La Fille Inconnue (2016)

Redelijke film over een jonge arts die zich verantwoordelijk voelt voor de dood van een onbekend meisje. De documentaire-achtige manier van filmen is onmiskenbaar van de gebroeders Dardenne. Echter werkt het minder goed in dit verhaal, voornamelijk omdat het de personages wat ongeloofwaardig maakt. Desalniettemin is het verhaal op zich boeiend genoeg (ook vanwege het milieu waarin het zich afspeelt) en weet Adèle Haenel de aandacht goed vast te houden (ze is dan ook bijna continu in beeld).

Veruit de zwakste film van de gebroeders Dardenne, die ik ken (met uitzondering van de eerste twee heb ik al hun films gezien). Ik mis heel erg de reflectie, waartoe de broers met hun films doorgaans uitnodigen. Het verhaal is weliswaar uit het leven gegrepen, maar tamelijk futloos en de film weet op geen enkel moment te overtuigen, ondanks een aantal vertrouwde gezichten (Renier, Gourmet). Dat komt allicht omdat Adèle Haenel —voor zover ik haar ken toch een gedegen actrice— vreselijk miscast is. Jammer, want ik heb de Dardennes erg hoog staan.

De Dardennes niet op niveau.
Een jonge dokter zit met schuldgevoelens en wil met een menselijke tussenkomst een stuk van haar vermeende schuld aflossen.
Helaas, een film die nooit uit de band springt en als ik de zwakke scenes met de bekentenissen naar het einde van de film toe even in overweging breng dan zijn het voorbeelden hoe de film in zijn verloop slapper en slapper wordt.
Goed is natuurlijk wel het uitgebeeld sociaal aspect (kenmerk van de Dardennes) : de huisdokter die heel vertrouwelijk omgaat (even een kop koffie meedrinken, een paar wafels meekrijgen...) met de patienten, uitsluitend uit sociaal lage klassen.
Ook goed is Adèle Haenel. Zag reeds een 5-tal films van deze française, maar nu voor het eerst in de hoofdrol.
De andere rollen in deze "La Fille Inconnue" zijn zowat gelijkwaardig verdeeld, waardoor favoriet Olivier Gourmet niet zo veel aan bod komt.

Deze eens bekeken en vond het een prima film. Ik kende de film eigenlijk niet, maar het verhaal kon me boeien van begin tot einde. De cast kwam ook naturel over.

Niet mis.

Mijn 8e Dardenne ondertussen en ik kan voorlopig alleen maar beamen dat ik dit ook één van hun zwakste producties vond. Sowieso loop ik niet superwarm voor hun films, allen wat in dezelfde lijn van degelijkheid tot goed (meestal een 3,5*), maar geen uitschieters (uitgezonderd Rosetta) of een gevoel van een meesterwerk gezien te hebben.

Ik vond het plot vrij eentonig en fragmentarisch met al die huisbezoeken. Ook kon ik me moeilijk inleven in het personage van dokter Gavin. Een film met weinig pit, weinig spanning, weinig enthousiasme ook. Ongeacht het feit dat Adèle Haenel best een prima actrice is, vond ik haar hier lusteloos overkomen, alsof ze uitgeblust is en haar job met weinig animo deed. Ik had alvast al een andere huisarts gezocht. Jammer, want de film had wel degelijk potentieel. Het kan niet altijd prijs zijn.

Wederom een zeer geslaagd, sociaal getint drama van de in dit opzicht superieure Dardennes. Niet de allerbeste film op hun cv, maar wat mij betreft toch een goede subtopper. Prachtig als huisarts Jenny aan het begin haar stagiair zakelijk en kalm verteld dat hij zich ten alle tijden niet moet laten meeslepen met zijn emoties, en zij zich vervolgens zelf direct daarna verliest in een wat ze als een erg persoonlijke missie zal ervaren. Een optimistisch makende loutering voor haar zelf en voor vrijwel iedereen met wie ze tijdens haar queeste te maken krijgt, dankzij de subtiele aanpak van de regisseurs en een terecht ingetogen rol van Haenel komt de genuanceerde boodschap doeltreffend aan. Moet wel glimlachen om de commentaren dat Haenel miscast is trouwens. Deze getalenteerde dame heeft weliswaar een jonge koppie, maar is toch alweer dertig jaar oud en mag op die leeftijd als best geloofwaardig worden gezien voor de beginnende huisarts die ze hier moet spelen. Mooi om te zien met hoeveel klasse ze deze moeilijke rol(vrijwel continue in beeld ook) over een no nonsense vrouw met een sterke intrinsieke motivatie neerzet, en daarmee de ziel van deze kwaliteitsproductie vormt. Meer van dit svp.

Wat is het toch allemaal weer grauw en uitgebeend wat de Gebroeders Dardenne ons voorschotelen. Zou het zo leuk vinden als ze eens een film in de Ardennen zouden maken over een vrolijke familie die een dagje gaat kanoën ofzo. Dat kan daar ook he, en je hebt er een aantal leuke campings en schattige dorpjes, kortom de Ardennen is niet alleen treurnis in vochtige kelders. Maar afijn, het verhaal is best interessant, al vond ik wel dat Adele Haenel iets meer pit had mogen leggen in haar rol als jonge huisarts.

'La Fille Inconnue' (2016) heeft op zichzelf een aardige premisse. Een jonge vrouwelijke huisarts (Adèle Haenel) staat op het punt van haar carrière dat ze een praktijk over kan nemen in een triestige Luikse buitenwijk, maar in een moment van professionele distantie weigert Jenny na sluitingstijd de deur te openen voor een cliënt. Het blijkt een kleine gebeurtenis met grote gevolgen, want de dag erna klopt de recherche aan omdat er een lichaam is gevonden. Op de camerabeelden van de praktijk is te zien dat een zwart meisje probeert weg te komen voor een onzichtbare belager. Jenny trekt zich haar eigen rol in het voorval aan en ziet opeens overal hoe de levens van haar patiënten worden geraakt door onthechting en het falen van instituties. Maar kan ze als individu iets beginnen tegen sociale misstanden, of moet ze daarvoor over haar eigen grenzen gaan? En wie is er verantwoordelijk voor de dood van een illegale minderjarige die niemand meer had om op terug te vallen?

Soms valt een acteur of actrice met ervaring uit de toon in een setting waarin ze worden geplaatst tegenover niet-acteurs. Het valt simpelweg meer op dat zij acteren en hun tegenspelers minder reikwijdte hebben, terwijl dat contrast breekt met een gevoel van rauwheid of authenticiteit. In 'La Fille Inconnue' (2016) werkt het wonderwel dat het personage van Adèle Haenel op verschillende manieren uit de toon valt. Jenny schippert als pas afgestudeerde arts tussen boekenwijsheid en praktijkervaring, die haar rol als autoriteit nog niet heeft gevonden of wanneer ze empathisch moet meedenken met haar patiënten. Ook is ze iemand uit een bepaald milieu met andere kansen en mogelijkheden dan de meeste van haar patiënten, wiens mistroostige levensomstandigheden niet de hare hoeven zijn. Haenel zet met subtiel en ingetogen acteerwerk een gelaagde vrouwenfiguur neer, die zo graag wat wil betekenen voor een groep mensen waar ze zelf moeilijk aansluiting tot vindt.

Waar de Dardennes wat mij betreft de plank misslaan is dat ze de zoektocht naar het verdwenen meisje expliciet op de voorgrond plaatsen. Te vaak bekruipt het gevoel dat ze voor de clichématige gemeenplaats gaan dat een niet-rechercheur datgene oppakt wat een politiedienst laat liggen. Of een ander thrillercliché: de zwijgzame gemeenschap waarvan iedereen weet dat er dingen niet helemaal lekker zitten, maar niemand het achterste van zijn of haar tong laat zien. Ik genoot enorm van de momenten waarop Haenel niet veel meer doet dan iemand met een zwakkere gezondheid bijstaan, of wanneer ze met haar sigaret demonstratief uit het raam van haar praktijk staart. Sowieso heb ik het idee dat het concept van zwijgplicht wel erg karikaturaal wordt opgerekt tot iets wat de arts ruimte geeft om te opereren als amateurdetective en de patiënten strafbare feiten mogen bekennen. Het maakt 'La Fille Inconnue' (2016) een wat vergezochte film waar het eigenlijke moordmysterie voelt als een geforceerde stijlbreuk.

Doorsnee Dardenne, niet meer en niet min. Opnieuw een meeslepende film die tussen menselijk drama en thriller hangt. Een jonge arts, Jenny Davin, zoekt naar de identiteit van een zwart meisje dat dood is teruggevonden kort nadat ze aanbelde bij haar. Ze doet dit uit schuldgevoel omdat ze de deur niet heeft open gedaan, wat haar leven misschien had kunnen redden. Tijdens haar zoektocht door Seraing wordt de sfeer enkele keren beklemmend genoeg zodat de film best wel makkelijk wegkijkt. De bekentenis op het einde vond ik eerst wat moeilijk te geloven, maar soms moet iemand zijn hart eens helemaal luchten om tot zelfinzicht te komen. Een redelijke film met een prima rol van Haenel (die me ook al wist te overtuigen in Les Combattants), maar maakt verder geen diepe indruk.

Ik ben eerder fan van Adèle Haenel dan van de broers Dardenne. Soms mag een film wel wat zwaarder zijn, maar de broers lijken soms een familiale depressie te hebben. In de 2010s maakte ze wel enkele films die voor mij interessanter waren, ook al hadden die evengoed een zwaar thema: Le Gamin au Vélo met de immer charmante Cécile De France en Deux Jours, Une Nuit met de geweldige Marion Cotillard. Deze La Fille Inconnue is de opvolger.

Op zich is het wel interessant met een huisarts die met een schuldgevoel zit als ze lang na sluitingsuur de deur niet meer open doet, en dat gevolgen heeft. Maar de uitwerking wordt gedeeld met de vraag wat er met het meisje gebeurd is. Het blijft wat hinken op twee benen en nergens echt sterk uitgewerkt.

Je zou nooit zeggen dat dit een film is van de broers Dardenne, heel creatief is het niet. Haenel maakt nog wel wat goed, maar dit is verre van haar beste rol. Het is geen slechte film, maar ook niet best gemaakt. Tegelijk moet je het de makers wel aangeven dat ze de drama niet opkloppen, wat snel kan gaan met een verhaal als dit.

Ver na sluitingstijd wordt er nog aangebeld bij een dokter. De dokter besluit op dat moment niet meer open te doen. De volgende dag blijkt dat degene die aangebeld had vermoord is. Ook is onbekend wie het vermoorde meisje is. De dokter voelt zich schuldig dat ze niet heeft open gedaan en gaat daarom op onderzoek uit om de naam van het meisje te achterhalen zodat ze met een naam begraven kan worden en haar familie haar eventueel kan terugvinden.

Dat ze zelf op onderzoek uit gaat en dat niet aan de politie overlaat is eigenlijk het enige zwakke en wat ongeloofwaardige onderdeel van deze film. Want verder bouwt de film wel heel mooi op. Een soort Derrick of Baantjer maar dan vanuit het perspectief van een huisarts, wat weer zijn eigen andere mogelijkheden geeft om achter een dader of, in dit geval, een naam te komen. Verder speelt de hoofdpersoon ook fantastisch. Je zou bijna denken dat het een echte huisarts is die gevolgd wordt in haar werk. Echt heel naturel. En de sobere, langzame, documentaire-achtige stijl die kenmerkend is voor de Dardennes, doet ook hier weer uitstekend zijn werk. Wederom een goede film dus.

Onderhoudende maar soms wat ongemakkelijke mengeling van sociaal drama en moordmysterie. Jenny (Adèle Haenel) is een jonge huisarts die de dood van een onbekend meisje onderzoekt, dat vlak bij haar praktijk wordt aangetroffen. De film weet soms niet goed wat het wil zijn, drama of thriller, met als gevolg dat beide verhaalelementen niet optimaal worden uitgewerkt. Desalniettemin de moeite waard door de fraaie sfeertekening en de mooie rol van Haenel.

Veruit de slechtste film die ik van de Dardennes zag. De films van ze die ik wat minder vond hadden vaak ook wel geloofwaardigheidsissues en te veel plot, maar vergeleken hierbij vallen die reuze mee. De situatieschets is best fascinerend, al komt Haenel als de dokter wel erg jong over om al zo ver te zijn. Maar het probleem zit hem vooral in dat de film ongeveer even geloofwaardig is als een mislukte Baantjer-aflevering. Als de dokter een bepaalde kant op loopt komt ze direct betrokken tegen. Ze is een slimmere detective dan De Cock. De Dardennes hebben eerder thrillerelementen gebruikt (In Le Fils met name) maar dat ging een stuk beter dan hier. Voor het eerst ooit een dikke onvoldoende.