I Quattro dell'Ave Maria (1968)

Leuk spaghetti western, waarin de drie hoofdrolspelers zichbaar flink plezier hadden in hun rol. De film is op momenten wat minder, maar het is vooral het gedeelte met het casino en de magische shoot out die het hem deden voor mij. 3 sterren

nee 4 vuisten de lucht in was de Nederlandse titel voor All the Way Boys! , dat is die dat ze met z'n tweeen een vliegtuigje hebben en dan neerstorten in het oerwoud en op het einde met elkaar gaan staan vechten.

Werd deze niet genoemd: vier vuisten voor het geloof, of was dat de subtitel van Twee missionarissen?

De Engelse titel is inderdaad Ace High!

In ieder geval leuke film dit, hoewel de typische melige kolder humor en gevechten nog niet echt gesmeerd lopen in vergelijking met de volgende films.

3 sterren!

Wouter wees mij op het feit dat volgens hem dit het beste werk van Hill & Spencer was, terwijl ik het hield bij Trinity. Ik kende deze zeldzame film dan ook niet en heb hem op zijn aanraden achterhaald en bekeken. En hij had gelijk..

Deze vermakelijke en onderhoudende western met een zichtbaar plezier hebbende en grandioos acterende Wallach, is een must voor de fans van het beroemde duo. Met name Spencer is verrassend op dreef. Sfeervol met schitterende cinematografie is deze, soms iets te grof geknipte, film een klein en vergeten spaghettipareltje. En misschien wel de beste van het duo. Zeer goed.

PS @ neo: De speelduur van mijn DVD is exact 2uur2min31sec

Leuke Komedie / Western met nadruk op het laatste. Was ook min of meer de eerste film met Terence Hill en Bud Spencer, maar dan in een vrij serieuze rol i.p.v. de komische rol die ze zeer vaak goed en leuk spelen. Maar in deze film deden ze het ook goed. Verhaal is best aardig en de beelden ook. Deze film zenden ze soms nog uit op de Duitse TV.

Waarschijnlijk zal ik nooit een van de grootste fans van spaghettiwesterns worden, maar de Asterix en Obelix van het Wilde Westen maken een koiboifilm van Italiaanse bodem al gauw het kijken waard. De komische noot van films met Terence Hill en Bud Spencer zorgt vaak voor een lekker luchtig sfeertje waarbij het allemaal niet zo belangrijk is wat er (verhalenderwijs) precies gebeurd of waarom dat gebeurd; als er maar wat in de rondte wordt geslagen en geschoten is het al gauw leuk. Eli Wallach past heel goed tussen de twee andere hoofdrolspelers en weet ook goed hoe hij grappig moet zijn. Dit is kortom een erg vermakelijk filmpje.

I Quattro dell'Ave Maria is het tweede deel van de trilogie van regisseur Giuseppe Colizzi. In de basis is I Quattro dell'Ave Maria een rauwe spaghettiwestern met een grimmige sfeer. De film biedt echter meer ruimte aan humoristische momenten dan het eerste deel van de trilogie. In de film zijn de luchtige contouren van het duo Spencer en Hill al beter zichtbaar dan in het eerste deel.

Het verhaal heeft een hoofdlijn maar van die hoofdlijn wordt frequent afgeweken. De film is episodisch van opzet. De handeling zit vol dwaze en tot mislukking gedoemde acties die behalve grimmig toch ook een luchtig (soms bijna een slapstickachtig) karakter hebben. De combinatie is goed gelukt. Aan de ene kant is er het stof, de viezigheid en de grimmige actie die de Italiaanse western zo kenmerken. Aan de andere kant zijn er de donquichotterieën van de personages die een tegenwicht vormen voor de grimmige sfeer en het rauwe geweld.

In de film wordt behoorlijk veel gesproken. Met dank aan Eli Wallach, die er met zijn verbale intermezzo‘s af en toe voor zorgde dat ik de concentratie even kwijt was. De inzakmomenten worden gelukkig steeds positief opgevolgd door sfeervol beeldmateriaal van het landschap, door interessantere handelingen van de andere personages en natuurlijk door gewelddadige en komische actiescènes.

Vooral dat laatste doet Colizzi goed. Hij bereidt de kijker voor op een spannende en krachtig inwerkende gebeurtenis. Op iets noodlottigs. Op iets verschrikkelijks. Soms gebeurt dat inderdaad. Soms ook gebeurt er iets verschrikkelijk grappigs. De onvoorspelbaarheid werkt verrassend leuk.

I Quattro dell'Ave Maria is een prima spaghettiwestern. Vooral de showdown is bijzonder goed geënsceneerd en wat mij betreft het hoogtepunt van de film. Uiteraard ontbreekt de typische muziek niet. Die wordt aangenaam verzorgd door Carlo Rustichelli. Op naar La Collina degli Stivali (1969).