MR 73 (2008)

Na de schitterende film 36 Quai des Orfèvres was ik enorm benieuwd naar de nieuwe samenwerking tussen Olivier Marchal en Daniel Auteuil en ik ben zéér tevreden over het resultaat!

Het tempo ligt wat laag, maar de intense en prachtige vertolking van Auteuil is weergaloos.

Naar het einde toe werd het steeds deprimerender en op het einde kreeg ik het toch wat koud.

Franse cinema op zijn best!

M'n eerste film van Marchal, hoewel ik 36 Quai des Orfèvres wel al langer eens wilde zien. En mijn nieuwsgierigheid is er niet minder op geworden na het oerdegelijke MR73. Jammer genoeg slaagt deze policier (overigens een genre dat me na aan het hart ligt) er niet in om twee uur lang even boeiend te blijven.

Het is niet het tempo dat me stoort, wel de ontwikkelingen. Alsof Olivier Marchal elk cliché binnen het genre aan bod wou laten komen.

Gelukkig is daar nog Auteuil (stelt me nooit teleur) met een ijzersterke vertolking, waarbij z'n personage me soms wat aan zanger Arno deed denken . Philippe Nahon wordt eens te meer als sociopaat opgevoerd, en het blijft wachten tot ie eens als sympathieke opa wordt gecast.

Wat me ook weer opviel, is die typische Franse sfeer, de Franse stempel die MR 73 overduidelijk draagt. Heel erg vreemd, maar de meeste Franse films delen een soort van identiteit, buiten de verschillende genres om. De Franse cinema heeft dat naar mijn gevoel veel meer dan andere landen, waardoor films uit "L'hexagone" me amper teleurstellen.

Visueel deed deze prent me dan weer wat denken aan James Gray: een grauwe wereld vol grijze kleuren waarin iedereen op zoek is naar z'n eigen ethiek.

Leuk om eens te zien, maar jammer genoeg niet écht gedenkwaardig.

Sfeervol en zeer goed geacteerd. Spannend en visueel mooi. Maar ook een behoorlijk fout, althans zo lijkt het: Olivia vraagt aan de agenten waar Daniel zich bevind en wordt de weg gewezen door een agent. Ze komt schijnbaar nooit aan. Vreemde montage. Volgende scene wordt Daniel gegerepen door twee collega's en vervolgens krijgen we de scene waar Olivia hem voor het eerst lijkt te ontmoeten. Op een volledig andere locatie. Erg slordig. en twee verhalen die elkaar verplicht moeten gaan kruisen en geen vuurwerk opleveren. Tevens is e.e.a. enorm voorspelbaar. Toch onderhoudend met, zoals ik al zei, sterk acteerwerk. Helaas meer potentie dan uitwerking. Met het tempo is niets mis overigens. Redelijk.

Sterke film die vooral aan het begin en op het einde uitblinkt. Ik was tijdens de scène in de bus al gelijk gegrepen door de mooie muziek en de verzopen kop van Auteuil, die een mooi staaltje acteerwerk laat zien. Na verloop van tijd begint het wel wat traag te worden en zit je enigszins te wachten op het moment wanneer de twee verhalen samenkomen. Verder is de zuipende en zwalkende Auteuil op het laatst wat vermoeiend. Daarom is het een fijne sprong in de tijd als hij naar de gevangenis moet. Het is goed om te zien hoe hij in frissere staat uiteindelijk zijn geweten sust.

Het laatste half uur (inclusief de sterke scène met daarin mislukte arrestatie ) zijn gelukkig wat sneller dan het geheel ervoor, anders was de film misschien als een nachtkaars uitgegaan. Nu zit er nog een ijzige scène in met Marie alleen in het huis . Plus daarnaast een zeer mooi einde, waar ik een klein beetje kippenvel van kreeg!

4*

Enorm onder de indruk van deze film en zijn ijzersterke verhaal. De spanning wordt er ondanks het niet al te hoge tempo goed ingehouden en de flashbacks zorgen voor de nodige achtergrond. Verder is het acteerwerk ook dik in orde.

Philippe Nahon is simpelweg een erg enge man en Auteuil is ijzersterk op dreef als de verbitterde rechercheur. Daarbij komt ook nog het uitstekend uitgewerkte deprimerende sfeertje en de opening met Avalanche van Leonard Cohen. Kortom een geweldig filmpje.

4,5

Erg stroperig en bombastisch.

Op bepaalde momenten indrukwekkend, maar veelal te dik aangezet, het enige subtiele is het tempo van de film. Jammergenoeg een overdreven verhaal met enkele idiote plotwendingen.

Wel weer een erg overtuigende rol van Auteuil, ditmaal volledig uitgeblust en aan de drank. Mooie rol.

Veel minder toegankelijk dan 36 Quai des Orfèvres. De regisseur experimenteert in MR73 veel meer met vorm en het tempo ligt ook veel langzamer. Blijkbaar wou hij weer eens wat anders uitproberen.

Auteuil zet een sterke rol neer, verdiept waar eigenlijk nooit gegraven wordt en speelt met ons gevoel zodat we vaak niet weten of we nou wel of niet voor hem moeten juichen. Hij is verward, somber, alcoholistisch, kortom een naar mannetje dus, en toch ook weer absoluut niet. - Ook Nahon is noemenswaardig, die blik van hem alleen al is vaak genoeg om een karakter een duivels aura te geven, maar dit keer wordt die rol zowaar omgezet, kan zo'n man daadwerkelijk tot inkeer komen, vooral in deze geportreteerde naargeestige wereld? Het antwoord lijkt evident.

Als de karakters al niet grimmig genoeg zijn krijgen we uiteraard ook nog een uiterst luguber verhaal voorgeschoteld, eentje waarvan vooraf verteld wordt dat het op waarheid berust, en de hoop dat dat een fabeltje is zou behoorlijk naief zijn. Het is bij het moedeloze af.

Totdat daar Olivia Bonamy verschijnt, een vrouw die tevens behoorlijk in de war is over haar gevoelens. Haar verleden en de haat en angst die daardoor gecreeerd zijn definiëren haar, maar hoe ermee om te gaan? En toch is dat het lichtpuntje in de film, mooi he.

Tot slot wordt de film gedragen door z'n prachtige stijl, mooie shots met op de achtergrond het grauwe wereldje, veel regen, prachtige reflecties en sporadisch een zwart-witte flashback van een gebeurtenis die Auteuil met zich meedraagt, een scene die eigenlijk nooit uitgelegd wordt, maar eenmaal toch begrepen de inktzwarte psyche van de man best kunnen verklaren.

Een verhaal dat niet eens heel bijzonder is, krijgt toch een uitwerking die iets moois zo in het kwadraat zet.

Geweldige, maar deprimerende film. De film trok al direct mijn aandacht door de mooie openingscene en de muziek van Leonard Cohen.

Acteerwerk is overtuigend en op vele momenten zelfs indrukwekkend. De film blijft, ondanks de wat stropige voortgang, constant boeien.

Geweldige misdaad-film. Daniel Auteuil levert werkelijk enorm goed acteerwerk en leeft zich helemaal in in zijn depressieve rol.

Geweldige cinematografie! Alles is super mooi in beeld gebracht, de variaties van zwart-wit en gewoon kleur maakt de film compleet.

Een waargebeurd verhaal dat zeer mooi verfilmd is.
Het einde van de film is erg sensibel.

De film sleurt je helemaal mee in het verhaal waardoor je je geen minuut verveelt. Zeer zeker een aanrader waar men toch een gevarieerde mening over heeft.

Uitstekend misdaaddrama. Had van Marchal eerder al 36 Quai des Orfèvres gezien, en die was me - mede dankzij de acteerprestatie van Auteuil - goed bevallen.

En da's met MR73 niet anders. Integendeel, deze is me nog een stuk beter bevallen. Een rauw en naargeestig sfeertje, visueel bijzonder fraai, een erg sterk verhaal dat de spanning er constant inhoudt en een uitmuntende acteerprestatie van Auteuil die zich volledig smijt als alcoholistische rechercheur. Prachtige openingsscène trouwens.

De titel van deze film is overigens vrij banaal eens je de ware toedracht kent, maar dat speelt verder natuurlijk geen enkele rol.

Het einde was prima zo. Had voor mij eigenlijk niet anders kunnen/mogen aflopen. Volledig in de lijn van z'n depressieve karakter glijdt Schneider zo ver af dat hij al diegenen die hem nog in de weg liggen om het leven brengt, al is het wel om verschillende redenen. Zijn vrouw bijvoorbeeld vermoordt hij uit liefde. Knappe neergaande spiraal.

Hoop dat Marchal nog meer van deze prenten gaat maken!

Erg goede film met zeer sterk acteerwerk.Met een typische Franse sfeer ( film-noir achtig), nergens gaat de film ten onder aan teveel pretenties of aan onrealistische situaties. Echt een aanrader!

Sterke film van Marchal.

Het acteerwerk van met name de verbitterde Auteuil is erg goed, ook Nahon doet het zoals altijd naar behoren. Zijn rol is echter een stuk kleiner dan in een Seul Contre Tous, Auteuil is dus ook echt de grote ster en maakt dit ook waar.

De film wordt op een aparte manier vertelt, het is min of meer een verhaal in een verhaal. Je hebt aan de ene kant Subra en aan de andere kant het gedeelte met de vijf vermoorde vrouwen. Ik vond het best slim gedaan dat Marchal probeert sympathie voor Louis op te wekken door middel van zijn omgang met dieren. Wat ook werkt.

De film is sfeervol, kil en ziet er goed uit. Dikke 3,5*.

Rauwe, donkere, Franse politiefilm met een langzame opbouw. Daniel Auteuil is overtuigend als een aan lager wal geraakte politie-agent. Het is zeker even opletten met de vele verhaallijnen en de soms wat onduidelijke montage. Sterk einde.

Film die in het begin vooral imponeert met zijn mooie cinematografie en nare sfeer, maar zich gaandeweg verliest in een onevenwichtig script. Had Marchal hier meer een recht toe recht aan serial killer thriller van gemaakt dan was dit me veel beter bevallen.

3*

Donker misdaaddrama met van alles erop en eraan, maar het had een onsje minder gemogen. Film ziet er voortreffelijk uit. Veel grauw en grijs en veel drankflessen die de bijzonder ellendige situatie van de gedegenereerde Schneider uitbeelden. Een aantal mooie shots -zoals de introductie van het monster Subra onder de gevangenisdouche- en stemmige muziek doen er nog een schepje bovenop, maar stilaan ontkom je niet aan de gedachte dat de film ietwat gebukt gaat onder z'n eigen gewicht.

De brede opzet van het verhaal (of verhalen) en de prominente aanwezigheid van dramatische input zijn iets teveel van het goede. Niet dat het verveelt, maar het leidt wel tot een soort verzadiging voor de ontknoping, terwijl de diverse verhaallijntjes ondertussen wat rafels zijn gaan vertonen. Zo heeft het nogal wat overtollige zaken die de scherpte er wat uit halen, maar ook een prima Auteuil, die met z'n verlopen kop en tristesse dit sombere politieportret eer aan doet.

Lastig. Behoorlijk style over substance, waar hier en daar de stijl wel aan het drama bijdraagt, maar grotendeels verdrinkt het plot in het bombastische geheel.

Ook kom je maar nauwelijks bij zowel Subra als de dochter van het echtpaar dat hij ooit vermoorde. Hierdoor werkt het einde dan ook niet zoals het zou moeten doen.

Toch wel benieuwd naar ander werk van Marchal. De film kent dusdanig sterke momenten om de man nu al af te schrijven.

Kei harde film en bom vol emotie dat is de film kort samen gevat.

Vooral het einde wordt je echt stil van.

Sterk geacteerd en vooral Schneider was erg goed.

4 sterren

MR 73, gister gekeken, vond het een goede onderhoudende film, de film schommelt niet, de kwaliteit blijft gedurende film zeer goed.

De hoofdpersoon speelt zijn rol uitstekend, en zijn rol is ook goed geschreven.

Hij speelt een alcoholistische agent die in een neerwaarts spiraal zit en omhoog wil klimmen. Hij wil het juiste doen, maar wel op zijn eigen dronken manier.

Ben alleen ontevreden over de montage, soms lijken er zelfs scenes te missen, maar de film blijft sterk overeind.

Goede, onderhoudende en duistere misdaad film.

4 sterren.

Donker. Zwart. Cynisch.

En daar bovenop nog eens echt ouderwets vakwerk. Want alles klopt, als de film teneinde is zitten alle puzzelstukjes in elkaar en blijkt er geen detail overbodig geweest te zijn. Met een verhaal dat uit het leven gegrepen is - letterlijk. Waar bij de meeste films 'based on true events' de alarmbellen al afgaan, is deze film een voorbeeld dat het ook de andere kant uit kan gaan, want het verhaal is zo ingewikkeld, invoelbaar, en vooral ook herkenbaar echt dat het daardoor aan waarde wint. Het gaat over echte mensen, zoals wij allemaal - wat we zien is wat er met onszelf gebeuren kan, als we in zo'n situatie terecht komen - en hoe extreem die misschien ook lijkt, de kranten staan er regelmatig vol mee. De motieven en reacties van de acteurs liggen daarmee dichter bij onszelf dan we misschien willen toegeven. Zo kruipt de film echt onder de huid, laat je geen moment los uit het verhaal dat er te vertellen is.

Prachtig vakwerk ook krijgen we te zien in de cinematografie. Mooie kunstige beelden - nergens voeren ze de boventoon, maar ten dienste aan het verhaal. In een perfect uitgewerkte blauwzwarte kleurzetting die de sfeer bepaalt - haast meer nog dan dat het verhaal zelf dat al doet. Net als de muziek - perfect ten dienste aan de sfeer, de stemming, het moment in de film.

Daniel Auteuil speelt weer eens een grimmige figuur die ver van het normale pad zijn leven doormaakt. Dat ligt hem kennelijk goed, ook hier is hij perfect op zijn plaats en op de top van zijn metier. Vakwerk. Geen speld tussen te krijgen. En de rest van de cast wordt daar wellicht door meegetrokken, door meegenomen in de perfectie - ik kan eigenlijk geen enkele scene vinden waar ook maar de geringste twijfel aan is. Wie daar zeker nog bij genoemd moet worden is Philippe Nahon, die met zijn uitstraling zonder enige moeite - schijnbaar - de griezeligheid en verwerpelijkheid van een Hannibal Lecter waarmaakt. Zonder daar eigenlijk echt iets expliciets voor te hoeven laten zien. Nogmaals - vakwerk, en geinspireerd en verlicht vakwerk. Alsof de hele crew hier op hun tenen loopt, het uiterste van zichzelf vergt en dat ook kan laten zien.

Het einde past daar ook volledig in. Zoals het hoort, geen Hollywood-onzin met happily ever after, maar een passend einde aan een diep-cynisch, inktzwart verhaal. En dat daar toch een sprankje hoop bijhoort, waar je haast van zou gaan zitten janken.

Beter dan dit wordt het niet.

Vier jaar geleden gezien, een hoop ervan weer vergeten en waar kwam ik laatst achter (nu de dvd ook al 4 jaar in mijn rek staat) ik heb er nog niet op gestemd! Nouja, herziening dan maar om de geheugen op te frissen.

Olivier Marchel had hiervoor ook de geslaagde grauwe politiethriller Department 36 neergezet, en nu verplaatst hij zich van Parijs naar Marseille voor een nieuwe film met het soortgelijke thema. Het begin is een vrij leuke misleiding Bus word overvallen door een kerel met pistool, SWAT team erbij en het blijkt dat we hier met de hoofdpersoon te maken hebben dat nota bene een politieagent is, alleen nu met een flinke stuk in zijn kraag en een gewoonlijk alcohol probleem. Nadat hij zijn roes heeft uitgeslapen in de cel mag hij voorlopig niet meer meedoen aan grote zaken. Daniel Autteuil zet hier weer een sterke rol neer als een eigenwijze alcohollistische rechercheur Schneider.

Al gauw maken we ook kennis met Charles Subra, die hier wederom weer fantastisch neer wordt gezet door de duistere Philippe Nahon. Hij doet hier verzoek voor strafvermindering, nadat hij meer dan 30 jaar de cel in en uit ging voor verkrachtingen, moorden en andere ongeoorloofde dingen. De spanning is hier al gauw te snijden. Heeft Subra hier echt wel van zijn fouten geleerd? En hoe komt het nou dat de stad weer opgeschrikt word door moorden? Ook Olivia Bonamy, die hier een erg stoere rol neerzet als een van de vroegere slachtoffers van Subra word hier ijzersterk in weergeven, en ook vooral de manier hoe ze verder gaat met het leven is hier goed te voelen. Dat moment dat Subra een kille brief van haar krijgt in de gevangenis vond ik echt een van de sterkste en hardste scene's van de film.

De film zelf is ook weer lekker donker en grimmig neergezet en de film-noir gehalte is hier ook goed te voelen. Verder gaat de film ook erg op de slow burn, je ziet niks van de moorden en ook Schneider is met zijn alcoholverslaving een tikkende tijdbom. Gewoonweg een ijzersterke film van Marchell. A Gang Story heb ik ook nog liggen. Binnenkort die maar eens een kijkbeurt geven.

4,0*