Bikur ha-Tizmoret (2007)

De filmbeurs in Den Bosch waar de arthouse voorselectie wordt gehouden was aangenaam en was ik zoals gewoonlijk alweer de jongste. Dat mocht de pret niet drukken. Een aantal minpuntjes was het vervoer erna toe de NS blijft een groot ramp en zorgde er bijna voor dat we de eerste film konden skippen. Trein, overstappen, bus, trein en eindelijk eindbestemming. Vervolgens aankomend was het programma veranderd wat ook al niet bevorderend was. Dus films die ik op voorhand meepakte kwamen nu samen te liggen waardoor ik een totaal andere keuze moest maken. De eerste was The Band's Visit afkomstig uit Israel.

Ik begon dan al weer lekker want in de film gebeurd zeer weinig en is door zijn eenvoud niet genietbaar voor het grote publiek. Het gaat zich om een kleine Egyptische politiefanfare de naar Israel moet voor een optreden. Eenmaal aangekomen gaat het niet zoals gepland. Ze kunnen de plaats van handelingen niet vinden. Buiten dat lijkt er een grote spanning in de groep. Dit alles wordt gebracht met droogkomische elementen en tragische momentjes. Ieder karakter lijkt de eenzaamheid zelf uit te stralen en heeft van alles meegemaakt in het leven. Van een huwelijkscrisis tot aan verschoppeling van de maatschappij. Deze eenzaamheid leek wel de hoofdthema te hebben van de film. We kregen zoveel lege straten voorgeschoteld dat ik gegeven moment afvroeg of de maker wel wist wat hij deed. Lege straat, leeg dorp, geen gesprekstof, lege straat, leeg dorp, een beetje spreekstof etcetra. Toch zaten er zeker genoeg momenten van een gulle lach en een traantje. De muziek van de fanfare zorgde ervoor dat de film toch enigszins leefde. De vraag waarom er geknipoogd werd naar 11 September vond ik raar. De datum wordt genoemd maar vervolgens wordt er niet op in gegaan dus ik kan het geen posttraumatische tragikomedie noemen.

Al met al was het een aardig begin maar of deze in het filmhuis gaat spelen is de vraag en het aanbod van de maand. Misschien leuk om een debuutweek te houden dan kan deze mooi plaats nemen.

Met 'The Band's Visit', zet regisseur Eran Kolirin zijn schreden in de wereld van de film. Met maar liefst 8 nominaties en 24 onderscheidingen, waaronder Award of the Israëli Film Academy, European Discovery of the Year en de Tokyo International Film Festival betreft 'The Band's Visit' onverlet een opmerkelijk debuut.

Het verhaal kenschetst een bonhommie aan personages die samen een Egyptische fanfareband vormen en Israël aandoen voor een optreden tijdens de opening van een Arabisch cultureel centrum. Desinteresse en bureaucratie heeft tot gevolg dat de bandleden op het vliegveld niet worden opgehaald waardoor zij genoodzaakt zijn om op eigen kracht de plaats van bestemming te bereiken.

Onbekend met het land raken zij de weg kwijt en belanden uiteindelijk in een desolaat stadje in het zuiden van Israël. Hier stuiten de bandleden op Dina, uitmuntend gespeeld door Ronit Elkabetz. Dina is eigenaresse van een ietwat vergane glorie ogend café annex restaurant. Zij biedt de gestrande bandleden aan de nacht in het stadje door te brengen, waarbij zij geholpen wordt door Iztzik, die net een huwelijkscrisis doormaakt, en Papi, die zijn langverwachte eerste afspraakje heeft die avond. Beide zijn vaste bezoekers van het café.

Regisseur Eran Kolirin tovert aan de hand van archetypische karakterrollen en eenvoudige dialogen een schril contrast met de realiteit tevoorschijn. Deze vorm van aanpak werkt vrij aardig. De "serieuze" momenten worden afgewisseld door humoristische taferelen. Het hoofd van de Egyptische fanfareband Tewfiq, overtuigend vertolkt door Sasson Gabai, is hier met name verantwoordelijk voor. Hij neemt zijn taak als leider van de fanfareband zeer serieus en kampt, net zoals sommige andere bandleden, met vooroordelen ten opzichte van de Israëliërs; ontstaan in decennia van politieke conflicten.

Geconfronteerd met het dagelijks leven van de Israëlische bewoners worden deze vooroordelen op de proef gesteld. Het beeld van verregaande polarisatie tussen de twee culturen blijkt minder verregaand te zijn dan aanvankelijk werd gedacht.

Een klassiek thema, twee verschillende culturen die onverhoeds met elkaar te maken krijgen en wat blijkt? Mensen hebben meer gemeen dan ze in eerste instantie voor mogelijk hielden. Ondanks verschillende opvattingen over tal van zaken zijn het nu juist de alledaagse facetten in het leven die in 'The Band's Visit' meer overeenkomsten dan verschillen laten zien.

Zo komen de tips hoe een meisje in een rollerdisco te versieren, die Papi van een Egyptische bandlid op een wel zeer humoristische wijze krijgt toegespeeld, overeen met de clichés hoe men, waar dan ook ter wereld, een meisje versierd. Het zijn clichés die in 'The Band's Visit' voorgeschoteld worden, maar het zijn juist de clichés die vaak in de realiteit overeenkomsten blootleggen, zelfs al spreekt men van twee culturen die, formeel gesproken, in een conflict situatie verkeren.

De ontmoeting tussen de twee culturen betreft een toevallige gebeurtenis waarbij de tijd stil lijkt te staan. Die "tijd" telt 87 minuten waarin regisseur Eran Kolirin, zij het partieel, aan de hand van humoristische situaties er in slaagt een statement te deponeren; die van hoop en liefde.

3.5*

Bioscooprelease: 21 Februari 2008

wat een geweldige film is dit zeg. er is een constante onderliggende spanning tussen de stugge Egyptische politiefanfare en de israelische bevolking van een ingeslapen dorpje die de oventoon voert. en dat soort films zijn geweldig! wel meer van dat soort films gezien,maar ken de titels even niet voor me halen. (die spaanse sokkenfabriek? met getekende hoes..) maargoed, genoten van de eerste tot de laatste minuut. en wat is die Ronit Elkabetz toch een geweldige vrouw!! 4 is te weinig, dus toch een 4.5! KIJKEN!!

Nogal droogkomische film, die nergens echt heel diepgaand wordt, daar is hij ook te kort voor, maar een aardige kleine sfeerschets geeft van een nogal absurde situatie.

Wat is film maken toch moeilijk. Dat gevoel hield ik over na deze film, die in principe een hoop goed doet. Egyptische militaire kapel reist af naar Israel voor een optreden bij een opening van een of ander centrum en strandt in een gehucht. Twee werelden komen samen, er lopen wat gekke figuren rond, stijlvol geschoten, afgemeten dialogen. Alle ingredienten voor een geslaagde arthouse-hit zitten erin. Alleen zijn al die ingredienten het net niet, waardoor het een beetje uitzitten wordt.

? De 'Generaal' heeft het over een latere datum, ik meen 21 september.

Het is voor mij nu al bijna een half jaar geleden dat ik hem gezien heb en ik dacht toch echt dat hij zei 11 September...

Goed beschreven!

Mooi pareltje over 2 verschillende kulturen die wat van elkaar opsteken, en ontdekken dat ze niet eens zoveel verschillen van elkaar. Aardige fotografie en goede acteerprestaties. Jammer dat de personages niet uitgediept werden, waardoor het geheel toch net te oppervlakkig blijft. Niettemin een hele aardige film.

Het is 21 september.

ik wil het toch weer zeggen... schitterend...

simpele maar doeltreffende dialogen...het verschil

tussen culturen en taal... en iedereen die probeert

in te passen en aardig te zijn...

dit is een goed voorbeeld van hoe verschillende culturen

hun beste kant willen laten zien

zeer mooi geacteerd... en een mooi gezicht naar 'anderen'

5*

Een film over eenzaamheid en over een gebrek aan spontane communicatie van mensen die het allemaal goed menen...

Rustig, zonder tempo, maar koddig.

Het gebroken Engels is sympathiek, bijna emotioneel. het gebruik van eigen taal typerend voor twee verschillende gemeenschappen.

Gershwin's "Summertime" en de immitatie-uitvoering van Chet Baker's "My Funny Valentine" verfrissend.

Ook mooie beelden.

Geen probleem met dergelijke films.

Erg fijn klein filmpje. Echt diepgaand wordt het nergens, maar gedurende de 85 minuten laat je je meeslepen met de emoties van de band. Het flinterdunne verhaaltje wordt in een rustig tempo verteld, maar blijft boeiend door de interessante personages. Vooral de generaal vond ik een intrigerend karakter, die de nodige bagage met zich meedroeg. Door de mooie beelden van het Israëlische dorpje en een aantal komische momenten blijft het allemaal redelijk luchtig en prettig te volgen.

Een (kleine) aanrader, 3.5*

Eenvoudige, charmante tragi-komische film.

Nergens diepgaand, clichématige grappen (vooral door identiek geklede mannetjes in vis-op-het-droge situaties te brengen of door herhaling). Maar het werkt wel.

Meer drama dan komedie want ik heb nauwelijks moeten lachen (alleen om de charmeur van het stel). Dat betekent niet dat ik het een slechte film vond want het verhaal en de acteurs waren best goed en je kon je goed inleven in de verschillende karakters.

Geniaal, deze film. Weet iemand een vergelijkbare film?

Waar blijft mijn schermafbeelding nou weer?

Heb me uitstekend vermaakt. Als je daar geweest bent (Israel/Egypte) zijn de personages en de vibe van de omgeving best herkenbaar. Het verhaal is redelijk eenvoudig doch zeer sprekend. Het zijn stijlvolle personages en mooi gefilmd.

Als je deze film leuk vindt dan is deze wellicht ook iets voor jou: Straight Story, The (1999)

The band's visit

De film moet grappig zijn en snel om zijn voor een goede indruk te maken. Maar met mij was het juist andersom : ik vond hem stom (niet grappig) en langdradig, zodat ik een hele slechte indruk kreeg. Bwa,.... ik vond de acteurs ook niet goed acteren en ik vond de personages zoooo irritant (wat denk ik, totaal de bedoeling niet was). Voor mij is de hoge score (ja hoog, even hoog als The texas chainsaw massacre ; een topper) echt veel te hoog.

1.5**

Prachtige film

Ik was meermaals van plan de film te bekijken ,maar de Cover v.d. DVD sprak mij niet aan ,waardoor ik het telkens uitstelde. Per toeval zag ik enkele minuten van de film op ARTE. En dat beviel mij. Nu ik de hele film gezien heb ,moet ik zeggen dat het een pareltje is. De humor vind ik subliem. Subtiel maar bijna constant aanwezig. De regisseur is voor mij een onbekende ,maar hij heeft een prachtige film gemaakt ! Al komt het einde een beetje abrupt ,en had de film voor mij wat langer mogen duren.

Een sferische film, waar het verhaal een ondergeschikte rol speelt.;

leegte, doodsheid, eenzaamheid alom, interculturele ontmoeting(en), zachtheid, gekruid met wat humoristische momenten,

Met mijn vrouw heb ik er absoluut van genoten!

De ingehouden humor is hier echt prachtig en de film is er mooi gefilmd. De personages zijn tevens boeiend en leuk en de humanistische boodschap, waarin op idealistische wijze twee eigenlijk vijandige volkeren elkaar menselijk behandelen komt goed aan. Ik dacht dan ook lang aan een eindoordeel van vier sterren, maar het mist iets om dat te verantwoorden. Hoe goed de uitwerking ook is, het bleef bij mij vooral een 'leuke film' en een 'goede film', zonder ooit de indruk te wekken dat het echt een meesterwerk was of zonder me in het bijzonder te raken. Het is al sprekend dat ik zo weinig over The Band's Visit te zeggen heb, want in potentie lijkt het toch echt het type film waarover je eeuwig kunt praten. Dit is wat het is. Niets mis mee verder en het is een erg sympathiek project.
3,5*

Goeie film over een kleine Egyptische politiefanfare die per ongeluk in een klein Israelisch dorpje belandt. De politiek blijft achterwege en de film concentreerd zich vooral op de personages en de kleine gebeurtenissen. Een kalm en aangenaam tempo en alhoewel de acteurs soms nogal droog overkomen, draagt dit ook bij aan de ingetogen sfeer van de film. Echt veel gebeurd er niet, maar er zijn genoeg leuke en mooie momenten.

Nog niet zo heel lang geleden schreef ik dat ik zo zoetjes aan een hekel begon te krijgen aan Israelische films, omdat er altijd wel weer Palestijnen in voorkwamen die een bloedige aanslag pleegden. Het lot bepaalde echter dat ik vandaag alweer een Israelische film zou bekijken. Een film over een Egyptisch orkest dat in de verkeerde plaats terecht komt. Geen echte hoogvlieger. Maar een filmpje dat aangenaam wegkijkt en een leuk beeld geeft van diverse persoonlijkheden. En daarnaast af en toe ook zelfs leuke humor die me enigszins doet grijnzen. Ik ben echter vooral blij, dat er deze keer eindelijk eens geen bom ontplofte in een Israelische film. Ze kunnen het dus wel .....

Schitterende, kleine film. Een aaneenschakeling van hilarische scènes, hier en daar afgewisseld door ontroerende momenten. Vooral de eerste minuten en de versierscène in de rolschaatsbaan zijn juweeltjes. Humor van de bovenste plank, die mij een beetje deed denken aan de films van Jacques Tati.

Prachtig camerawerk en een uitmuntende hoofdrol van de Irakees Sasson Gabai. Ook de rest van de cast levert voortreffelijk werk af.

Lang geleden dat ik tijdens een film zó gelachen heb en tegelijkertijd zó ontroerd was. Prachtig.

Aardige film. Vond die leider van de fanfare heel sympathiek en goed spelen.

Helaas is de film in zijn geheel wat suf te noemen.

Heel fijn dat Israeliërs en Egyptenaren erachter komen dat ze meer op elkaar lijken dan je op grond van de politieke situatie zou denken: eten, drinken, meisjes versieren, muziek, spelletjes spelen, wachten op een belangrijk telefoontje etc.

Helaas deed de film me nog het meeste denken aan zo'n gendarmes-film met Louis de Funes, maar dan zonder Louis de Funes...

We zien de nationaliteiten wat ongemakkelijk naast elkaar schurken, maar de hele film blijft eigenlijk heel oppervlakkig en voor het eindresultaat blijft dan ondanks alle duidelijke goede bedoelingen maar één omschrijving over: suf.

Kan me voorstellen dat mensen hier niet van houden, omdat de film het hoofdzakelijk van de sfeer moet hebben en van de uitgebuite situatie die de hele film omvat. Het is wel een stijl die je moet liggen. En mij ligt het zeker. Enorm genoten van deze film. Het scenario vind ik ontzettend sterk. Ook de sympathieke orkestleider doet het voortreffelijk, maar de dubbelslachtige lunchroom-dame wist me bovenal te charmeren. Alleen al die zware zakelijke stem van d'r, die ze gebruikt om haar kwetsbare ik te camoufleren, deed het em al voor me Ben het ergens wel eens met sommige commentaren over de langdradigheid van de film. Dat had niet gehoeven, als er iets meer gedaan zou zijn geweest met de film, en iets meer weggeknipt. Toch een dikke voldoende.

Sabah (2005) is ook een heerlijke Arabische film. Wel is ie wat lichtvoetiger, maar zeker ook een aanrader.

Het deed mij een beetje denken aan Aki Kaurismäki, dus tragikomisch absurdisme vol lulligheid en melancholisch mijmeren. Toch heeft Eran Kolirin wel zijn eigen unieke stem in hoe hij de spanningen tussen Egypte en Israel zo weet te vermenselijken. Op een hele subtiele manier wordt die politieke context ingebed in iets over menselijke tekortkomingen. In negatieve zin zou je het politiek-correct kunnen noemen, maar ik denk dat de kracht er juist in zit dat het politieke hiermee apolitiek gemaakt wordt.