The Whisperers (1967)

Glansrol van Dame Edith Evans. Ze verkreeg hiervoor een BAFTA en een Oscar-nominatie.

De film zakt in na een formidabel eerste uur. Komt wellicht doordat Evans minder screen-tijd krijgt daarna, aangezien de aandacht meer gevestigd wordt op de handelingen van haar man. Het is maar al te duidelijk dat de film leunt op het acteergeweld van Evans. Kleine 3 sterren.

Werd destijds in de Benelux uitgebracht onder de alternatieve Nederlandse titel "De Fluisteraars". Het was een film die hier ten lande bij zijn bioscooprelease slechts matig succes kende. Nochtans is de studie van de psyche van een eenzame, oude dame iets wat wel heel wat mensen kan aanspreken. "The Whisperers" zijn de stemmen die Mevrouw Ross meent te horen, die haar grauw bestaan een kleur geven en haar de illusie van gezelschap schenken. Tijdens een korte periode verdwijnen deze stemmen, op het moment dat het échte leven haar gesloten wereld weer binnenkomt, om terug te keren en de oude vrede te herstellen, wanneer haar echtgenoot, die onverwacht aan veel geld is geraakt, haar voor de tweede maal in de steek laat. Zoals Mug aanhaalt is de acteursprestatie van Edith Evans sterk: tragisch, ontroerend en irriterend tegelijk, een miniatuurkosmos op zichzelf.

Film die handelt over eenzaamheid en de fantasiewereld die door de eenzame wordt opgebouwd en die loodrecht staat tegenover de harde realitiet van de samenleving.

Spijtig genoeg zit er in in het verhaal, niettegenstaande men toch wel nieuwsgierig blijft kijken, geen echte kracht die het werkelijk echt boeiend maakt en berust de ganse film uitsluitend op de uitzonderlijke, terecht bekroonde, acteerprestatie van Edith Evans.