Chung Hing Sam Lam (1994)

Twee verhalen over verliefdheid, eenzaamheid en obsessie. Bij vlagen erg grappig verbeeld (de ananasblikken, het meisje in het appartement), maar altijd met een onderliggende triestheid.
Leuke film. Ik heb me erg geamuseerd, maar heel diep onder mijn huid kruipen deed het voor de derde keer bij Wong Kar-Wai niet.

3.5*

Zal maar weer eens boosdoener moeten spelen, maar ik zie met alle goeie wil van de wereld niet wat het appeal is van een film als Chungking Express.

Mooie cinematografie en muziek ? Zou dus eigenlijk een film voor mij moeten zijn. Ik vond het aanvoelen als een foute, melige 80s films. Eenzelfde effectje wordt gebruikt voor zowat alle actiescenes in de film (knap hoor), en kleurrijk is de film ook allerminst (iemand Dolls, Dreams of Pistol Opera al gezien ?). Verder was het camerawerk rommelig. Niet dynamisch genoeg om te overdonderen (Tetsuo), niet gecontroleerd genoeg om van mooie shots te spreken (Kitano).

De verhalen rond beide politieagenten hadden op zich wel potentieel, maar dankzij de vormgeving kon het mij echt niks schelen.

Absolute tegenvaller, en na Ashes of Time, laat ik Wong Kar-Wai toch even links liggen.

0.5*, voor verloren moeite en een absolute draak van een film.

Een lichte tegenvaller. Nou moet ik allereerst wel kwijt dat deze film wel interessant genoeg was. Vooral het eerste verhaal, waarin een man probeert zijn ex-vriendin te vergeten, is prachtig. Het constant controleren of hij berichtjes heeft, de blikjes ananas, het hardlopen, prachtig.

Des te jammer is het dat het tweede verhaal mij niet zoveel deed. Hoewel er af en toe leuke vondsten waren, raakte ik in deze 'relatie' niet emotioneel betrokken, waardoor het geheel wat minder interessant was.

Een stukje minder dan 'Fallen angels', de andere film die ik van de man heb gezien en komt derhalve op 3* uit.

Aparte film van Wong Kar Wai,

Het laag bij de grondse camerawerk had wel wat, de hysterische opening waarin verschillende muziekstijlen naar voren komen ook. Vooral dat raggae nummer dat later nog meerdere keren terug zou keren. Iets wat Kar Wai alleen nog verder door zou voeren in zijn latere films. Het Indiase gejengel was echter tenenkrommend slecht. Net zoals het nummer California Dreamin wat te vaak wordt ingezet en wat geforceerd een referentie naar de Amerikaanse staat met de meeste inwoners probeert aan te halen.

De afwisseling in stijlgebruik houdt de film lang levendig. Vooral het 1ste deel oogde dus zeer verzorgd met wat actie en wat rondhangende personages die op de vlucht zijn of op hoop van zegen contact proberen te maken in de plaatselijke discotheek. Vooral het beeld van die ene sterke, onafhankelijke, kil ogende femme fatale met een zonnebril op, zodat wij haar lange tijd niet op emoties kunnen betrappen, zal mij lang bijblijven. Eveneens als die oranje achtige cd schijfjes die als veredelde gebrade kippen maar rond blijven draaien.

Het 2de verhaal oogde iets minder dankzij de wat mindere, herhalende muziek. Te gemakkelijk gedaan zo. Het verhaal zelf had wel wat, al vond ik met name het meisje te licht voor haar rol. Een romantisch gevoel opwekken was wel het laatste wat zij deed. Verder vond ik haar nieuwsgierigheid hier nauwelijks grappig, terwijl ik de contexten vaak wel leuk bedacht vond. 3,5*

Volgens mij is de naam van het eethuisje "Chungking Express" en tevens het verbindende element tussen beidde verhalen (misschien net zoals de metro verschillende delen van de stad verbind?)

Heb iig erg genoten van deze film, subliem grotestads drama en de eerste van het oudere werk van Kar-Wai die ik echt goed vind. Personages en script zijn beter uitgewerkt dan die van Fallen Angels en Happy Together en bovendien is er meer ruimte voor de emoties van de hoofdpersonen waardoor het allemaal niet zo afstandelijk blijft en er meer diepgang in de film zit.

Vooral de sfeer in zo'n chaotische Aziatische stad is weer zeer goed getroffen. Overal en altijd mensen die maar bezig zijn of onderweg naar iets, drukte op straat, eetstalletjes, de mini-appartementen waar mensen een thuis moeten maken en dat allemaal onder het genot van de hoge tropische zon, moessonregens of broeierige nachten. Erg mooi gedaan. Dynamisch camerawerk van Doyle en de harde, aanwezige muziek vervolmaken het tot in de puntjes. Vooral het eerste verhaal wat een uitstapje maakt in de schimmige onderwereld van Hong Kong deed me op bepaalde momenten zelfs wel wat aan Cyclo denken (en dat is een groot compliment).

Het script is zoals wel vaker bij Kar-Wai niet lineair en regelmatig vraag je je af hoeveel tijd er verstreken zou zijn tussen bepaalde scènes. Tijd is dan ook geen factor van belang in de zoektocht naar de perfecte vrouw omdat liefde geen verloopdatum zou moeten kennen of het zou een miljoen jaar moeten zijn. Mooi.

Wat ook mooi is btw, stewardessen van Aziatische maatschappijen Was me al wel bekend maar Kar-Wai heeft me nu helemaal overtuigd en misschien moet ik toch maar weer eens mijn doos met modelvliegtuigjes van zolder halen om mee te gaan spelen.

De film kent gelukkig genoeg mysterie, spanning en humor om het allemaal niet te laten verzanden in melige romantiek. De vrouwen zijn daarvoor ook te mysterieus, een tikkeltje vreemd en zelfs gevaarlijk. Vooral ook Tony Leung speelt weer fantastisch, wat een superacteur is dat toch eigenlijk. Geeft perfect vorm aan zijn karakter wat balanceert tussen onkwetsbare, norse agent en onzekere romanticus.

Mooie film, Wong Kar-Wai blijft voor mij toch een van de meest boeiende eigentijdse regisseurs. Op naar de volgende maar weer en Chungking Express kan het doen met 4 prachtige stralende sterren.

Enkele maanden geleden gezien, en er toen (voor school) de volgende slotconclusie over geschreven:

... Laat me echter nog een laatste keer analyseren wat ‘Chungking Express’ nu precies “inferieure” cinema maakt. De beeldende stijl is ten eerste niet overtuigend genoeg: het losse geëxperimenteer van Doyle en Kar-Wai dient geen hoger doel en leidt nimmer tot ontroering. De banale karakters hadden een interessante spiegel kunnen zijn voor de kijker, maar gezien de obscure setting komen de behandelde thema’s absoluut niet universeel over. Het feit dat de film volgestouwd wordt met ideeën zorgt er tevens voor dat de kijker de indruk krijgt van een ‘overladen’ film gezien te hebben, niet eens zo’n gekke bedenking in de context van het strak gestileerde van Kar-Wai’s latere films (waar dat dan weer minder tot niet opvalt).

‘Chungking Express’ getuigt, voor mij, van een gebrek aan maturiteit: de cineast wil tegelijk alle richtingen uit, en schudt zowel de camera als de kijker daarbij spastisch heen en weer. Moet hieruit blijken welk groot cineast Wong Kar-Wai heden ten dage is? Misschien wel, in enkele mooi gecomponeerde beeldflarden. Behoort men hieruit af te leiden dat Wong Kar-Wai 10 jaar later diepzinnige, oprechte en hartverscheurende scenario’s zou schrijven? Ik dacht het niet, al durven velen het tegendeel beweren. Jammer, maar helaas.

Ik ben inmiddels verliefd geworden op deze film.

Net voor de vierde keer bekeken en ik kan niet genoeg krijgen hiervan. Wong noemde Chungking Express zijn meest persoonlijke film en het resultaat is subliemer dan subliem. Ik vind het erg moeilijk om de film aan iemand aan te raden, Chungking Express is namelijk een film die je moet voelen. Iemand bij IMDB schreeft het volgende: I don't want anyone watch this because chong qing sen lin is nly mine and always will be

Ik werd er iig mee gesleurd. AL vanaf de eerste minuut waarin we die heerlijke slow-motion effecten te zien krijgen . samen met 2046 bevat deze film de beste slow-motion die ik bij Wong heb mogen schouwen. statig tot het uiterst. Deze film is zo dynamisch als Hong Kong zelf. Hoe Wong de medium film hier gebruikt om zijn liefde voor popcultuur en Hong Kong te uitten is verbluffend. Dit is een film over liefde en realiteit, eenzaamheid en treurigheid die te vinden is in een blits maar evenzo eenzame plaats.

De film is evenzo een waar visuele ervaring. Waar Wong voor zijn andere films (vooral zijn latere) altijd tig samenstellende factoren gebruikt om het resultaat zo perfect mogelijk te krijgen (Veel shots opnieuw, Behoorlijk kleurengebuik, volmaakte locatie) doet ie hier juist het tegenovergestelde en gebruikt hij het medium film tot minimalisme en tovert hij alles op het scherm. daarnaast krijgt ie een uitmuntende resultaat dan zijn andere films.

Camerawerk is zeer inspirerend. Zelden zo energiek maar vooral mooi camerawerk mogen zien. Doyle laat zien dat ie een heer en meester is wat betreft het aansturen van zijn publiek.

De film verdrinkt in magistrale acteerprestatie. Over Tony Leung Chiu Wai niet genoeg lof woorden te zeggen. De man is uitgegroeid tot een van mijn favoriete. Elk acteur die groots is moet wat mij betreft in staat zijn om diverse rollen aan te kunnen. Tony kan iedere keer dezelfde rollen over en over spellen zonder dat het onverteerbaar wordt. evenzeer weten Faye Wong en Brigitte Lin mij overtuigen. Wie kan er nou niet iets voelen voor Faye Wong haar naïef, onschuldig en hartverwarmende gedrag.

De soundtrack is een van de meest heerlijke ooit. dromerig en zeer sfeervol. Iemand die bezwaar heeft tegen Wong stijl voor het gebruiken van terugkomend muziek in zijn films zal zelf dat over het hoofd kunnen zien. Als er dan een minpunt bij deze film is is dat de speelduur zo kort is. Dit eenzame reis naar het geluk mocht van mij langer duren.

Wong Kar-Wai levert met Chungking Express een huiveringwekkende ervaring op. Tijdens de film heb ik geleerd, ben ik ontroerd en vermaakt. De essentie van film en waarvoor het staat.

5*

Na de zoveelste keer dat zeikerige "California Dreaming" had ik het eerlijk gezegd wel gehad met deze film. Daarnaast had dit het ook niet voor mij, helaas pindakaas.

Dat nummer wat steeds op de Jukebox werd gedraait vond ik anders ook wel een lekker nummer.

Goed over Chungking Express.Een film die ik dankzij de pakket service heb mogen aanschouwen.Bedankt voor het uitlenen van je dvd rokkenjager.De film was echt iets voor mij.

Een prachtig verteld verhaal, de film straalt helemaal.Je merkt gewoon dat dit pareltje met liefde is gemaakt.
De 2 verhalen lopen mooi in elkaar over, Het laat de mislukte liefdeslevens van de 2 agenten, en hun zoektocht naar nieuwe liefde heel oprecht overkomen.Dit word met ook met een flinke dosis humor gebracht en ik heb dan ook een aantel keren smakelijk kunnen lachen 30 blikjes ananas opeten die tegen het eind van de houdbaarheids datum lopen, wat de hond nog niet eens wil eten.Het 2e verhaal kon mij trouwens meer bekoren dan het eerste.Het 1e is natuurlijk ook mooi maar ik kon toch meer met het 2e gedeelte.

De film is verder prachtig geschoten, al vond ik de camera vertragingen niet altijd even passen en was dat ook een kleine storende factor voor mij.Acteer werk is echt subliem en de acteurs nemen je dan ook helemaal mee de film in.Het was ook afgelopen voor ik er erg in had.Ik ga nog even lekker wegdromen bij California Dreaming, wat waarschijnlijk nog een aantal dagen in m'n hoofd blijft zitten.Net als de film trouwens.

4.5*

Met 3,5* de door mij best gewaardeerde film van Kar Wai Wong. Dit zegt meer over mijn algemene waardering van de regisseur dan over deze film. Chungking Express is wellicht wederom geen meesterwerk te noemen, maar vermakelijk is het wel degelijk.

Wat mij vooral beviel waren de afzonderlijke verhalen en de mix van genres en karakters die beide verhalen bevatten. De film bevat verder goede muziek, sterk acteerwerk en af en toe leuke subtiele humor. Minder ben ik te spreken over het camerawerk en af en toe over de montagekeuzes. Vaak oogt het wat rommelig en onverzorgd. Maar uiteindelijk kon dit mij een stuk minder storen dan bij zijn andere films die ik tot nu toe gezien heb.

Jajaja! Tweede film van Wong Kar-Wai die ik zie in een film (de ander was My Blueberry Nights) en het verschil is duidelijk. Dat is namelijk de cameravoering van Doyle. Qua beeldcompositie, kleurgebruik, belichting en effecten is Chungking Express geen sneltrein maar een achtbaan. Energiek, dynamisch en vernieuwend en daarbij toch niet overdreven maar juist in balans, mooi. Vooral het eerste deel van de film vond ik bij vlagen adembenemend. Helaas is het scenario, zoals vaker bij Wong Kar-Wai, niet zo geweldig. De melancholische ondertoon en de details zijn erg leuk (ananas eten, tegen een stuk zeep praten, zweten in plaats van huilen) maar narratief werkt het niet. Daardoor zakte m'n aandacht tegen het einde wat weg. Het ritme gaat dan ook omlaag en de muziek keert inderdaad te vaak terug. Jammer dat Wong Kar-Wai het, net als bij In the mood for love, dus net niet weet af te maken. Desondanks een zeer goeie film.

Heerlijke film!

Totaal anders dan ik verwacht had ook. Ik had een wat somberdere film verwacht, maar veel levendiger dan Chungking Express kom je ze niet snel tegen. Wat een camerawerk! Wat een montage! Wat een energie! Ik moest even wennen, maar na een tijdje werd ik gepakt door het ritme van de film en vervolgens ook nog door de personages. Het is vooral een gevoelsfilm en volgens mij vooral een film waar je erg voor in de stemming moet zijn. Ik kan me goed voorstellen dat mensen hier niets mee kunnen, maar evengoed dat het bij herziening fantastisch uitpakt. De film heeft in ieder geval mijn interesse in Wong Kar Wai verdubbelt.In the Mood for Love ook maar eens herkansen, al is die wel wat somberder. Op Chungking Express heb ik erg weinig aan te merken in ieder geval, al is zijn kracht moeilijk uit leggen zonder me te beperken tot de techniek en vooral de energie erachter. Verder kan ik alleen de acteerprestaties roemen, met name van Tony Leung en Faye Wong.

En oh ja, er komt ook een huilende handdoek in voor. De heer zij geprezen!

4* dik verdient! Het is altijd afwachten met zo'n film of hij blijft hangen, maar een halfje hoger zit er wellicht wel in.

Ik weet niet wat ik met deze Kar Wai aan moet.

Vooral op audiovisueel gebied is deze film erg ondermaats. Het lijkt soms wel of je naar een jaren 80 film aan het kijken bent, zo pover is de kwaliteit. Ook de constante terugkeer van California Dreamin' werkt totaal niet. Sterker nog, bij elke keer dat dat nummer terugkwam, kreeg ik meer hekel aan deze film.

Eerste verhaal was op sommige punten wel aandoenlijk. Vooral de hoop om de breuk te herstellen tegen beter weten in. Ook jammer van de characters die totaal niet uit de verf komen. Tony Leung acteert dan wel weer erg goed en ook de enige reden die mij de inspiratie gaf de film uit te kijken.

Geef mij maar een Mood for Love, Blueberry of 2046.

Heerlijke film dit!

Mijn tweede film van Wai Wong en net als In the Mood for Love is ook deze film mij zeer goed bevallen. De hele film ademt een ontzettend luchtig romantisch sfeertje uit, daarbij ondersteunt door geweldige muziek. Het eerste verhaaltje is al alleraardigst, maar vooral het tweede verhaaltje beviel mij ontzettend goed. Tony Leung is echt een klasseacteur en laat dat hier ook weer eens zien. Daarnaast speelt ook Faye Wong zeer overtuigend. Heerlijk om te zien hoe onschuldig, origineel en ook lief zij op je overkomt. Het is einde van de film is natuurlijk wel voorspelbaar, maar in feite wel het perfecte einde wat mij betreft. Ik zat op een gegeven moment echt te hopen dat de film "zo" zou aflopen en gelukkig gebeurde dat ook. Nu snel 2046 maar eens een keer opzoeken, want Wong heeft me met deze film nu helemaal overtuigd van zijn kunnen.

4,0*

"California Dreaming"

2e poging gewaagd.

Het begin van de film is rommelig, beetje chaos scheppen om in de sfeer van de film te laten komen? Prima, ga daar dan mee door of laat het doorschemeren in de rest van de film,want op deze manier zit er geen structuur in. Afijn, zit je aardig in verhaaltje één, wordt je vrij snel in nummer twee gegooid, alweer onnodig rommelig.

Het 2e stuk is ook veel sterker met veel ongeloofwaardig heden die je dan maar met een korrel zout moet nemen maar het is iig. een stuk grappiger en vooral een pak frisser.

Positief waren de acteurs/actrice (vooral de schoonmaakster/manusje van alles) en Tony natuurlijk, al werkte de onnozelheid van Tony echt mee.

Vijf keer dezelfde soundtrack gebruiken is ook knap trouwens, en die versnellingen waren kitscherig en onnodig.

De film schippert eigenlijk tussen een 2.5* en een 3.5*, jammer.

Beetje lastig om dit te beoordelen.

De muziek is echt véél te aanwezig en bovendien kut. Het camerawerk is ook vrij matig. De film heeft ook weinig uitstraling en is eigenlijk iets te grauw voor zijn verhaal. Het verhaal daarentegen was zeer aardig, waardoor ik me in ieder geval niet verveeld heb, geërgerd heb ik me dus wel.

Deze Kar-Wai past in het rijtje met Happy Together. Het goede rijtje bestaat uit 2046 en Fa Yeung Nin Wa. Hopelijk is de volgende Kar Wai die ik bekijk eentje voor het laatste rijtje.

2*

Heerlijk vlot filmpje van Wong-kar Wai, wel heel anders dan ITMFL en 2046 maar so what. Dit filmpje moest het voor mij vooral hebben van het 2e gedeelte en dat komt o.a. dat ik de twee dames, de serveerster en vooral de stewardess zeer aantrekkelijk vond. Het speelse acteren van de serveerster gaf mij bovendien een heerlijk gevoel. De fotografie van Doyle vond ik verder ook prima hoewel ik af en toe wel moest wennen aan zijn snel bewegende hand-held camerawerk. De soundtrack vond ik verder ook best goed gekozen hoewel dat "California Dreaming" mij op een gegeven moment toch behoorlijk de strot uit kwam. Geen slecht nummer maar een of twee keer horen vond ik toch meer dan genoeg.

4,0*

De derde film die ik van Wong Kar-Wai zie, en net als de andere twee Tony Leung in de hoofdrol op zoek naar liefde. Het lijkt er dus op dat Wong niet echt veel thema's heeft. Of dit inderdaad zo is, zal ik spoedig achter komen, ik heb namelijk net de DVD-box "The World of Wong Kar Wai" in huis, dus andere films zullen nog wel volgen.

Deze film heeft zeker mooie dingen te bieden, maar kan uiteindelijk niet bevredigen. Af en toe echt mooie beelden, maar ik vond de montage erg onrustig. Wat meer rust (en dan bedoel ik niet zozeer in de vluchtscènes) had de film goed gedaan. Verder is de film wat muziek betreft een ramp. Leuk reggaenummertje hoor, maar na verloop van tijd gaat het toch vervelen. Met California Dreaming is het nog erger gesteld, ik vond het al geen geweldig nummer, maar nu kan ik het echt niet meer aanhoren. Verschrikkelijk.

Aardig verhaaltje verder, maar ook dit is behoorlijk onevenwichtig met alle wisselende perspectieven en wisselende hoofdrolspelers.

Wat wel fijn is, is het verhaal niet zo ver terug in de tijd plaatsvindt, als je het vergelijkt met 2046 en In the Mood for Love. Dat jaren 60 sfeertje in die twee films beviel me wat minder dan het jaren 90 sfeertje in deze film. Dat redt de film niet, want Chungking Express krijgt van mij 2,5*, slechts een halve ster lager dan 2046, die in mijn herinnering toch een stuk beter was en die dan ook een spoedige herziening verdient.

Meevaller. De beste Wong Kar-Wai tot nu toe.

De film is een stuk beter te volgen dan In the Mood for Love of 2046, waardoor het meteen ook een stuk toegankelijker wordt. Het eerste verhaal over agent 223 was verder niet zo denderend, maar het Hong-Kong sfeertje zit er goed in en het verveelt geen moment. Waar ik wel even moeite mee had was het abrupte einde en de overgang naar het verhaal van agent 663.

In dit tweede deel slaat Kar-Wai meteen een hele andere toon aan: de sfeer wordt luchtiger, het camerawerk speelser en, inderdaad, de dames een stuk aantrekkelijker. Wat een verschil met het eerste deel, waar ik af en toe het gevoel had naar een maffia-epos te kijken. Opnieuw heeft het verhaaltje weinig om het lijf, maar bij vlagen is het zelfs vermakelijk.

Muziek stoorde mij overigens niet. California Dreaming wordt teveel herhaald, maar het blijft gewoon een goed nummer. Hetzelfde truckje gebruikt Kar-Wai overigens ook in In the Mood for Love met Quizas, Quizas, Quizas. Verder nog een aantal keer de Chinese versie van een Cranberries nummer gehoord, wat dan wel weer aardig is.

Misschien smaakt dit toch naar meer en kan ik Wong Kar-Wai nog een kans geven. Verdiende 3***

edit: Zie net aan de reacties dat de meeste Asiamania gekkies dit niks vinden; zal wel verklaren waarom deze film mij net wél ligt.

Magistrale film. Echt een ronduit heerlijk ritje van 100 minuten.

Het heeft hier en daar zo zijn oneffenheden. Het camera-effect bij achtervolgingen is leuk maar qua uitwerking kon het wat scherper. Bovendien is het qua kleurengebruik zo af en toe net wat te flets, maar misschien dat je met In The Mood For Love wat dat betreft ook gewoon te gewend bent. Het eerste van de twee verhaaltjes stopt nogal abrupt, ik had zelfs het eerste minuut niet door naar een andere agent te zitten kijken, had gevoelsmatig veel meer met het verhaaltje gedaan kunnen worden. Verder is de film wat mij betreft echt schitterend. Leuke verhalen met aardige symbolen, scherp ge-editte scenes en uitstekende camerabewegingen en posities. Erg levendige cinematografie. Leuke soundtrack ook.

Maar de grootste attractie is de fotografie van Doyle. Ik ben nu echt gek op reflecties, prachtig om te zien hoe het kader van het schot opgedeeld wordt in een scene die plaatsvindt, maar de focus ligt op de weerspiegeling van -bijvoorbeeld- een vissenkom, een bekasting van een roltrap, of wat dan ook. Wat al net zo mooi is zijn die meervoudige spiegelshots via het glas of door het water. Mooiste scene was uiteindelijk toch wel met die kaarsen, wat zag dat er prachtig uit! Simpel maar effectief.

Enkele geweldige scenes maken het uiteindelijk af, heerlijk laatste kwartier. Iconische momenten in een memorabele film. Tony Leung is altijd geweldig, wel wat sterker dan de rest van de cast, maar Faye Wong is daarom niet minder charmant. In The Mood For Love is uiteindelijk nog wel een (stuk) mooier, visueel ook wat meer afgewerkt en inhoudelijk ook wat sterker, maar dat maakt dit alsnog wel een uitmuntend film.

4.5*

Verhaaltechnisch iets compleet anders dan ik had verwacht, maar uiteindelijk erg mooi. Ik wist ook niet dat het twee volledige andere verhalen waren. Was dan ook nogal verward halverwege. Conclusie is toch dat dit bij mijzelf lag. Visueel af en toe uitzinnige film, ondersteund twee prachtige liefdesverhaal. Het is een melancholische film met humor. 4 sterren.

Snap trouwens niet bij het doornemen van de reacties dat sommigen deze film visueel waardeloos vinden (überhaupt al eigenlijk niet), terwijl ze andere van Kar Wai Wong wel ontzettend mooi vinden. Het is toch echt hetzelfde vaatje waar door de regisseur en Doyle uit getapt wordt.

Best leuk, maar niet zo leuk als gehoopt. Had iets meer ''drama'' verwacht, maar deze 'Chungking Express' is best luchtig. De film is sfeervol en vliegt voorbij. Jammer van de 'Dreams' cover van The Cranberries.. verder vond ik het wel leuk allemaal, maar tegelijkertijd weinig bijzonders. De personages deden me ook niet zoveel. Gelukkig kent de film wat geestige scénes (ananas, handdoek) en creëert regisseur Kar Wai Wong een heerlijk - druk - sfeertje. Vermakelijk filmpje toch wel.

Gemiste kans.

En dan doel ik op het tweede gedeelte, dat van mij volledig geknipt had mogen worden. Sowieso is de overgang erg abrupt, maar de omschakeling in genre is mij te onbeheerst.

Het eerste deel is uitstekende cinema, voorzien van een hoofdpersonage wiens leegheid van het scherm spat. Ik heb het sowieso voor dit soort taferelen, en zeker als dat goed uitgevoerd wordt.

Het tweede gedeelte laat een andere agent zien, eentje die verwikkeld raakt met een druk madammetje. In het begin is dat nog leuk, na een kwartiertje heb ik dat echter gezien. Het enige dat me dan nog in het oog sprong zijn de scènes waarbij Bin-jip z'n mosterd haalde.

Het acteerwerk is over het algemeen wel goed. Tony Leung en zijn drukke tegenspeelster doen wat ze moeten doen maar kunnen niet verhullen dat de inhoud te eentonig is.

De bloemen zijn dan vanzelfsprekend voor Takeshi Kaneshiro, die het eerste verhaal met glans naar een hoog niveau tilt.

Kar Wai Wong blinkt hier meer uit als regisseur dan als schrijver. Visueel valt hier constant wat te beleven. De openingsscène en enkele soortgenoten hebben een geslaagd effect, maar vooral de leegte die gecreërd wordt in het eerste deel getuigt van vakmanschap. In het tweede deel zitten er ook wel wat spitsvondigheidjes - de muziekkeuze hoort daar niét bij -, maar gaandeweg verslapt de aandacht toch wel.

3

Voorlopig minste Kar Wai Wong die ik zag.

Waar ik in zijn andere films de gehele tijd weet te genieten van het visuele aspect van zijn films, schiet deze toch wel een groot deel tekort. Vooral het eerste gedeelte lag me niet echt, visueel niet geweldig en ook het verhaaltje kon me niet aanspreken. Kaneshiro's rol in Fallen Angels was een stuk interessanter.

Het tweede deel vond ik een stuk aangenamer om te kijken. Veel spiegels zoals we ze wel vaker zien bij Kar Wai Wong, al vond ik ze hier minder goed uitgewerkt dan in z'n andere films. De belichting vond ik ook een serieuze verbetering tegenover het 1ste deel. Bij momenten vond ik hem ook best wel grappig, Wanneer Tony Leung tegen zijn stuk zeep en handdoek begint te praten, kon er wel een lachje vanaf. De muziek mocht wel wat beter zijn, na een tijdje was ik California Dreaming wel beu gehoord.

Mocht dit mijn 1ste Kar Wai Wong geweest zijn dan was hij me waarschijnlijk positiever bevallen, maar na Fa Yeung Nin Wa, 2046 en Fallen Angels valt deze toch wel een stuk lichter uit.

Op zich een aardige film, opgeleukt met apart camerawerk, maar Wong blijft tamelijk ver verwijderd van het niveau van zijn latere films. De personages uit het eerste deel worden wel heel rigoureus afgevoerd, terwijl het verhaal daarachter (met name van de dame met de pruik) m.i. een stuk interessanter is dan dat van het tweede deel, dat eigenlijk niet meer is dan een gemiddelde romcom met een aantal grappige scènes.

Het duurde even voor ik erin zat, maar na een minuut of twintig had ook deze Kar Wai Wong me te pakken, en dat werd alleen maar meer naarmate de film verstreek.

Chungking Express had mij en mijn vriendin met grote ogen op de bank. Er gebeurt zo weinig, maar het fascineerde enorm. Een vrij vreemd verhaal, maar utterly captivating.

Ik heb nog weinig van hem gezien, maar vond In The Mood For Love betoverend. Dit is compleet iets anders, wat hij in ijltempo draaide om zijn hoofd weer even leeg te krijgen toen hij klem zat met de montage van Ashes of Time. Hierdoor is Chungking Express een vrij energetische film, die bruist met een soort zenuwachtige, maar blije energie. De manier waarop Faye Wong haar karakter speelt versterkt dit nog eens.

In een biertjepauze moest ik wel even snel opzoeken waarom hij hier niet ook met de getalenteerde Christopher Doyle had samengewerkt, want dit was duidelijk van een ander en minder niveau dan ITMFL. Grote ogen dus toen bleek dat dit ook Doyle was, maar ik moet zeggen dat de betere cinematografie voor mij wel in het tweede deel van de film zat. Interessant om te zien hoeveel die stijlen verschillen.

Mooie muziek ook hier weer, al snap ik dat the mamma's and the pappa's niet voor iedereen zo frequent te verteren zijn. Voor mij ging het wel, ik mag het nummer erg graag horen. Wel bijzonder dat hij die muziek ook hier zo vaak laat terug keren aangezien hi dat in ITMFL ook deed.

Niet een film die ik iedereen aan zou raden, maar ik was blij verrast.

Quentin Tarantino on "Chungking Express" - YouTube inleiding en nabespreking door Quentin Tarantino

Geweldige film, rock n roll, grappig, gek, speels. De film verteld het verhaal van romantiek op een hele mooie manier, ook het camera werk is weer typisch kar wai en de muziek maakt het af. Een film waar je nog een tijdje in blijft leven

Werkelijk haast geen benul waar ik naar heb zitten kijken. Enige wat ik weet is dat ik, in tegenstelling tot In the Mood for Love als een magneet ertoe aangetrokken word en em nu al meteen wil herzien, want hoewel er zo goed als geen touw aan vast te knopen is, voel ik em wel! N.B: toch wel opmerkelijk dat de cultstatus van dit zeer eigenaardig filmpje zo verheven is dat ie bijna mainstream is geworden. Of zou dat toch de invloed van Tarantino zijn geweest, die mede-verantwoordelijk is geweest voor de distributie? Wie zal het zeggen..

Charmante film die op de helft wat abrupt van toon en verhaal verandert, waarin de hoofdpersonen zich nogal excentriek gedragen. Soms deed het me wel wat aan Amelie denken, met name de serveerster, die kleine veranderingen doorvoert in het huis van de tweede agent.
Ik vond het visueel wel aardig, niet zo mooi als in In the Mood for Love, wat ook geldt voor de muziek- waar ik kippenvel kreeg elke keer als het hoofdthema voorbij kwam in de laatstgenoemde film, zorgden The Mama's & The Papa's op een gegeven moment voor lichte weerzin, terwijl ik het nog best een leuk nummer vind.

Vond de mafia-dame met pruik niet erg passen bij de toon van de film, met name de schietpartij was wat misplaatst. Verder erg luchtig, los geacteerd, en het tweede deel was wel beter, al vond ik de telefoongesprekken van de eerste agent ook erg amusant.

Vond het tweede gedeelte van de film stukken beter dan het eerste, al was het maar dat een fijnere humor de film binnensluipt en Tony Leung en Faye Wong toch wel wat meer overtuiging brengen.

Het camerawerk is hier al genoeg gelauwerd, al stoorde mij die blitzinterventies toch wel wat. Er blijft weinig van op het netvlies.

Op deze film uitgekomen (had eigenlijk al veel eerder gemoeten) omdat in een reportage over Barry Jenkins, regisseur van "Moonlight", dit jaar alvast met 8 Oscarnominaties bedeeld, deze film door hem, heel wat lof kreeg toegezwaaid. Terecht trouwens, al vind ik het nu ook echt geen meesterwerk. Wel aangenaam en verfrissend in beeld gebracht.