Umi yori mo Mada Fukaku (2016)

Aangekocht door Lumière. Release: t.b.a.

EDIT: release ingevoerd: vanaf 16 maart in de bioscoop

Film voelt als een warm bed waar je nog even langer wilt blijven liggen. Ongelooflijk knap hoe Koreeda zwaar beladen thema's aankaart en lichtvoetig kan houden. Geen schreeuwende en vinger wijzende typetjes. Zijn motto lijkt haast wel, minder is beter! Minimalistisch Hedendaags Drama ten top.

Er zit een bepaald patroon in de werkwijze van de regisseur ondanks dat het mijn tweede kennismaking is en wellicht een foute veronderstelling maak. Verhaal wordt rustig opgebouwd zonder dat er gedenkwaardige gebeurtenis plaatsvind. Het is dan ook ondergeschikt omdat Koreeda meer belang hecht aan de personages. Zijn liefde voor elk van hen zie je terug in script en op het witte doek. Ze worden overigens zeer goed gespeeld door iedereen. Hiroshi Abe als Ryota zet echter een glansrol neer Een aan de oppervlakte naargeestig figuur maar gaandeweg mijn sympathie krijgt.

Minste wat ik kan doen na zoveel lof is dat ik zijn naam correct schrijf. Zo, de belofte staat en gaat nu van kracht. Tenslotte een vraagje voor een echte kenner, waar komt Kore-Eda's fascinatie voor eten vandaan of waren dat bij zijn laatste twee films toeval. Graag een Kore-Eda antwoord, dus zonder venijn of sarcasme a.u.b.......

Schitterend! Wacht vol ongeduld.

dimi303

Vanaf 16 maart in de bioscoop dus.

Fijn.

Maar zoals vaker gaat Koreeda een beetje op en neer en deze After the Storm is weer een kleine neerwaartse beweging van de regisseur. Niet dat het een slechte film is, allerminst, maar de nadruk ligt hier iets teveel op de personages zelf, terwijl ik toch graag wat meer ruimte en sfeerschepping zie in Koreeda's films.

Hiroshi Abe doet het goed, maar het is wat mij betreft toch echt Kirin Kiki die de show steelt. Koreeda heeft sowieso altijd geweldige omatjes in z'n films rondlopen, Kiki doet die traditie alle eer aan. Maki en het jongetje zijn verder ook aardig, maar het draait duidelijk om de andere twee personages.

Alleen vond ik het drama en de conversaties tussen de personages net iets teveel aandacht opeisen. Het mooie van Umimachi Diary was net dat relaxte, zomerse niets-aan-de-hand sfeertje, daar is er hier wat te weinig van. Het is allemaal net iets te drama-gedreven en dat drama is net niet speciaal of apart genoeg om mij 2 uur lang volledig te boeien.

Maar Koreeda is een goed regisseur en de film kent nog genoeg mooie momenten. Zeker een waardige film binnen Koreeda's oeuvre, ik zie hem alleen liever iets vrijblijvendere dramas maken. Ik maak me in ieder geval geen zorgen, binnenkort komt er vast weer een écht pareltje van de hand van deze man.

3.5*

Ik was wellicht in een wat te onrustige bui, maar ik vond dit een erg saaie film. Een middle of the road Japans drama met sporadisch een poëtische toets, maar eigenlijk veel te weinig. En natuurlijk die typische Japanse nochalante humor - het enige lichtpuntje wat mij betreft. After the Storm mist de urgentie van Koreeda's beste films. Dit voelt ongeïnspireerd en teveel binnen Koreeda's comfort zone om mij te verrassen.

My two cents: Koreeda richt zich in deze film (en in veel van zijn andere films) op het contact tussen familieleden/vrienden die veel bij elkaar over de vloer komen. Eten is bij uitstek een "bonding experience" en zorgt ervoor dat de karakters in Koreeda's film zich op hun gemak voelen om zich vrij te uiten.

Je ziet dit overigens niet alleen in films van Koreeda, de Japanse cinema zit er vol mee.

Je mag het zelfs uitbreiden naar de omringende landen. Ook in Taiwenese en Chinese films neemt de maaltijd (zowel het nuttigen als het bereiden) een belangrijke plaats in. Als ze maar damp in tegenlicht kunnen schieten

Mijn dank heren voor beide bijdrage. Mocht ik jullie ergens tegenkomen dan trakteer ik op sushi.

Dit is geloof ik de eerste Japanse film die ik volledig heb gezien (kom net kijken wat dat betreft), dus ik wist niet echt wat te verwachten. Desondanks kwam ik tevreden de filmzaal uit. Het is een charmante, lieve film over een man gespeeld door Hiroshi Abe die zijn leven heeft laten lopen en niet de dingen heeft en doet die hij wil. Hieromheen spelen zijn moeder, ex-vrouw en zoontje een grote rol. De film is zeer dialoog-gedreven i.p.v. gebeurtenis-gedreven, iets wat mij normaal aanspreekt in een film. Ook in deze film werkt het. Het is een minimalistische film in een kleine setting, waarin vrij serieuze thema's (zoals het wel of niet nastreven van dromen, ouderdom) op zeer luchtige manier worden gebracht. Dat vind ik toch wel heel knap, om toch een goed verhaal te vertellen en de personages emotionele strijd te laten voeren zonder het te dramatiseren of romantiseren.

Qua performances weet iedereen hoe de vork in de steel zit. De hoofdpersoon doet het goed, maar net als Onderhond vond ik het acteerwerk van het omaatje ontzettend goed. Ik zat naar echte mensen te kijken die echte gesprekken hadden, en ik wilde eigenlijk nooit dat de scènes, vooral tegen het einde van de film, zouden stoppen omdat ik zo zat te genieten.

Wat ik de film wel een beetje kwalijk neem is een laaaaaange tweede act waar mijn geduld toch wel op de proef werd gesteld. Misschien had hier toch wel wat meer kunnen gebeuren...

In ieder geval heb ik zeker genoten van de film, en zal dit soort films wat beter in de gaten houden in de toekomst.

3.5*

Ik heb het idee dat het vooral met Abe's verslaving te maken heeft. Net zoals hij voortdurend op zoek is naar dingen om te verpatsen, zo vult hij zich constant met junkvoedsel, behalve helemaal aan het eind, wanneer het gezinnetje van de stoofpot van oma geniet.

Fijne film, wel heel veel symboliek in de teksten, bijna alles verwijst naar de levensloop en wat je ervan kan maken of niet.

Zijn vrouw een actrice om spontaan verliefd op te worden, wat een adel in dat gezicht...

Opnieuw een (h)eerlijke film van Koreeda, waarin hij ons confronteert met de weerbarstigheid van het leven. Immers dromen mag, maar al te vaak staan karaktertrekken en ingesleten gewoontes het waarmaken van die dromen in de weg. Een warme, vertederende film over menselijke tekortkomingen en pogingen om daar iets aan te doen.

Het acteerwerk ziet er heel overtuigend uit, vooral van Hiroshi Abe in de centrale rol en in het bijzonder van Kirin Kiki, die als de oude (groot)moeder toch wel een beetje de show steelt.

Mooie film om in onder te duiken. Ryota is na zijn succesroman op de dool geraakt. Hij heeft de contacten met zijn moeder, zijn vrouw en zijn zoontje op de helling gezet.

Wanneer hij onverwacht de kans krijgt daar verandering in te brengen, krijgt de film een grotere

kracht en ga je op het puntje van je cinemastoel zitten.

Zal hij worden wie hij is? Voor zijn moeder, oma voor zijn zoon (prachtige rol!) is het leven eenvoudig.

'Laat de dingen los en heb plezier in wat er is.'

Een film die je zal bijblijven.

Ik vond dit veel te langdraderig en erg saai. Voor de echte liefhebber, niet mijn ding.

Ingetogen film over een stukgeslagen huwelijk.

"Ik heb iets diepzinnigs gezegd, schrijf het maar op...", zegt de oude moeder en meteen vormen de gesprekken met haar zoon en schoondochter over dood gaan, geluk vinden, lief hebben en plezier scheppen in het leven ondanks het vele onbereikbare, de mooiste passages in de film.

Rustig bekijken, deze film, en tijd nemen om even na te denken over de beschouwingen die er in schuilen

Mijn 9e Kore-Eda intussen en After the storm ligt wat in dezelfde familiale sfeer van onder andere Still Walking (Aruitemo aruitemo), Our little sister (Umimachi diary), Like father like son (Soshite chichi ni naru) en Maboroshi. Telkens weet Kore-Eda (en moet ik moet sean-penn hierin bijtreden om de mans naam correct te schrijven) de gevoelige snaar te raken door een erg serene film te brengen over een zwaar onderwerp zonder vervallen in schreeuwerige en ruziënde personages. Emoties en liefde zijn kernbegrippen die vaak terugkeren in zijn films. Ook hier weer, en hoe!

After the storm is wederom een pareltje geworden voor de fans. Kore-Eda grijpt wederom terug naar het geweldige duo Hiroshi Abe en Kirin Kiki. De film speelt zich hoofdzakelijk af ten huize van de grootmoeder waarbij Ryota nostaligsch mijmert over zijn jeugd en de gemiste kansen in zijn leven. Als gokverslaafde probeert hij met detectivewerk financieel te overleven nadat zijn carrière als auteur en zijn rol als vader en partner de mist ingingen. Kore-Eda verwijst hierbij erg subtiel naar de harde competitieve prestatiecultuur binnen de Japanse samenleving. Op zijn eigengereide wijze probeert hij dit sereen aan te stippen. Ryota is vandaag niet wie hij had willen zijn. Maar hoeft dit wel??? Hij is een laatbloeier zegt zijn moeder, maar de definitie van laatbloeier gaat hem ook stilaan voorbij...

Hij wil een betere en meer aanwezige vader zijn voor zijn zoon en stiekem hoopt hij dat het allemaal nog goed komt met zijn mooie (ex-)vrouw. Via "sluikse" wijze wordt ervoor gezorgd dat het gezin samen de nacht doorbrengt, maar de pijnpunten komen bloot te liggen. Het is moeilijk echt hoogte te krijgen van Ryoka: een sympathieke antiheld zou je hem kunnen noemen. Hij probeert zich vast te klampen aan het hetgeen hij verloren is: zijn gezin. Hij verzet zich er tegen wanneer zijn ex een nieuw wenst op te bouwen (hij speelt detective en controleerde haar sociale leven, hij fluistert zijn zoon meningen in tegen de nieuwe vriend van zijn mama, ...).

After the storm is een typische Kore-Eda: sereen, poëtisch, subtiel en vooral zo herkenbaar, uit het reële leven gegrepen. De steeds zware thema's worden steeds ondersteund en uitgebalanceerd door de mooie rustige muziek. 4,0*, oververdiend!

Misschien moet je vader zijn om After The Storm écht te kunnen voelen, begrijpen. Maar ook als je dat niet bent, is er alle reden deze film toch te gaan kijken. De eerste zin die Hirozaku Kore-eda op script zette was de volgende: ‘’Het is niet zo dat iedereen kan worden wie hij of zij wilde zijn’’. After the Storm gaat over een vader die met dat gevoel worstelt. Een baan hebben maar vrezen dat het niet genoeg is. Een zoon hebben maar denken dat je niet genoeg voor hem doet. Het verleden zien, terugkijken, en dan spijt hebben. Wat resulteert is een subtiele, klein uitgespeelde en ontroerende film over het heldendom van de zelfverklaarde anti-held.

Deze eens bekeken en het was niet mis, maar voor mij mocht deze wel iets korter geweest zijn. De cast deed het wel goed en verder zag het er prima uit.

Wat ik fijn vind aan dit soort (Japanse) films, is dat ze rustig voortkabbelen en dat het een beetje voelt alsof ik onderdeel word van de familie en hun gewoontes. Je schuift bij ze aan tafel, neemt een kijkje in hun levens. Echter vind ik de film vrij langdradig en kwam ik er niet helemaal in. Het boeide mij niet de gehele lengte. Prima acteerwerk. Een voldoende. 3*

Voor Koreeda begrippen wel iets té gewoontjes..

Het is soms net of je naar een moderne Ozu zit te kijken. Beetje dik er op liggende soap elementen ook voor een Japanse film.

Redelijke Koreeda. Dat fijne kabbelende tempo, de sfeer, het prettige ingetogen acteerwerk en sowieso het enorme gevoel voor realisme maken dit soort film altijd fijn om naar te kijken. De film verveelt geen moment en glijdt zachtjes voorbij. Ik kan ergens ook wel waarderen dat er niet echt een eind zit aan de film, het leven gaat immers gewoon door en dit is gewoon een moment. In een melodramatisch product zou zo'n avond leiden tot allemaal omwentelingen, nu niet. Wel is dit een mindere film dan sommige echt goede films van Koreeda. Dat komt vooral door de hoofdpersoon die nergens mijn sympathie heeft. Ik mag natuurlijk niet oordelen over verslaafden zolang ik dit zelf niet heb meegemaakt, maar dit soort liegende, bedriegende types die nooit veranderen, daar heb ik een broertje dood aan en ik vind dat ze gewoon een schop onder de reet moeten hebben. En aangezien deze gokverslaafde de centrale persoon is, wist de film me een stuk minder te pakken dan bijvoorbeeld Still Walking of Our Little Sister. Afgerond naar boven 3,5*.

Het eerste deel is bepaald niet opzienbarend, of zelfs nogal saai, maar ik vond het vanaf de (in zichzelf weinig indrukwekkende) storm wel heel mooi worden. Op een buitengewoon ingetogen manier komt Ryota daar in het reine met het leven, zo lijkt het toch. Fraaie gesprekken met zijn moeder, zijn ex en zijn zoontje. Dus je moet er even voor gaan zitten maar de beloning zit aan het einde en daarmee houd ik zelfs een wat positiever gevoel over aan deze Koreeda dan bij z'n laatste films het geval was (die overigens ook op 3* worden gequoteerd).

Mooi geobserveerde, rustig vertelde film over de gescheiden auteur Ryota (Hiroshi Abe), die bijklust als privedetective en wanhopig probeert zijn ex-vrouw en zoontje terug te winnen. De plot heeft verder weinig om het lijf en het tempo ligt erg laag, maar de dagelijkse beslommeringen en banale details van de doorsnee levens van de personages worden prachtig en meeslepend in beeld gebracht door regisseur Hirokazu Koreeda.

Ryôta [Hiroshi Abe] heeft één bestseller op zijn naam staan en werkt nu voor een detectivebureau, naar eigen zeggen als voorstudie voor zijn volgende roman. Hij hoopt op een hereniging met Kyôko [Yôko Maki], maar worstelt ondertussen om zijn alimentatie te betalen en zet daarmee de weinige momenten waarop hij zijn zoon Shingo [Taiyô Yoshizawa] mag zien op het spel. Kyôko komt Shingo halen op het moment dat een tyfoon de stad nadert en laat zich overhalen om te overnachten bij Ryôta’s moeder [Kirin Kiki]. De tyfoon biedt een gelegenheid om elkaar eens werkelijk de waarheid te vertellen. Koreeda neemt uitgebreid de tijd om de hoofdpersonen aan ons voor te stellen en met verlichtende humor wekt hij sympathie voor gemankeerde, maar herkenbare persoonlijkheden in dit rustig en aangenaam voortkabbelende komisch drama.