naar te kijken. Er wordt belangrijke informatie weggelaten waardoor in sommige scènes er zomaar plotsklaps dingen gebeuren. Ook begint de film vrij langzaam en raakt helaas ook niet in een stroomversnelling. Regisseur George L. Eastman probeert nog wel wat broodnodige opwinding erin te pompen, maar het is maar weinig en ook erg laat. De metamorfose uit de titel is tot het einde nogal teleurstellend en dat einde is vooral erg cheesy. De dokter maakt nachtelijke uitstapjes en die zien wij (en hijzelf) terug in flashbacks. Deze flashbacks bevatten wat actie waardoor de film wel nog een beetje spanning krijgt. Sommige special effects waren nog best redelijk. De soundtrack was inderdaad best bizar. Een soort triomfmuziek op de synthesizer. Soms werkte het wel, maar vaker ook niet. Er is in de film een jongetje aanwezig dat onbedoeld creepier eruit zag dan het monster zelf. Iets nieuws toevoegen aan het subgenre doet de film niet, ook zijn er veel betere te vinden maar toch heeft de film, ondanks veel fouten, wel enigszins spanning. Voor een goede film kijk je dan ook beter een klassieker maar heb je wat tijd over dan is deze best leuk!