Chung Hing Sam Lam (1994)

Oei.

Dit lag toch een partij niet in mijn rijtje. Normaal ben ik al geen fan van dit soort films, maar Chungking Express had een behoorlijke status. Een kijkbeurt geven kan dan op den duur nooit kwaad. Het probleem is dat ik na afloop eigenlijk nog steeds niet doorheb waarom deze film zo'n status heeft.

Het begint allemaal gelukkig nog wel luchtig. Verhaaltje wordt op een vlotte manier vertelt, maar dit betreft echter alleen maar de eerste 10 minuten. De film takelt daarna namelijk snel af naar een nogal brak resultaat. Een resultaat waar ik maar weinig mee kan, want ik kon hier eigenlijk op maar weinig manieren echt van genieten.

De kwaliteit is al redelijk brak, maar dit valt nog te vergeven voor budgettaire beperkingen. Alles wordt redelijk rauw en stijlloos in beeld gebracht, en dat kan natuurlijk vooral beeldschepping zijn. Dat lukt aardig, maar dat gecombineerd met een vlottere vertelmethode en pogingen tot stijlvolle regie gaan dan al snel vloeken. Zeker als die pogingen niet lukken.

Camerawerk gaat daarbij voorop. Kar-wai slingert zijn camera alle kanten op en probeert zo energiek mogelijk te zijn, maar het komt niet verder dan een gevoel dat er een malloot achter de camera staat. Montage is verder na een tijd ook wat sloom en de soundtrack wordt tot een bedroevend niveau uitgemolken. Vaak dezelfde nummertjes opzetten, leuke trademark hoor, maar het wordt uiteindelijk veel te veel uitgebuit.

Wat rest zijn ook nogal saaie personages, op die van Wong na die behoorlijk uniek staat te spelen. Eigenlijk trekt zij in haar uppie de boel een beetje naar boven, want van de andere personages komt het niet. Zo krijg je een redelijk saai verhaaltje met mislukte regie. Was na afloop blij dat dit over was, want ik vond het behoorlijk vermoeiend.

Dit vond ik een hele fijne film, al vond ik het eerste verhaal net iets leuker dan het tweede, al zijn beide prima met innemende personages. Visueel mooi en soms licht-experimenteel, maar nog aan de goede kant van de streep en het zit de inhoud niet in de weg waardoor dit best een warme film is. Fijn tempo, mooie beelden, sterk geacteerd en soms heerlijk verwonderend om te kijken. En vooral met een erg fijne sfeer. Jammer dat het tweede deel net iets minder boeide, anders had deze nog een hoger cijfer gekregen. 4,0*.

Al vanaf de eerste minuut kon mij dit totaal niet boeien. Ik heb nog overwogen om de film snel af te zetten, maar uiteindelijk heb ik het toch maar afgekeken. Het werd helaas niet beter. Totaal oninteressante personages en verhaallijnen. Personages waar je onmogelijk binding mee kunt krijgen. De tweede verhaallijn komt naar het einde toe nog een klein beetje van de grond, maar die eerste verhaallijn gaat echt nergens over. Rommelig en druk camerawerk. Ook verder op visueel gebied niet echt de moeite waard. Het nummer "California Dreamin'" wordt hier echt tot vervelens toe gebruikt, waardoor het echt gaat irriteren. Met moeite afgekeken.

Wat een gewaagd en apart plotverloop van een film die doet uitschijnen naar een typische 'Chinese misdaadfilm' te buigen, maar daartoe eigenlijk nooit komt. De film houdt het erop door zich te focussen op twee politiemannen die meer in de knoop zitten met hun liefdesleven dan met de criminaliteit op straat.

Ik vond beide delen wel goed en van hetzelfde niveau. Beiden grappig en speels. De één die hopeloos op zoek gaat naar de liefde, de ander die het gewoonweg niet ziet. Het is een charmante film met prima cameragebruik, flitsend en teder. Bijzonder sfeervol ook. Het drukke Hongkong is net als de hoofden van de twee onfortuinlijken verstoord en chaotisch.

Niet dat ik het allemaal ontzettend geweldig vond, maar het is alvast een leuke kijkervaring geweest. Fascinerend genoeg met hier en daar een geweldige soundtrack, maar een meesterwerk of de cultstatus die deze krijgt, is het bij mij niet. Gewoon prima en dat is al goed genoeg.

Als je Wong Kar-wai vooral kent van zijn latere films, is dit toch even wennen. Het is een MTV-versie van zijn films, maar hij was dan ook wel wat jonger. Visueel is het weer heerlijk, maar ik mis het dromerige van bvb In the mood for love of My Blueberry Nights. Chungking Express is een tweedelige film en eigenlijk ben ik pas mee in de film vanaf het 2e luik. Maar ook al is het wat afstandelijker (zo ervaar ik het toch), is dit best een creatieve film waar genoeg gebeurt. De man is duidelijk gegroeid met de jaren.

Aangename wegkijker, en soms grappig op een fijnzinnige manier. Twee romantische verhaaltjes met als overeenkomstig geografisch punt een eetkraampje. Het eerste is wat melancholisch, met een jonge agent die na een relatiebreuk hoopt dat zijn vriendin hem opnieuw iets laat weten binnen een maand. Hij is hopeloos op zoek naar liefde. Grappigste moment was wanneer hij terugbelde naar vrouwelijke kennissen die steeds verder in het verleden lagen nl een vrouw die hij al vijf jaar niet meer had gezien en getrouwd is, en een studentje van op de schoolbanken die zich niks van hem herinnert ... Tweede story is romantischer, met de dienster van het eetkraampje die haar gevoelens niet onder woorden kan brengen voor ook weer een agent, maar dat des te meer doet met daden.

De muzikale herhalingen waren redelijk vervelend : voor het eerste verhaal is dat een reggae nummer van Dennis Brown (ca 4-5 maal), voor het tweede het geitenwollen sokken nummer California Dreaming die men tien keer mocht horen op een klein uur tijd, dus zowat elke vijf minuten.

Ook wat rommelig gefilmd verder, maar de film blinkt bij momenten toch wel uit dankzij de originele vertelstructuur en dialogen/monologen die bijzonder smakelijk zijn. Wong Kar-Wai is eigenlijk niet mijn ding maar heeft me bij deze geen negatieve indruk nagelaten. Een ruime 3*.

Een bijna eeneiige broer van Fallen Angels.

Nogmaals, met 2046 en My Blueberry Nights wist Wong Kar Wai me niet bepaald te overtuigen. Het was vrij saai allemaal... Maar het is ook al lang geleden dat ik deze films gezien heb. Fallen Angels had wat meer energie... en ook bij Chungking Express schort het daar niet aan.

Ja, wat is Chungkin Express? Het zou romantiek moeten zijn, maar komedie en misdaad lijken ook de hoofdrol te spelen. De montage en de camerawerk zijn de visitekaartjes en gaan werkelijk letterlijk en figuurlijk alle kanten op. Schreeuwerige shots van Neon-stad Hong Kong, tot rokerige shots van groezelige kamers, werkruimtes, bars en eettentjes tot de normale stadse plaatjes. Dit overheerst al bijna het hele verhaal.

Eigenlijk twee verhalen waarin in elk verhaal iemand van de arm der wet verliefd raakt op een mysterieuze of eigenzinnig type vrouw... en dit ook wil gebruiken na een breuk in hun vorige liefdesleven. We beginnen bij de dwangneurotische agent 223 die in zijn vrije tijd zijn rare hobby's heeft door bijvoorbeeld ananasblikjes met de houdbaarheidsdatum voor zijn verjaardag te verzamelen en geïmponeerd raakt door een mysterieuze vrouw die eigenlijk op zijn boevenlijstje staat. Een huurmoordenares en drugssmokkelaar die niets meer dan onafhankelijk wil zijn. De andere agent is een eenzaat die tegen zijn meubels praat omdat hij toch niemand anders meer om mee te praten heeft. En blijkbaar vind hij dat ook wel prima zo. Echter wordt hij steeds achterna gezeten door de medewerkster van de snackbar; geobserdeerd door het nummer California Dreaming, maar echt veel lengte wil hij haar niet geven.

Ander soort liefdesverhalen die dus absoluut niet op de automatische piloot gaan. Wong Kar Wai heeft me ook met dit oudere werkje toch wel erg weten te boeien en door de montage laten bedwelmen. Soms alsof je er zelf bij bent. Erg vrij en experimenteel waarbij je ook overduidelijk ziet dat er gebruik gemaakt wordt van de creatieve en grenzeloze Westerse jaren negentig. In China kon dat absoluut niet. In Hong Kong dan weer wel.

Heel fraai.

4,0*

Voorlopig was In the Mood for Love de enige film van Kar-Wai Wong die ik gezien had en staat hier bij mij met een score van 2.5*. Deze Chungking Express is zeker geen slechte film, maar echt helemaal overtuigen doet hij nu ook niet. Visueel ziet het er wel erg mooi uit en in combinatie met de heerlijke soundtrack met verschillende muziekstijlen krijgen we enkel knappe scènes voorgeschoteld. Vooral de openingsscène steekt er bovenuit, maar ook in de rest van de film is er genoeg om de ogen de kost te geven. Bovendien weet Wong de enorme chaos van zo’n grootstad mooi in beeld te brengen.

De 2 liefdesverhaaltjes zijn onderhoudend op te volgen, maar mij echt raken deed Wong nu ook niet. Het tweede verhaal kon me het meeste bekoren met het meisje van het eetkraampje die verliefd wordt op de agent en zijn huis binnensluipt met de sleutel die zijn ex-vriendin heeft achtergelaten. Het acteerwerk vond ik hier ook beter. De chemie tussen Tony Leung en Faye Wong is duidelijk aanwezig en ze leveren samen enkele charmante scènes af. Het eerste verhaal met de agent en zijn blikken ananas kon me minder bekoren. Het is best wel grappig bedoeld en de vrouw is erg mysterieus, maar echt speciaal vond ik het niet.

Tweede van Kar-Wai Wong, maar ook nu weet hij me niet echt te overtuigen. Er zijn nog wel een aantal interessante titels die ik wil gezien hebben, maar ergens zit de vrees erin dat ik een echte topper bij hem niet ga vinden.

3*